woensdag 29 juli 2009

TBS


Het TBS-systeem staat weer eens ter discussie. Veroordeelden kunnen kiezen tussen een gevangenisstraf en een TBS-behandeling.

Een gevangenisstraf heeft een begin en een einde. De straf is overzichtelijk, TBS niet. TBS kan worden verlengd, en dit wordt dan ook steeds vaker gedaan omdat de samenleving en de politiek 100% garantie verlangt, (aldus kliniekdirecteur Jos Poelmann uit Nijmegen), maar dat kan natuurlijk niet.

Maar het raakt wel de kern van het probleem, want, natuurlijk kan dan niet. Daarom is het TBS-systeem in, deze vorm, ook van den zotte. Als je een crimineel vrijlaat, met of zonder behandeling, is niet realistisch om te denken dat er nooit weer iets zou kunnen gebeuren. Sterker nog, als je dit wilt bereiken dan moet je heel Nederland, uit voorzorg, maar vast opsluiten...

Het TBS-systeem kan slechts werken als je dit soort verwachtingen drastisch gaat bijstellen. Als een veroordeelde, na een gevangenisstraf van een aantal jaren, terugkeert in de samenleving heb je ook geen garantie! Het probleem is dus niet het systéém, maar de overgevoelige resultaatgeilheid in de tegenwoordige maatschappij!

Als je volledige garantie wilt, moet je criminelen levenslang opsluiten. Anders moet je gewoon zo reëel zijn dat het risico van herhaling aanwezig blijft!

dinsdag 28 juli 2009

Serves Up: Het pakken...


In deel vier van de Serves Up-soap gaat het over het pakken. Want, je zult het ding maar niet meer kunnen pakken als we al neergezet hebben, geopend hebben, en geschonken hebben. Natuurlijk, als we nou toch bezig zijn, kunnen we wel van alles gaan verzinnen.

Moeilijk voor een criticus zoals ik om scherp en origineel te blijven, maar ik heb het mezelf aangehaald dus vooruit met de geit. Wat die stomme fabrikanten al niet kunnen loshalen in je...

Vooruit met de geit dus. We hebben een Serves Up die we kunnen neerzetten, waar we mee kunnen openen en schenken. En zo langzamerhand wordt het mij duidelijk dat het één niet zonder het ander kan, en kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat alle fases alleen al om die reden zo bewust zijn uitvergroot door de maker van dit fantasieloos apparaat.

Want, als je toch al gevangen bent door de "handigheid" van de Serves Up, ga je natuurlijk alles doen met dat ding, en is er geen leven meer zonder! En dat maakt het natuurlijk weer bijzonder lastig om kritisch te blijven naar de bruikbaarheid.

Als je eenmaal hebt néérgezet met de Serves Up, geópend met de Serves Up, en daarna geschónken met de Serves Up, is het bijna crimineel om te gaan pakken zónder de Serves Up. Je moet haast wel, en de vraag of het nou handig is of niet, doet al niet meer ter zake.

En dat is nou precies waar de fabrikanten en reclamemakers ons willen hebben. Niet voor niets staan de keukenkastjes in de meeste huishoudens vol met waardeloze prulapparaten die we zelden gebruiken.

Dat komt omdat we zijn gehersenspoeld, gebrainwashed, (gewoon een vertaling maar het woord is wel grappig), en op het verkeerde been gezet. Want de reclame is één grote leugen, en de geest is gewillig maar het vlees is zwak...

En dan moeten we afkicken, ontbinden, back to base, en is het nu nog maar een kleine stap van de Serves Up naar de psychologie. Zover zal ik niet gaan, tenminste niet nu in dit deel. Maar er komen er nog drie waar ik nog alle kanten mee uit kan.

Waar zo’n ding je al niet kan heen voeren, ik lijk wel gek! Maar het komt goed met me, zeggen ze...

maandag 27 juli 2009

Veilig internetten


Internet is niet veilig, en daarvoor komt er een campagne.De zoveelste, om mensen voorzichtiger te maken met internet.

Maar waarom minister Hirsch Ballin dit nu juist weer op een camping onder de aandacht moet brengen is natuurlijk weer volslagen onzinnig.

Want waarom zou je juist op een camping veilig moeten internetten? Thuis maakt het niet uit? Als je thuis voorzichtig moet zijn met het publiceren van privégegevens, is dat dan op een camping nog erger?

En dan de manier waarop hij zich presenteerde op camping Kijkduin. Wil je dan nog enigszins op dezelfde golflengte gaan zitten als de verregende en verveelde campinggast, ga dan niet in pak alsjeblieft. Dat komt niet over.

Loop gewoon lekker langs twaalf tenten, drink een biertje en wees chagrijnig om het weer. Dat komt beter over dan in pak te verschijnen en plaats te nemen in een rij stoelen op een soort graspodium.

Het kabinet maakt zich weer eens belachelijk op deze manier, en scoort niet.

Waarschuwen voor de criminaliteit op internet is natuurlijk goed, maar breng het dan professioneel en op een volwassen manier onder de aandacht, en zet je niet te "kijk" op een camping in Kijkduin.

zaterdag 25 juli 2009

Serves Up: Het schenken...


Inmiddels zijn we toe aan het derde deel van de zinderende Serves Up uitvinding, het schenken.

Want, stelt u zich eens voor zeg dat je niet zou kunnen schenken met dit "hoogwaardig" product. Dat zou in een keer het neerzetten, en het openen, totaal overbodig maken.

Want waarom zou je een Serves Up gebruiken voor het neerzetten en openen, als je er niet mee kunt schenken? Lijkt me niet zinvol, dus voor de volledigheid net zoals bij de andere fases, maar weer een verklarende tekst en tekening.

Met neme het pak melk, (in de Serves Up natuurlijk), en kantelt het licht naar voren. Het liefst boven een glas of beker, om te voorkomen dat de Serves Up in een wat dubieus daglicht zou komen te staan als men de kostbare inhoud zou laten verdwijnen in het niets...

Bovendien zou dit een dusdanig effect hebben dat er, met man en macht, dweilen en emmers zouden moeten worden aangesleept om de oorspronkelijk situatie weer te laten terugkeren.

Het is dus zeer aan te bevelen, alvorens het geopende pak te kantelen, te zorgen voor voldoende opvangmogelijkheden. Maar dit wordt, wonderlijk genoeg gezien het niveau van de operatie, als vanzelfsprekendheid gezien...

Maar nu de hamvraag die in elke fase onverbiddelijk terugkeert: zijn we werkelijk beter af met de Serves Up?

Als je naar de tekening kijkt lijkt het me zeer dubieus, en zie ik geen voordelen ten opzichte van het gewone handgebruik. In deze derde fase is het dus wederom gebleken dat we beter af lijken te zijn zónder dat ding.

Jammer voor de fabrikant, maar zelfs het zoeken naar gebruiksgemak valt mij zwaar en lijkt het zelfs een onmogelijke opgave te worden. Maar we hebben nog vier delen te gaan, en wellicht gaan we nog onverwachte dingen beleven...

dinsdag 21 juli 2009

Serves Up: Het openen...


We gaan de Serves Up openen. In het eerste deel kwam het neerzetten aan de orde, en nu gaan we het pak openen. Een totaal andere handeling, die wellicht met dit geweldige baanbrekende middel als de Serves Up, nu toch voor verrassingen zou kunnen gaan zorgen?

Ik verbaas me wederom over de genialiteit die aan de basis ligt voor een dergelijke uitvinding. Want natuurlijk gaat het erom, het pak yoghurt of melk, net zoals u wilt, met behulp van de Serves Up een stuk gemakkelijker open te krijgen. Ter verduidelijking gelukkig weer een tekeningetje, dat de omschrijving aanzienlijk zou kunnen verhelderen.

Maar alweer wordt mijn geduld stevig op de proef gesteld, en aan het begin van mijn analyse is de toon helaas alweer gezet. Het ziet er buitengewoon lullig uit.

Toch moet ik toegeven dat, als het pak fruitige melk reeds in haar eerste stadium stevig gevangen zit in de Serves Up, de handeling van het openen aanzienlijk omslachtiger wordt als het eerst weer moet worden ontdaan van zijn houder, om daarna de openingshandeling op de normale wijze te verrichten.

Want als het ding er eenmaal omheen zit, lijkt het me omslachtig deze eerst te moeten verwijderen en dan de dop los te draaien. Toch ben ik geen steek verder want ik acht nog steeds het nut van fase 1 niet bewezen zoals u al hebt kunnen lezen in het eerste deel van dit relaas.

Het openen met behulp van de Serves Up heeft dus nog steeds geen toegevoegde waarde, hoezeer ik mij ook inspan om de fabrikant enigszins te kunnen begrijpen. Maar ik geef het nog niet op. We zitten pas in fase 2.

Wordt vervolgd...

maandag 20 juli 2009

BNN


Roddelkoning Albert Verlinde won het kort geding dat hij had aangespannen tegen BNN, en wist daarmee te voorkomen dat heimelijk gemaakte tapes van zijn privéleven zouden worden uitgezonden door BNN.

Op zich een doodgewoon "roddelbrandje", dat je kunt verwachten als je je bezig houdt met geestdodende televisie.

Wat veel erger is, is het volledig misplaatste argument van presentator Filemon Wesselink van BNN. Het zou wel eens goed zijn om te kunnen laten zien dat iederéén het slachtoffer kan worden van de roddelpers, aldus Wesselink. Natuurlijk, logisch toch?

Maar een slachtoffer is nog heel wat anders dan een mikpunt! Als Verlinde een auto-ongeluk zou veroorzaken waarbij gewonden zouden vallen, dan vindt Wesselink het blijkbaar nodig om meteen maar Albert zélf ook tegen een boom aan te knallen, om te laten zien dat iederéén dit kan overkomen?

Bovendien maakt hij zichzelf natuurlijk zeer ongeloofwaardig als je eerst de roddelpers als probleem aankaart, en vervolgens met dezelfde middelen iemands privéleven naar de bliksem wilt helpen?

Het is natuurlijk helemaal de kleur van BNN. Maar dat je met dit soort normvervagende programma’s een niet onbelangrijk percentage van een grote groep jongeren op het verkeerde been zet, dat zijn ze even vergeten bij BNN?

zaterdag 18 juli 2009

Serves Up: Het neerzetten...


Het verhaal ligt op straat. Dat blijkt maar weer eens tijdens een gewoon winkelbezoek in de plaatselijke super. Mijn oog viel op een "Serves Up". De decadentie ten top, want hoewel ik me nog enigszins kan voorstellen dat het reclamemakers slechts om geld is te doen, slaat dit werkelijk alles. Al kreeg ik er tonnen voor, ik zou dit niet op mijn geweten willen hebben. Als je dit verzint moet je wel vreselijk met je zelf in de knoop zitten...

En alsof de mensheid nog niet genoeg op het verkeerde been is gezet, wordt de "Serves Up" ook nog eens voorzien van een uitgebreide technische uitleg, die door middel van foto’s visueel wordt gemaakt. Overschat de klant niet, want je moet wel van zeer goede huize komen wil je deze constructie kunnen begrijpen zonder tekst en uitleg.

Laten we de zaak eens grondig van dichtbij bekijken. Wellicht kom ik toch nog voor verrassingen te staan en zal ik mijn mening moeten bijstellen. Ik acht deze kans zeer klein, maar ik zal desalniettemin mijn empatisch vermogen volledig de ruimte geven om zowel mijzelf als de welwillende lezer niet met ongewenste vooroordelen in dit stadium op te zadelen.

Het lijkt me overigens nuttig, gelet op de ingewikkelde constructie, de Serves Up in delen te gaan analyseren aan de hand van de plaatjes die ook op de website worden getoond.

De eerste stap gaat over het neerzetten van de Serves Up. Stel, je hebt een pak melk, vla, fruitdrink, yoghurt of iets anders van die strekking, dan zul je dit ergens moeten "neerzetten". De reclamemaker heeft hier vast en zeker nachten lang van wakker gelegen. Want hoe maak je nou aannemelijk dat het beslist een stuk ongemakkelijker is om zonder hulp van die Serves Up je pak vla een plek te geven in je de koelkast?

Ik denk dat hij er nog steeds wakker van ligt, want ik zie het niet. Wellicht heeft hij, (of zij natuurlijk), om die reden gemeend de zaak dan maar visueel te maken, dan lijkt het nog wat. Maar juist een dergelijk plaatje maakt de zaak bijzonder verdacht. Bovendien zal de goedwillende klant toch een extra handeling moeten verrichten, want die Serves Up ligt natuurlijk ergens in een la, of zit misschien net om een ander pak vla en dat maakt het weer een stuk arbeidsintensiever...

Er is nog iets waar de bedenker wakker van zou kunnen liggen, en dat is het volgende. Naast de mogelijkheid om een pak neer te zetten, is er natuurlijk nog een andere optie. Juist, u raadt het al, neerleggen! Zeker niet te onderschatten, en wellicht zijn er in de Nederlandse koelkasten nog wel meer liggende pakken, dan stáánde pakken. Maar daar heb ik helaas geen cijfers van, en misschien dat RTL4 er eens een lullig onderzoek naar kan doen...? Maar dit terzijde.

En om nou alleen een Serves Up te gaan gebruiken om het geopende pak meer houvast te geven lijkt volslagen zijn doel voorbij te schieten.

Korte samenvatting en conclusie:

Het neerzetten van een pak melk kan veel gemakkelijker zónder Serves Up. Zou de uitvinder nog steeds wakker liggen van zijn banale ideeën...?

Het volgende deel gaat over het openen van de Serves Up.

Wordt vervolgd...

donderdag 16 juli 2009

Diepvriesbaby


Het invriezen van embryo’s is aan de orde.

Na de discussie, vorig jaar, over het al of niet verbieden van onderzoek met embryo’s hebben we opnieuw een ethisch gevoelig element te pakken. Zoals verwacht zijn ChristenUnie en CDA er vierkant tegen, en de PvdA wil eerst de gevolgen in kaart brengen.

Een embryo invriezen, mag dat niet dan? Het is natuurlijk helemaal geen kwestie van wel of niet mogen, want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan, en de techniek schrijdt voort. Ik ben er ook geen voorstander van. Maar de vraag die veel interessanter is, is deze.

Wat brengt een mens tot deze keuze? Invriezen, en later bevallen? Ik wil wel een kind, maar ik heb nu ff geen tijd? Als je de onvoorspelbaarheid en de onschuld van het leven begrijpt, dan máák je je niet druk om dit soort belachelijke keuzes.

Het gaat er dus helemaal niet om of het wel of niet mag, want er is niemand die dat bepaalt, ook God niet! Het gaat om de vraag, waarom mensen het leven zo willen inblikken, bestuurbaar en kneedbaar willen maken, terwijl er eigenlijk helemaal niets te regisseren valt?

Zélfs geen kinderen op afroep...

maandag 13 juli 2009

Loat maor weien


Veenhuizen. We fietsen er wel eens doorheen sinds we de weekenden in Norg verblijven.

Over een paar uur zal ik, in een Drentse kerkdienst, voor het eerst daar het kerkorgel bespelen.

De schitterende achtkantige kerk staat aan het begin van het voormalig gevangenisdorp, en vanmorgen werd ik wegwijs gemaakt door de koster. De lichtblauwe kleuren van de kerkbanken vallen me direct op als we binnen komen. Een steile ronde trap brengt ons naar boven en we kijken een paar ogenblikken lang vanaf de balustrade, (die helemaal rondloopt), naar beneden.

"Hier zaten vroeger, onder begeleiding, de gedetineerden", vertelt de koster. "Nu zitten er hooguit nog een paar die gewoon op eigen houtje de kerk binnen wandelen". Tijden veranderen, ook in Veenhuizen.

Even later zoek ik mij, bijna letterlijk, een weg naar de speeltafel, die verscholen zit onder het hoofdwerk achter een houten deurtje met het slot er verkeerd om in. Mij ontgaat enigszins de logica van deze slotconstructie, maar de Rijksgebouwendienst zal er wellicht een reden voor hebben gehad.

Terwijl ik plaats neem glijden mijn ogen vluchtig langs de registers en kan ik niet langer mijn nieuwsgierigheid bedwingen om het instrument te bespelen. De wind giert door het mechaniek. Het orgel is er klaar voor, en de eerste zachte tonen van de acht- en viervoet klinken door het lichte kerkje.

Acht- en viervoet? Klein uitleg. Hoe langer en breder de orgelpijp, hoe lager en zwaarder het geluid. Een twee-voet kan het geluid voorbrengen van een licht klein fluitje, terwijl een zestien-voet, en soms nog langer, het orgel de zware tonen laat voorbrengen.

Een Drentse kerkdienst dus, met als thema: "Loat moar weien", (laat maar waaien). Een tekst die vertaald is uit muziek van The Beatles.

Ik heb niet zoveel meer met het instituut "kerk", wel met de mystiek en de beleving zoals dat bij iedereen gelukkig weer heel anders is.

Zondagmorgen. De regen komt met bakken uit de hemel als ik kom aanrijden. De koster heeft koffie, en ik kreeg een ingeving. Natuurlijk, de piano! Let it be, van The Beatles, hoort niet thuis op een kerkorgel.

Het werd een succes, met name door de aanwezigheid van een aantal gedetineerden. De muziek van The Beatles sloeg in als een bom! Een van hen kwam na de dienst bij de piano staan, en wachtte rustig af tot de klanken waren uitgewaaierd naar de acht hoeken van het lichtblauwe kerkje.

Hij speelde basgitaar, en we raakten even aan de praat.

Dit is dus ook kerk. Mensen die bij elkaar komen, met hun eigen muziek, hun eigen idealen, hun eigen levensvragen. Misschien moeten we iets minder kerkje spelen, zoals we dit al eeuwen gewend zijn, en oude vormen los durven laten? Ik denk dat het helemaal geen kwaad kan.

Loat moar weien, dus…

vrijdag 10 juli 2009

Michael Jackson


Afgelopen dinsdag volgden duizenden mensen de herdenkingsceremonie van Michael Jackson, en miljoenen nog eens op internet en tv.

En zoals ik niet anders had verwacht zagen we de typisch Amerikaanse taferelen, die vergelijkbaar waren met de Hazes-herdenking een paar jaar geleden in de Arena.

Bekende artiesten, (van wereldformaat), konden in hun mierzoete odes aan de overleden popzanger hun emoties niet bedwingen, en goten de meest goed bedoelde, maar sterk uitgeholde en lege clichéteksten uit over het gewillig publiek, dat vanzelfsprekend meeging in het sfeertje.

Ik word altijd argwanend als ik dit soort massahysterie zie. Want waarom doen mensen dit?

Opvallend is dat bijna iedereen zijn of haar lofliederen besloot met: "Michael, we’ll miss you", of iets dergelijks. We? Waarom niet, ik? Gaat dat te ver, en wordt dat te persoonlijk?

De tranende artiest van wereldformaat verschuilt zich achter de "we"-vorm? Tja, zo’n band had ik toch ook weer niet met die Jackson? Ik ga daar een beetje voor de hele wereld verklaren dat IK hem mis? Nee, dat is niet cool...

En dan het moment met dochter Paris. Kippenvel kreeg ik toen ik de beelden zag van het meisje dat omringd was door iets te opdringerige familie die haar allemaal tegelijk wilden troosten terwijl ze haar tekst uitsnikte. Ik zou, denk ik, wild om me heen zijn gaan slaan op zo’n moment. Arm kind, en dat voor het oog van miljoenen over de hele wereld. Bijna mishandeling...

Eigenlijk was het een zielige vertoning, een mediacircus, een publieksevenement. Waarom laten mensen zich zo gaan voor iemand die je nauwelijks, of zelfs helemaal niet, kent?

Tja, en waarom zou je eigenlijk rouwen om een overleden popartiest, als je al een kaartje heb kunnen bemachtigen? Dat is toch veel leuker?

En morgen? Morgen is iedereen het hele circus weer vergeten en kijken we weer gewoon, op de camping, naar de Tour de France.

Het leven is toch vreselijk simpel...

dinsdag 7 juli 2009

Riek zweeft...



De bon ligt al maanden in het laatje, maar nu gaat het dan toch echt gebeuren. Riek gaat vliegen, zwééfvliegen! Het is een cadeau van zoonlief uit Curaçao.

Het weer liet het afweten de vorige keer, maar afgelopen zaterdag was het eindelijk zover. Met de hele familie togen we naar het vliegveld op deze zonnige dag. Ik had ze al vaak zien vliegen boven het dorp, en ik verbaas me nog altijd over het spel van natuurlijke krachten dat een dergelijk kunststof modelletje in de lucht houdt.

Maar Riek vertrok geen spier, en stapte dapper aan boord. Geen spoor van zenuwen te bekennen.

De sfeer op het vliegveld moet je meegemaakt hebben. Stoer, maar ook relaxed. Veelal jongere mensen, met petjes en dure zonnebrillen, alsof ze straaljagers gaan vliegen in de meeste belangrijke missies.

Mijn schoonmoeder had een piloot met twintig jaar ervaring. De riemen gingen vast en we mochten er met onze neus bovenop. "Ik kom uit het dorp", antwoordde Riek op de vraag van de man uit Elburg.

Omdat we vroeg op het vliegveld waren en we een uur hebben gewacht hadden we al een aantal vliegtuigjes zien opstijgen. Met een hoek van bijna 45 graden, werden de superlichte polyester vogels pijlsnel de lucht ingetrokken.

Riek zat inmiddels in de riemen, kreeg nog wat uitleg van de Elburger, en daarna ging de kap dicht.

Wij werden achter de vleugels geleid om het apparaat de vrije baan te gunnen, en daar ging ie met een bloedgang de lucht in. Op zo’n honderd meter werd de kabel los gekoppeld en viel het spul aan een kleine parachute naar beneden.

En daar, heel hoog al, zweefde Riek in de zon zomaar tussen de andere "vogels", en we voelden dat het goed was. Een man op de grond was zo vriendelijk om ons van alles uit te leggen over thermiek en aardwarmte. Ik kon het nog net begrijpen...

Ruim een kwartier later keerde het vliegtuig terug, en bijna geruisloos landde het soepel op de grasbaan. We zagen Riek in de verte uitstappen, druk in gesprek met de piloot. Het was een avontuur, een prachtig avontuur, zo begrepen we uit haar verklaring die ze gaf, toch wel met een kleur in het gezicht. Echt geweldig was het!

We hadden trouwens allemáál de dag van ons leven. Want als je een dame van 74 jaar zo ziet genieten, dan is er alle reden tot vreugde.

Die dag kon écht niet meer stuk...

donderdag 2 juli 2009

Terug naar huis


"Hij is weg gevlogen, en komt nu niet weer terug."

We zitten buiten, in de namiddag, achter het huis en mijn schoonvader begint zomaar te vertellen...

"Weet je nog wel dat ik toen die duif had, die magere, met een ring van 1987? Ik knik instemmend. "Steeds kwam hij weer terug, maar tjonge, tjonge, wat mager zeg! Ik gaf hem iedere keer te eten, en ik had hem al een poos niet meer gezien."

Henk vertelt rustig, maar gedreven, verder. "Die vogel komt uit Engeland", en ik vraag waarom hij dat zo zeker weet. "Nou, dat staat op de ring, en zondag was hij er voor het laatst."

Henk nipt aan zijn biertje, en op zijn voorhoofd parelen de druppels van de warmte. "Nee, die komt niet weer."
"Veel te zwak geweest om de reis terug te aanvaarden, en nu komt hij niet weer terug."

Ik meen een lichte trilling, maar vooral ook trots, in zijn stem te bespeuren...

"Vast en zeker een poosje geleden, toen we zoveel wind hadden, uit de koers geraakt, maar donders wat mager!"

Het is bijna te warm buiten en net voordat we aanstalten maken om binnen even verkoeling te gaan zoeken komt de conclusie, en dat kon er maar eentje zijn:

"Die vogel is weg, naar ’t noorden, met de wind op de staart, en is nu thuis in Engeland"!

En zo is het, en niet anders. Henk pakt zijn lege glas en stommelt achter me aan naar binnen. De zon zakt langzaam weg, en haar namiddagschaduwen fluisteren door het groen in de achtertuin.

En alleen wij kennen de geschiedenis van de oude duif, die uiteindelijk terugkeerde naar zijn vaderland, aan de andere kant van de zee...