dinsdag 26 augustus 2008

En zo ging dat...

In 1977 deed ik eindexamen MAVO. Het was in de tijd dat ik zorgvuldig plaatjes selecteerde uit het programma Arbeidsvitaminen en opnam. Van tevoren zorgde ik dat ik het cassettebandje klaar had staan, om precies op tijd de rode knop samen met de “play-knop in te drukken. Money money money en Waterloo van Abba waren toen liedjes die er zeker bij hoorden. Maar ook Albert Hammonds I’m a train en Jan Klaassen de Trompetter van Rob de Nijs. De muziek stemde me vrolijk en het was voor mij een manier om weg te vluchten van die vervelende school waar je van alles moest en niet wilde. Maar in dezelfde tijd was ook Boudewijn de Groot favoriet. In het Testament klonk een stil protest tegen ongeschreven regels op school en thuis. Mijn vader bulderde en mijn moeder temperde als ik weer eens over de schreef was gegaan in hun ogen. Toch was thuis veilig, maar zeker ook lastig tegelijkertijd.
Ik kreeg mijn eerste vriendinnetje, (natuurlijk veel te jong), en draaide het eerste shaggie. Onder de gevoelige klanken van Julien Clerc’s This Melody deed ik “het” voor het eerst. Natuurlijk had je ook de toppers Child in time van Deep Purple en Nights in white satin van de Moody Blues. Maar dat was gewoon toen mijn muziek niet. Nee, de gemakkelijke meestampers van Mud en Status Quo deden het bij mij beter.
Toen ik twintig jaar was trouwde ik, maar nog steeds onder invloed van het kunstje wat ik thuis “geleerd” had. Mijn drie oudere zussen waren volgens het regeltje getrouwd en ik deed het kunstje na. Tien jaar later jaren, in 1990, was het voorbij, na lange strijd met mezelf en de christelijk opvoeding, want uit elkaar gaan was geen optie. Gij zult geen echtbreuk plegen, zo staat er onverbiddelijk geschreven. Ik ging diep, dieper dan de al of niet meelevende broers en zussen ooit hebben kunnen vermoeden. Ik dwaalde weg op de klanken van de Verdronken vlinder van Boudewijn de Groot, soms diep in tranen, soms met een bevrijdende ontlading, en een mooie jonge meid hielp mee om de uiteindelijke beslissing te forceren. Het was in de tijd dat de Golfoorlog een feit was, en dat ik afscheid moest nemen van mijn kinderen. Mijn ouders veroordeelden me in eerste instantie maar haalden later hun zoon terug. Het veilige gevoel dat ik eerder van thuis had meegekregen was dus altijd terecht geweest, en ik merkte dat ze mijn wegen niet altijd begrepen maar wel altijd mijn vader en moeder zijn gebleven.
Een tweede huwelijk bleef vijf jaar stand houden, van het begin gebaseerd op uiterlijkheden en de buitenkant van het leven. En ik was kapot van verdriet, omdat ik me had ingebeeld dat zij de gene zou zijn met wie ik voor altijd door het leven wilde gaan, en nu zelf aan de kant werd gezet. “Zelfs je naam is mooi” van Henk Westbroek bleef me achtervolgen tot twee jaar na de scheiding. Toen leek het alsof het leven me weer begon toe te lachen. In mei 2000 vertrok ik naar Nieuw Zeeland, en ben in het vliegtuig gestapt zonder verwachtingen naar de toekomst. Onder mijn lederen cowboyhoed zwierf ik over de vliegvelden met op de walkman Calypso van John Denver. Ik moest ver weg gaan om te ontdekken dat het goed is in het land waar ik mijn wortels heb liggen, want een half jaar later zette ik weer voet op Nederlandse bodem met helemaal niets. Opnieuw beginnen dus, en de Euro deed zijn intrede. Ik liet de dogma’s van vroeger flink achter me en leidde een leven waarin ik bijna alles deed wat God heeft verboden. The Dire Straits vond ik helemaal geweldig en Bryan Adams’ Summer of ‘69 gaf me een heerlijk gevoel. Twee jaar later klikte er iets moois tussen twee mensen, al had ik op het dat moment zelfs geen idee, hoe het verder zou lopen. Het werd zelfs erger dan “gewoon” verliefd zijn. Ze heeft een hart van goud, eerlijk in het leven en eerlijk naar zichzelf. Niet gemakkelijk, maar dat ben ik ook niet. We wonen samen en het leven is goed. En als een bootje dat langzaam uit de mist komt varen, en zijn contouren steeds helderder prijsgeeft, zo klinkt ook steeds sterker het prachtige lied van Paul de Leeuw, ik heb je lief. Het leven heeft genomen en het leven heeft gegeven. Niets is zeker, en vandaag gebeurt alles. Gisteren is voorbij, en morgen zal altijd morgen zijn. Ik heb het leven lief…

Geen opmerkingen: