zaterdag 30 augustus 2008

Afscheid van de zomer

Dit weekend zal het laatste mooie weekend gaan worden deze zomer. Dat is tenminste de verwachting die Gerrit Hiemstra uitsprak, gisteravond, tijdens het weerpraatje op het NOS-journaal. We hebben het gehad, en volgende week zakken de temperaturen alweer. Afscheid van de mooie avonden buiten, het groeiende gras, de libelles op de zonnewijzer en de augustuswespen.

Vandaag nog even heerlijk de tuin wassen en watergolven, buxus knippen en stoepje vegen. De schaduwen worden elke dag langer, en het begint alweer steeds vroeger te schemeren. De zomer is voorbij, alhoewel we nog niet weten wat september zal gaan brengen, want er kunnen flinke uitschieters tussen zitten. Wat gelukkig óók voorbij is, is de eindeloze stroom van informatie in de weerpraatjes elke dag na het reguliere nieuws. Want de hele zomer lang werd de Nederlandse televisiekijker, net als voorgaande jaren, elke avond opgezadeld met zinloze weersvoorspellingen uit het buitenland. Als ik in Zuid-Limburg op vakantie ben, kan het mij weinig schelen wat voor weer het is in het zuiden van Spanje of de Dolomieten. En je maakt mij niet wijs, dat als je in Turkije op vakantie bent, je dan RTL4 gaat kijken om te zien wat voor weer het daar is. En dat is nog niet eens het ergste. Die foto’s van mensen in regenjassen, met paraplu’s en opspattend water, komen zo langzamerhand ook je strot uit. Hoe houdt zo’n kerel als Peter Timofeef, (ik zal het wel niet goed schrijven), het in de lieve vrede vol om elke avond maar steeds dezelfde plaatjes op het scherm te tonen, en daarbij ook nog eens hetzelfde verhaal te vertellen. Ja, de zomer is af en toe nat in Nederland, dat weten we zo langzamerhand nou wel. En ik ben natuurlijk erg blij met de, goedbedoelde, aanbevelingen die Peter zomaar voor hetzelfde geld aan de kijker opdringt. Mooi weer betekent een terrasje pakken of naar het strand, en als het regent kun je maar beter de paraplu opzetten. Nou Peter…bedankt!! Ik was er niet opgekomen, maar ik maak zélf wel uit wanneer ik naar het strand ga of mijn paraplu op zet. Ik heb er geloof ik niet eens eentje.

En ik kan het niet helpen, maar als Timofeef in beeld komt dan moet ik altijd denken aan een kleerkast. Beetje houterig met zijn armen, en als hij het woord “móóógen” uitspreekt lijkt het wel alsof hij een hete aardappel door zijn strot naar buiten perst. Maar kijk nou naar mij, ik trek ook geen volle zalen zeg ik dan maar. Als ík soms aan het woord ben loopt ook bijna iedereen misschien wel hard weg, en ben ik dus blij dat ik schrijf…
Nog een pikant detail van Peter is dat hij praat met heftige tempowisselingen. Net een snelle auto op maandagmorgen in de file op de A2. Dan weer gas geven, dan weer afremmen, en als het even kan in dezelfde zin, wel zes keer. Maar goed, genoeg over Peter, en terug naar het weer.

Ik zou het haast vergeten, maar het weer in China moest ook nog even worden vermeld. Er waren tenslotte Olympische Spelen, en het is natuurlijk bijzonder schadelijk als we niet weten of de honderd meter horden in de regen wordt gelopen of in de stralende zon.
Als wij dit weekend gaan barbecuen, maakt toch ook geen mens zich druk om het weer bij ons in Kampen? Nou moet ik zeggen, wij trekken natuurlijk niet zoveel aandacht als de sporters in China, maar we zijn mínstens éven belangrijk! Maar van mij mag Timofeef, zijn praatje houden hoor, en hij mag wat mij betreft alvast beginnen over de kans op een witte kerst, want er hoeft maar één vlok natte sneeuw te vallen in november of ze beginnen er al over…Nee, ik ben echt toe aan al die prachtige foto’s en voorspellingen over de winter. Ik zie er naar uit. Héérlijk, die lange winteravonden…

Geen opmerkingen: