zaterdag 17 oktober 2009

Nobelprijs


Barack Obama krijgt de Nobelprijs voor de vrede en de hele wereld twijfelt er aan of dit niet veel te vroeg is voor de Amerikaanse president? Hij zou immers nagenoeg nog geen, (zichtbaar), resultaat hebben kunnen boeken op het gebied van de wereldvrede?

Maar, wie zegt eigenlijk dat het toekennen van de prijs afhankelijk moet zijn van resultaten? De hele maatschappij is tegenwoordig doordrenkt van resultaatgeilheid.

Het is een ziekte aan het worden, zou ik bijna zeggen. Bijna elke voetbalclub ontslaat elk jaar wel weer een trainer door slechte resultaten. Bestuurders die hun doelstellingen niet halen kunnen vertrekken. En politici worden aan de kant gezet als de partij het slecht doet in de peilingen.

Barack Obama verdient de prijs simpelweg door zijn persoonlijkheid. Hij heeft het charisma om de basis te leggen voor een leefbare wereldorde, en opent knelpunten door middel van dialoog.

Natuurlijk kun je na negen maanden presidentschap nog geen resultaat zien. Wijlen Rinus Michels heeft natuurlijk een succesje geboekt tijdens het EK in 1988. Maar de prijs krijgt hij voor zijn overtuigend en charismatisch trainerschap.

En of Obama succes krijgt?

Zijn persoonlijkheid is al een dikke prijs waard, en alles wat daaruit voortvloeit is mooi meegenomen...

zaterdag 10 oktober 2009

Tot stof...


Het is een troosteloze aanblik. Bulldozers en grote graaiapparaten maaien, op het door hekken omgeven terrein, alles omver wat ze tegen komen.

In de straat waar mijn schoonouders wonen wordt gesloopt, en niet zo zuinig ook. Er komt een zorgcentrum, en alles gaat plat. Afgelopen woensdag waren ze 55 jaar getrouwd, en ik loop even een ommetje in de buurt. Het huis waar ze al vijftig jaar wonen, en waar mijn vriendin geboren is, mocht nog net blijven staan...

De machines zijn onverbiddelijk. Deuren worden als houtjes versplinterd, hele brokken gevels gaan zo tegen de vlakte, en de elektriciteitsleidingen zwiepen door de lucht. Huizen waar lief en leed is gedeeld, muren die verhalen herbergen, kinderen die er verwekt en geboren zijn, de krant die dag in dag uit bij de buren in de brievenbus is gegleden, sokken die in sokkendozen lagen, de soep voor de zondag die klaar stond in de keuken, en nu voor altijd is uitgeprutteld.

Wat een drama moet het zijn als je er zo lang gewoond hebt en alles wat vertrouwd is wordt in een keer van de aardbodem geveegd. De buurman is er bij en veegt, ogenschijnlijk achteloos, wat brokstukken van het pad. "Kijk", zegt hij, "daar verdwijnt achter het huis een aanbouw". Zij was ziek en ze konden er daarom wat langer wonen...

Ik ril, en zie hoe de schoorsteen bijna tegen de vlakte gaat. Het mottert een beetje, en maakt het geheel nog triester. Aan de andere kant van het terrein staan nog vier half afgebroken woonblokken te wachten op hun definitief einde. Het is genoeg, en ik slenter terug naar de feestelijkheden...

Binnen is het behaaglijk, de kachel brandt, en de hapjes staan op tafel. Mijn schoonvader ziet me binnen komen en schuift op het puntje van zijn stoel: "Als je nog een borrel wilt Wim, dan moet je de fles even meenemen uit de keuken".

Ik meng me weer in het gezelschap, en laat me verwennen door verhalen uit de oude doos. Het mag nog, en straks krijgen we soep...

woensdag 7 oktober 2009

Nintendo Wii


Een groot beeldscherm, een afstandbediening, twee begeleiders en vier bewoners.

Meer is er niet nodig om een uur plezier te maken in het zorgcentrum waar mijn moeder woont.

Eens per maand is er bowlen, of kegelen, (ik kan het verschil nooit onthouden), op een groot televisiescherm. Ik mag er vandaag een kijkje nemen, en mijn moeder is van de partij.

Zevenentachtig jaar, gedreven met alles waar een stekker voor nodig is, nou ja, alles...? Er zijn grenzen natuurlijk. Maar met haar Nintendo heeft ze al menig uurtje er op zitten. Ze is niet uit het veld te slaan met dat spul.

De dames van de begeleiding moesten het allemaal eerst nog maar eens uitproberen, want het spul is nog maar net uit de doos. Hoe werkt het precies allemaal? De richting van de bal, (het heet natuurlijk vast geen bal), de snelheid, links of rechtshandig, de zwaai, en uiteindelijk de allesomvattende worp!

Een van de bewoners, (al aardig op leeftijd), gooide met rechts, maar kwam beter uit met links. Haar rechterhand is er nog niet klaar voor, na een ingrijpende operatie, dus dan maar met links. Knap hoor. Ik zou met rechts sowieso de boot in gaan, maar dat komt weer omdat ik links ben.

En als je dan die verbeten gezichten ziet, helemaal opgaand in het spel, dan word ik er blij van. De voorschrijdende technologie is soms wel eens een zegen...niet altijd.

Mijn moeder gaat gooien, nou ja, gooien? De afstandbediening in haar hand, met een koordje om het ding vast te maken aan de pols, want het zou zonde zijn als die dingen in het enthousiasme van het spel om de haverklap op de vloer donderen.

Een grote zwaai, en de bal vliegt over het scherm naar de poppetjes aan het eind. Haar oogjes glimmen als er slechts eentje blijft staan. Bijna een strike, zo heet dat toch, geloof ik?

Een uur lang spelen ze, wisselen informatie uit over Nintendo’s, kunstheupen, hartinfarcten, kleinkinderen en laptops. Zo gaat dat in een modern zorgcentrum van 2009.

Volgende maand het internetcafé? Het is een kwestie van tijd, en ik kan met mijn moeder gaan chatten.

Ik zal vast een hyves-pagina voor haar aanmaken...