vrijdag 29 mei 2009

Holocaust


Rutte doet een uitspraak over de vrijheid van meningsuiting en zijn partij valt over hem heen. De vrijheid van meningsuiting is blijkbaar toch niet zo vrij? Je mag niet zeggen dat de Holocaust niet plaats heeft gevonden? Maar je mag ook niet zeggen dat je het onzin vindt dat je dat niet mag zeggen? Ik ben geen Rutte-fan, maar ben het dit keer met hem eens. Want, waarmee wordt de vrijheid van meningsuiting gediend? Of liever gezegd, wat zijn de risico’s als je hierin beperkingen gaat opleggen?

Het ontkennen van de Holocaust is een vrijheid, maar vooral een gebrek aan inzicht. Deze mensen zetten zich af tegen alle vormen van rechtvaardigheid en rechtsorde vooral als je gaat bepalen wat ze wel en niet mogen zeggen. Ga je ze de mond snoeren dan pakt het averechts uit en een broeinest van ingehouden agressie komt een keer genadeloos tot ontploffing. Regeltjes in de vorm van wat je wel en niet mag zeggen leidt juist bij deze mensen tot een omgekeerd effect.

Natuurlijk is ontkenning van de Holocaust bijzonder kwetsend voor de Joodse gemeenschap maar een verbod op het uitspreken hiervan brengt ons misschien sneller bij een tweede Holocaust...

maandag 25 mei 2009

Kinderverdriet


Het kwam, en het ging weer.

Midden in de nacht tikte een kind op de ramen. Terschelling slaapt nog, maar wij waren klaar wakker. Wie tikt er midden in de nacht op het raam? Een angstig, huilerig, stemgeluid drong door. Mijn schoonmoeder natuurlijk ook wakker, en stommelt naar beneden naar onze slaapvertrekken. Maar het kindgeluid vervaagt in de nacht, en we horen niets meer.

Ik ga naar buiten, want er moet iets zijn! Een kind klopt niet zomaar aan het raam om vier uur in de nacht op Terschelling...
Hier en daar branden de lampen in de rondom gelegen huizen. Ik hoor nog ver weg ergens gesnik door de stilte van de vroege morgen. Het begint al licht te worden.

Mijn zoektocht gaat verder maar kan nergens meer iets ontdekken, en het wordt weer stil. Als ik de deur weer achter mij dicht trek, en in bed kruip, ben ik natuurlijk klaar wakker. Geen wonder, het is mijn tijd, sowieso al op dit tijdstip, dus ik zet koffie.

Ik liet het kind niet los, en zou de volgende morgen navraag doen bij de receptie. De volgende morgen is er al, maar nog te vroeg voor Haantjes-personeel. Ik was dus nog even alleen, met het kind...

Een paar uur verder na de koffie en het ontbijt, hoorde ik stemmen achter de heg. De buren gaan vertrekken. Er kwam uitsluitsel, ik vertelde van mijn zoektocht, en het geheim van de nachtelijke bezoeker werd uit de doeken gedaan. Zoonlief was gaan slaapwandelen in de vroege nachtelijke uurtjes.

"Drinkt u een biertje?"

Ik bedankte, maar de bedoeling was anders en verrijkt met 10 blikken bier verliet ik het erf. Als dank voor de sociale bewogenheid…

We zijn dus toch kuddedieren...?

donderdag 21 mei 2009

Ik moet nog zoveel doen...


De tuin ligt in een flauw ochtendzonnetje groen te "zijn". Alles ketst de pan uit, zo hard gaat het. Groeiweer is het geweest, en niet zo zuinig ook. Raar contrast met de winter toch, voorjaar en winter. Het klopt niet voor mijn gevoel. Toch klopt het, maar ik wil niet! Voorjaar is de hemel, nou ja, zo vergelijk ik het maar. Licht, ruimte, groei, warmte, groen en vooral zicht en uitzicht.

De vogels tsjilpen, (de tsj lijkt Russisch, toch komt het door de spellingscontrole), ik moet niet zo raar doen het is gewoon Nederlands. Zes en een halve tuin verderop klinken heg-knip-geluiden, ik ga er tenminste vanuit dat het de heg is die wordt geknipt, want je kunt natuurlijk veel meer knippen met zo’n ding. Verzin het maar, ik moet niet ALLES willen voorkauwen.

Het werk ligt voor een dag of veertien achter me, en we vertrekken zaterdag. Alleen de oversteek met de boot is al vakantie. De geur van de wadden, de meeuwen, de zandplaten, Harlingen zakt langzaam weg, en Terschelling komt langzaam dichterbij. Maar het is nog geen zaterdag, en voorlopig hoor ik nog steeds de heg-knip-geluiden. Het is voorpret.

