donderdag 7 augustus 2008

Ik heb iets geks...

Ik heb iets geks. Nou ja, iedereen heeft wel iets geks denk ik, dus het is niet gek dat ik iets geks heb. Nu moet ik zeggen dat mijn “geks” eigenlijk helemaal niet zo dramatisch is. “Leuk” is misschien een betere kwalificatie. Het kan ook gewoon “irritant” zijn, maar dat zou dan meer zijn voor de gene die in mijn buurt is als ik weer eens last heb van mijn “gekte”. Nu heb ik wel meer “gekke” dingen, maar laat ik mij vandaag beperken tot deze ene voorlopig.
Ik ben namelijk buitengewoon overgevoelig voor zaken die niet recht hangen. Met name schilderijen of dingen die op het oog, (míjn oog wel te verstaan), niet evenwijdig lopen met de rest van de lijnen in het vertrek of in de nabije omgeving van het bewuste voorwerp.
En als ik mag constateren dat een portret of een raamdecoratie scheef zit, dan ís dat ook zo! Geen enkele twijfel mogelijk. Ik weet heus wel als je het ethisch bekijkt, dat iedereen zijn eigen waarheid heeft, en dat ik geen argumenten heb om zonder hulpmiddelen het tegendeel te bewijzen. Maar dat is ook eigenlijk helemaal niet aan de orde. Daar is mijn “gekte” weer te leuk voor. En als een schilderij of een vloerkleed in mijn ogen volledig uit het lood hangt, of ligt, ten opzichte van haar omgevingslijnen permitteer ik me gewoon dat ik mijn waarheid als dé waarheid zie! Nameten doe ik het toch niet, dan is de lol er af. Ik ben trouwens niet de enige met deze “gekte”. Soms zijn er medestanders, soortgenoten of zielsverwanten. Zo voelt dat tenminste, als ik niet onbescheiden mag zijn. Want vanmiddag had ik de dankbare taak om al onze telefoons op het werk te voorzien van belangrijke stickertjes met telefoonnummers voor calamiteiten. Na het beplakken van het toestel van een vriendelijke collega, reageerde zij teleurgesteld, maar toch glimlachend: “Ah, hij zit scheef…”.
Ik voelde me ineen zakken, de grond sidderde, mijn hoofd duizelde en ik voelde me klein worden. Wel potverdorie, mijn eigen “gekte”, mijn eigen overgevoeligheid ontmaskerd? Maar mijn gevoel was dubbel. Een zielsverwant? Iemand die mij begrijpt? Ik kon het natuurlijk niet laten zonder enige twijfel mijn collega te voorzien van een nieuwe nette sticker, keurig parallel met de bovenkant van het toestel. Réchter kon je het niet krijgen! En mijn trots kwam weer terug, en verliet ik na een stevige knipoog naar mijn collega, met opgegeven hoofd het kantoor. Mijn gekte was weer gered!

Geen opmerkingen: