zondag 3 augustus 2008

De psyche van de Nederlandse filerijder

Vooropgesteld, dé Nederlandse filerijder bestaat natuurlijk helemaal niet. Net zo min als dé gemiddelde Nederlander, of dé Nederlandse vakantieganger. Het stempeleffect in de titel is natuurlijk allerminst bedoeld om “dé” Nederlander vast te pinnen op zijn gedrag op de snelweg. Maar die Nederlander bestáát dus helemaal niet, dus niemand kan zich aangesproken voelen. Ik wil het daar trouwens helemaal niet over hebben want het onderwerp “generaliseren” is een heel ander verhaal, dat kan altijd nog…
Op de dag voorafgaand aan de beruchte zwarte zaterdag rijden we, na onze vakantie, vanuit het zuiden des lands terug naar huis. Het is druk maar we rijden nog steeds, en de rijen met auto’s glijden met wisselende snelheden over het beton van de A2. Dan weer om even stil te staan, om daarna weer, snel of minder snel optrekkend, de gaten te dichten bij voorkeur op een andere rijstrook. En dat is nou precies wat mijn aandacht trok, het voortdurend wisselen van rijstrook. Waarom doen mensen dit in vredesnaam? Ik betrap mij erop dat ik vergelijkingen begin te maken met de voortsnellende economie, de overvolle agenda’s, en de ziekelijke jacht op successen in onze tegenwoordige prestatiemaatschappij. Want geen stukje asfalt op de A2 mag onbenut blijven, en ons oerinstinct roept blijkbaar op om er langs te gaan, links of rechts. We duiken een gat in, want we maken ons wijs dat het daar sneller gaat. We willen het eerste zijn, we willen sneller dan die ander! Maar intussen bouwen we onszelf compleet vast, en hebben we geen ruimte meer als er opeens moet worden afgeremd of als we juist even gas moeten geven. Op de snelweg krijg je ongelukken, en in ons dagelijks overvolle drukke leven kan de psyche het niet meer aan en zitten we voor dat je het weet gezellig te babbelen met een psycholoog omdat we een burned out hebben. Opgebrand en volledig doorgedraaid. Misschien moeten we maar eens weer gewoon opnieuw rijles nemen en lekker blijven rijden in je eigen tempo, op je eigen strook? Het is veiliger, het is rustiger, en door de ruimte die we houden hebben we nog tijd om te genieten ook. Zo simpel kan het leven zijn…

Geen opmerkingen: