donderdag 30 april 2009

De voorbereiding

Gistermiddag zag ik ze, de mannen van de borden. Niemand kent ze, en ze vallen niet op. Ze zijn druk, zoals dat heet, achter de schermen. De weg moet worden omgeleid, voor morgen...

Een blauwe Zafira wordt geparkeerd, met twee wielen op de stoep, (rechts voor en rechts achter natuurlijk). Twee mannen stappen uit, in spijkerbroek en fleecejack. Druk pratend, en wijzend op de boom. De achterklep gaat open en een geel bord met pijlen wordt plechtig van de stapel gehaald: Veenhuizen linksaf, Assen linksaf, Roden rechtsaf. Driftig wordt overlegd, om de locatie op de boom nauwkeurig vast te stellen.

Daaronder nog een bord met een, voor mij, nog vage aanduiding, het cijfer 1. Ik gok op het routenummer, (ik begrijp overigens niet waarom die dingen altijd zijn doorgestreept. Maar ieder zijn vak natuurlijk, het zal wel een reden hebben.

Norg is bijna klaar voor het oranjespektakel. Nog niet helemaal, want de mannen lopen opeens een heel stuk naar links, de auto blijft staan. Druk gebarend, en wijzend naar een andere boom. Het is een verantwoordelijke, en serieuze aangelegenheid natuurlijk.

Ze lopen terug, de één een beetje gebogen alsof hij bij elke stap voorover valt, en de andere kort er achter. Waarom ze niet naast elkaar lopen is natuurlijk volgens het protocol, denk ik, want dat zou misschien te simpel zijn...

Norg is bijna klaar voor koninginnendag. De mannen verdwijnen in hun auto. De Zafira ronkt de straat uit, naar verderop gelegen bomen die nog moeten worden behangen...

Ik vraag me af, wat er zou gebeuren als die borden er nou níet zouden hangen.

zaterdag 25 april 2009

Merkwaardig?


Google het woord, "fiets", op internet en honderden, zoniet duizenden, plaatjes verschijnen op het scherm. Niets geen bijzonders aan zul je zeggen, maar als je goed oplet gebeurt er iets merkwaardigs.

Er zijn fietsen in allerlei soorten, maten en kleuren. Kinderfietsen, moederfietsen, omafietsen, mountainbikes, stadfietsen, hybridefietsen, herenfietsen, damesfietsen, racefietsen, cruiserfietsen, vouwfietsen, bmx-fietsen, elektrische fietsen...je kunt het zo gek niet bedenken.

Maar er is één ding overal hetzelfde, op alle websites, importeurs, handelaren, marktplaats, het maakt niet uit. En het leuke is dat je het zo op het eerste ogenblik ook nog niet eens opvalt, maar iemand met oog voor detail zal het zeer zeker niet onopgemerkt blijven.

Want, nagenoeg, staan alle fietsen op dezelfde manier geprojecteerd, allemaal met het voorwiel naar rechts! En waarom? Dat weet geen hond natuurlijk, zelfs ik niet. Maar het is wel grappig, en juist daarom ga je je toch afvragen wat er achter zit. Want, als je in toeval gelooft, komt je dit keer bedrogen uit. Want toeval in deze vorm is wel heel erg ver gezocht vind ik. Dit kan geen toeval zijn zeggen we dan...

En als het geen toeval is, dan zit er dus iets anders achter. Maar wat? Ik heb er geen studie van gemaakt, want dan is het niet grappig meer. Maar bij een check in alle bladen waar ook fietsen in afgebeeld staan is al precies hetzelfde aan de hand. Alle voorwielen naar rechts!

Wie verzint zoiets? Er is overal een reden voor, zeg ik dan maar. Want waarom zou je anders op deze aardbol zijn gezet? Ik geef toe dat ik het me duizend keer heb afgevraagd, maar ik weiger te geloven dat ik hier "toevallig" rond loop. Sterker nog, als ik niet meer geloof in alles wat we niet kunnen zien, is het leven toch helemaal een zouteloze bende? En geloof me, er is veel meer dat we niet zien, dan alles wat we waarnemen.

En zo zijn er ook honderden, duizenden fietsen op internet die nagenoeg op unieke wijze zijn afgebeeld, allemaal met het voorwiel naar rechts...

Er is overal een reden voor. Hosanna!

zondag 19 april 2009

De mantel der liefde...

In de vooravond wandelde ik na het eten rustig naar "mijn" kerkje om de hoek, om even te gaan spelen op het orgel. Norg is nog steeds druk op dit tijdstip en de zon zakt laag weg achter de bomen. Haar schaduwen glijden over de terrassen in het centrum van het gezellige dorp, terwijl nog druk verkeer het kruispunt passeert. Met een handje vol boeken in mijn hand open ik de zijdeur van het oude kerkje, en open de grote groene binnendeur die toegang geeft tot de kerk. De geur is moeilijk te om schrijven als je het niet kent...