Ik moet nog zoveel doen...

zondag 17 mei 2009

De doosdoener


Twee jonge merels, met het dons nog tussen de oren, staartloos, en nog zo klein en onbevangen. Zo zaten ze uren achter de vuilnisbak op de stoep bij de voordeur. Een beetje konden ze al fladderen. Uit het nest gevallen zeker. We zagen het met lede ogen aan, want er dreigt natuurlijk gevaar. En wat moet je dan? Je kunt ze natuurlijk in een doosje doen en eten geven, of je laat de natuur toch zijn gang gaan?

Het ouderechtpaar zat onder de vensterbank op het tuinbankje met voedsel voor hun hulpeloze kinderschaar. Je vraagt je dan even af of een vogel ook gevoel heeft. Ik denk het haast niet. Hoewel, waarom zou het niet waar kunnen zijn?

Opeens stond mijn vriendin buiten: "Kom maar, daar zijn papa en mama". Het was vertederend, en even dacht ik weer aan het doosje...

De aarde houdt op te bestaan op 12 december 2012, tenminste als je die voorspellingen serieus neemt. Op internet kun je er alles over lezen. Ik hecht weinig waarde aan dit soort stemmingmakerij, maar het is natuurlijk elke dag mogelijk, en het kan mórgen zover zijn! De aarde is op, vol, en verzadigd en we maken ook nog ruzie omdat we alles willen hebben!

Misschien hebben we ons toch op alle terreinen teveel met onze blauwe planeet willen bemoeien?

Ik geloof toch dat ik maar geen vogeltjes in doosjes ga doen...

zaterdag 9 mei 2009

Niets is zeker



Lekkere dooddoener, als je in een crisis zit! Want, je zal je baan maar verliezen, je huis, of een geliefde. Maar wat is zekerheid? Ja, dat je een keer dood gaat, en dat is dan meteen ook de enige zekerheid die het leven ons kan garanderen, we weten alleen niet wannéér.

Een aantal jaren geleden woonde ik, bij vrienden op het erf, in een caravan. Toen ik aan het prutsen was met de aanleg van een telefoonlijntje maakte de tuinman een opmerking: “Dus je blijft hier wonen?” Want als je het halve terrein open graaft voor een telefoonlijntje, dan stap je toch niet de volgende dag weer op? "Tja", antwoordde ik, "wie zal het zeggen?"

Gelukkig hangt mijn "zekerheid" niet af van een ingegraven telefoonlijntje, maar ik kan mij zijn opmerking wel voorstellen. Want, we houden eigenlijk helemaal niet van onzekerheden, of beter gezegd, we vinden het eng om ze te accepteren. Toch is dat raar, want al vanaf het moment dat we "geworpen" zijn op deze aardbol weten we niet wat er morgen gebeurt.

We moeten het gaan doen met minder mensen, zegt onze directie. De aantallen die genoemd worden liegen er niet om, en morgen kan het dus voor iedereen anders zijn. En dan voelt het raar, als alles opeens anders gaat dan waar we tot nu toe vanuit zijn gegaan...

De bank is een prachtig bedrijf, en natuurlijk zou ik het zonde vinden als mijn eigen baan ook op het spel staat, want ik doe mijn werk met plezier en heb het reuze naar mijn zin.

Maar, misschien is het wel helemaal niet nodig om weer te gaan "graven". En als het dan toch moet gaan zoals het gaat?

Gelukkig heb ik het lijntje niet zo diep gelegd...

donderdag 7 mei 2009

Vrijheid


We herdachten de doden en vierden de vrijheid. Maar wat zijn we toch in verlegenheid gebracht na het verwoestende incident op Koninginnedag. Want blijkbaar moeten "we" laten zien dat we het toch nog kunnen, als koningin Beatrix zich gewoon weer mengt in het publiek en een warm applaus ontvangt? Zo wordt het tenminste gebracht door de media. "We" moeten laten zien dat we ons niet laten ontmoedigen door een gek in een zwarte Suzuki Swift. We zetten ons lachend gezicht op, en het publiek wordt vermaakt door de pers met lullige vragen over identiteit en vrijheidsbeleving. Moet je vooral doen na het gebeuren van afgelopen donderdag, wat een inkopper zeg! Vind je het gek dat mensen niet verder komen dan het stamelen van clichés? Het begrip democratie wordt moeiteloos in één adem genoemd met vrijheid, begrippen die totaal door elkaar worden gehaald. Want het is toch schier onmogelijk, in een vrij land, dat een idioot op Koninginnedag tijdens de feestelijkheden zes mensen bewust de dood in jaagt? Weten we nu nog steeds niet beter, na de moord op Pim en Theo? Vrijheid begint niet met uiterlijk vertoon op Bevrijdingsdag, maar begint met een glimlach, vaak dwars door de tranen heen van je eigen hart...

vrijdag 1 mei 2009

Koninginnendag 2009


Karst T. scheurde op Koninginnendag met zijn auto dwars door het publiek in Apeldoorn, met als uiteindelijk doel een aanslag te plegen op de Koninklijke familie.

