donderdag 31 december 2009

De witlof en de mandarijn


Een stronkje witlof en een mandarijn... ze liggen op het kastje van de buurvrouw, in het halletje, naast de deur.

Twee jaar geleden verloor ze haar man. Een hartaanval, en het is alwéér winter. De dagen zijn korter, de temperatuur daalt, en de grijze nevels sluimeren over de Drentse velden. Het is december en het jaar is bijna om. De enorme sneeuwduinen in het dorp zijn nog maar net verdwenen of er valt alweer verse. Het schijnsel van de authentieke straatlantaarns gloeit oranje en weerkaatst het licht tegen de gevels van de boerderijen.

Elke zaterdag loopt ze de straat uit, ergens naar toe. Niemand weet waar heen en haar gezicht, getekend door het leven, straalt toch als we even een praatje maken. Ze waren altijd samen, op de motor, op vakantie, naar de winkel, naar het klootschieten, of gewoon samen thuis aan de koffietafel. Nu is ze alleen, en tornt de dagen zichtbaar voor zich uit. Soms is er die lach en straalt ze in haar gerimpeld gezicht...

Afgelopen maandag was ze jarig, en de kleine woonkamer was gevuld met familie en vrienden. Rondom de tafel vol met hapjes, salades, koekjes, pinda’s, halve liters bier, en flessen wijn ging de actualiteit van het dorp luid over de tong. Een strooiauto schoof met gepaste snelheid voorbij en flikkerde enkele momenten een fel licht in haar woonkamer. "Kiek, doar giet Jan Schutter", die mut nog wark’n met dit weer..."

Ik moet plassen, en schiet gauw even ons eigen appartementje binnen. Vier kinderen spelen op de trap. "Lusten jullie wel öliekauk’n?" Mijn toon is zacht en geheimzinnig. "Niks zeggen, binnen, hoor".
Snel pak ik vier oliebollen van de schaal en, met pretoogjes, sluipen de kinderen de trap weer af en vervolgen hun spel.

Oh ja, ze heeft genoeg afleiding buitenshuis, gelukkig maar... Maar hoe is het binnen? Als ze alleen is, en niemand weet hoe...

Ik keer terug in de warme, doorgerookte woonkamer. De stemming werd vrolijker, en de drank zette aan tot een zwelling van het volume der sprekers. "Wil je nog een biertje, Wim?" Ik stem toe en raak heftig in gesprek met een gepensioneerde vrachtwagenchauffeur die voor de bietencampagne reed.

Op 2e kerstdag reden de auto’s af en aan, door de straten van het dorp, om de toevoer van bieten te waarborgen. “De suikerfabrieken mogen nooit stil staan”, vertelt hij, terwijl hij met zijn ruwe handen het bier "warm" houdt.

Ik knipoog naar mijn vriendin, en met een "bedankt buurvrouw", verlaten we alweer het feest en wandelen naar ons eigen woongedeelte.

De geruite pet van de buurman hangt nog altijd aan de kapstok, en zijn motor staat nog altijd in de schuur. De vogeltjes vliegen buiten in het hok, en worden dagelijks nog steeds vertroeteld. Maar Gerrie is er niet meer, en het wordt donker in Norg...

We lopen langs het kastje in het halletje. De witlof en de mandarijn zijn verdwenen.

Wij eten vanavond macaroni...

3 opmerkingen:

Sjoukje zei

Oh, dit is geen nieuw stukje!
Geeft niet hoor, vader gebruikte ook wel eens een oude preek.

Wim Stolk zei

haha, niet helemaal, het is wat uitgebreid..goede jaarwisseling zus

Sjoukje zei

Je hebt gelijk, ik was te snel met mijn reactie. Mooi stukje...
Ook jullie alle goeds toegewenst!