Ik laat de drukte van Norg buiten, en binnen in de kerk ben ik in een andere wereld. De stilte en de mystiek dragen mij naar boven. De oude krakende treden verstoren het niet, maar zijn er onderdeel van. Net als ik de eerste tonen heb gezet op het eenvoudig, maar uniek orgel, (er zijn er slechts drie van in Nederland), hoor ik het geluid van de zware deurklink, beneden, door de kerk galmen.
De dienstdoende organist voor morgen wil inspelen...als hij boven komt valt mij zijn zorgelijk gezicht op...gedonder in de kerkenraad...

En even waaien de herinneringen van jaren geleden door mijn hoofd, toen ik zelf in de kerkenraad zat. Toen mensen huilend van boosheid, en met deuren smijtend de vergadering verlieten.

"De kerk is net een gewoon bedrijf...", sprak ik mijn collega-organist enigszins relativerend toe, met de bedoeling misschien een enkele zorgrimpel te kunnen "gladstrijken". Maar er kwam er eentje bij, met de opmerking, "in een bedrijf is het vaak nog minder heftig dan in de kerk..."

En ik begreep wat hij bedoelde. Alles wordt bedekt onder de "mantel der liefde", want in de kerk vloek je niet, en zeg je niet waar het op staat. Omdat je niet zo met elkaar omgaat, in het huis van God? Deden we het maar, en spraken we eens helder uit, hoe we over zaken denken, en dat kan, ook in de kerk...Juist, in de kerk!

Ik laat de herinnering van die tijd ver achter me, en terwijl ik naar beneden liep klonk het orgel al. Hij heeft er zin in, gelukkig maar. En een glimlach vormde zich om mijn gelaat, want ik weet wat muziek kan betekenen op momenten dat je het even niet ziet zitten...

Een paar tellen later, was ik weer buiten, in Norg, in het daglicht, in het gezellig rumoer van het avondpubliek...

Wat kunnen we het elkaar toch vreselijk moeilijk maken...

zaterdag 18 april 2009

Afscheid van de hond

Als ik eens broos en zwak zal zijn
en niet meer slapen kan van pijn.
Doe dan wat nodig is, want och...
die laatste slag verliest men toch.

Ik weet dat het je droef zal maken
dwing toch jezelf niet te verzaken.
Dan, meer dan enig and're dag
blijkt wat je liefde echt vermag.

Wij hadden 't jarenlang zo goed
dat geeft ons ook die laatste moed.
Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?
laat mij dus gaan te rechter tijd.

En breng mij waar men hulp mij biedt
een bede slechts: verlaat mij niet!
Houd mij zacht pratend tegen j' aan
totdat mijn ogen breken gaan.

Je weet, al is het later pas
dat dit heus voor mijn bestwil was.
Al gaf mijn staart zijn laatste groet
ik lijdt niet meer en dat is goed.

Treur niet omdat het lot bewerkt
dat jij, juist jij, mijn tijd beperkt.
Wij waren toch elkaar zo na!
laat dat een troost zijn als ik ga.

vrijdag 10 april 2009

Goede Vrijdag

Waarom juist vandaag weer begonnen? Nou ja, beginnen? Waarom zou ik beginnen? Ik ben toch al lang begonnen? Al voor ik geboren was…Wanneer begint een mens, en wanneer eindigt hij, zij of het? Je denkt, of gelooft dat het allemaal begint en eindigt bij je aards bestaan, je fysieke aanwezigheid op deze aardkloot? Of je denkt dat juist helemaal niet, en gelooft in datgene wat geen bewijs nodig heeft...dat er meer is tussen hemel en aarde?

Maar ik schrijf weer eens, en het gaat altijd maar door. Ook als ik niet schrijf...in mijn hoofd. En dan zijn er periodes waarin het bijna onmogelijk is die vertaalslag te maken naar de "pen". Niet doen dus, niet proberen, want dat wordt niks. Ook al wil je zo graag, het is er ff niet...

Vandaag wel dan? Nee, ook niet...het is nog niks, hoewel? Niks voor mij? Misschien wel voor de lezer, als die dit ontzettende gehannes ziet, en leest, en denkt, heb ik dat nou ook?

Goede Vrijdag? Voor mij de meest indrukwekkende dag van het jaar. Een dag waarop bijna iedereen gewoon werkt, de televisie zijn onophoudelijke stroom aan rotzooi en leegheid over ons uitstort, de post gewoon komt, de treinen gewoon rijden, de A2 vol staat, (iets minder misschien), en de kerken praktisch leeg blijven...

Toen ik een jaar of achttien was, zag ik voor het eerst de musical Jezus Christ Superstar. Het was mijn Mattheus Passion...

En altijd vandaag hoor ik het kraken van het kruis omringd door honende en spottende mensen, de venijnige hamerslagen, en zie in mijn gedachten het bebloede en bezwete gezicht van de man aan het kruis, met op de achtergrond de ondergaande rode zon...

De televisie staat aan. De fusie van Fortuna en Roda gaat niet door...