Balthasar Gerards deed het op 10 juli 1584 net even iets “netter” en verraste Willem van Oranje, op de trappen van zijn residentie in Delft, met een moordaanslag die de dood van onze eerste Oranje tot gevolg had. Niet minder dramatisch, maar in een andere tijd, een andere setting, in een totaal andere wereld.

Het ging toen om de strijd tussen katholieken en protestanten, en ketterij, in het toenmalig Heilige Roomse Rijk waartoe ook de Nederlanden behoorden. Willem, katholiek opgevoed, trouwde met de strenglutherse Anna van Saksen, dochter van Maurits die een fel tegenstander was van het katholieke bolwerk der Habsburgers. Uiteindelijk werd Willem door Philips de II verbannen en vogelvrij verklaard, en zag Balthasar Gerards in Delft zijn kans schoon. Gerards geloofde heilig in de zaak van de katholieke kerk en beschouwde Willem van Oranje, die protestant was, als een verrader. Uiteindelijk wist hij binnen te dringen in de Prinsenhof en schoot de Vader des Vaderlands in de borst en in de zij...

De moord op Willem van Oranje is natuurlijk van een heel ander kaliber. En de afwikkeling van de rechtspraak getuigt ook niet van een bijzondere schoonheid, zeker niet als je leest hoe deze Balthasar na zijn daad gemarteld en geëxecuteerd is. Want zelfs voor 16e eeuwse begrippen was dit uiterst wreed, en zal ik u verder de details besparen…
Maar je zou kunnen zeggen dat de moordenaar van Willem van Oranje wist wat hij deed, en er diepere achtergronden aan ten grondslag lagen? Het rechtvaardigt natuurlijk geen moord, maar er is toch wel degelijk een verschil met toen en nu...

We zullen nooit weten waarom Karst T. de feestelijkheden op Koninginnendag 2009, in luttele seconden, veranderde in een drama. Maar als je meent op een mooie zonnige feestdag in april, met een auto, dwars door een mensenmenigte heen te moeten rammen omdat je het voorzien hebt op de Koninklijke familie dan getuigt dat van een daad zonder enige inhoud, met weinig charme! Volkomen zinloos, en zeker niet romantisch!

Het geweld is zinlozer geworden in de moderne tijd, platter, en banaler. En juist dát is zo beangstigend. En daarom kun je excessen zoals deze, in de nabije toekomst, never nooit voorkomen. Want er is altijd wel een gek die teveel tv heeft gekeken en doorbreekt. Met alle respect voor de emoties rondom het drama van afgelopen donderdag, maar als je als pers dergelijke stomme vragen gaat stellen ben je wel vreselijk naïef bezig, want voorkómen doe je dit nooit!

Ik heb de reacties gezien van mensen op het condoleanceregister. “Is dit het einde van Koninginnendag in Nederland? Is dit het einde van de onbevangen sfeer op onze nationale feestdag?”

Natuurlijk is het allemaal emotie, maar wie bepaalt dat dit het einde is? Ik weet niet hoe het precies zit, maar het lijkt me in de eerste plaats een persoonlijke aangelegenheid van de Koninklijke familie zélf!

Jammer dat we dit allemaal hebben moeten zien en meemaken, en wellicht is er iets veranderd in Nederland. Maar mijn nuchterheid vertelt me ook, en het is diep en diep triest, dat overal waar mensen samenkomen in een dergelijke setting het risico aanwezig is dat malloten, die teveel naar soapseries kijken, rare dingen gaan doen. Het klinkt hard maar als je al die jaren nooit rekening hebt gehouden met een aanslag tijdens dit soort gelegenheden dan ben je ook niet reëel!

Willem van Oranje stamelde zijn laatste woorden op de trappen van de Prinsenhof in Delft:

“Heere Godt weest mijn siele ghenadich, ick ben seer gequetst, Heere Godt weest mijn siele, ende dit arme volck ghenadich…”

Ik zie uit naar Koninginnendag 2010!