zaterdag 29 augustus 2009

Hoe een rood lampje je leven tijdelijk op de kop kan zetten, deel 1


Kokend heet was ie, de auto. Ik rook al stinkend rubber onderweg, maar ach, er zijn zoveel luchtjes buiten.

Toch, in mijn onderbewuste, gleden mijn ogen misschien iets vaker over het dashboard.

Het rode lampje brandde als een onverbiddelijk oog, en de temperatuur schoot omhoog. Misschien is het toch handig om hem maar even aan de kant te zetten? Gelukkig een benzinepomp, iets met het water, dacht ik?

Tja, wat moet als je er, én geen verstand van hebt, én die hele stomme vierwielige klomp ijzer geen moer interesseert? Het ding moet van A naar B, en hij doet ut of hij doet ut niet. Braaf stond ik bij de pomp, met een busje van dat koelvloeistof. Zou dat er in moeten, en waar dan?

De dame bij de balie wist het ook niet, of ze wilde het niet weten...

Ik goot dapper de inhoud leeg in het nog bijna rokende blok. Klep dicht en rijden maar. Gelukkig, geen lampje meer en de temperatuurmeter schoot weer langzaam naar het veilige midden.

Het duurde niet lang, want, bijna thuis, was het weer raak. Zou ik dan toch...

Ik begon te twijfelen, en kreeg langzaam een donkerbruin vermoeden dat er méér aan de hand moest zijn. Ik reed het rokende, onwillige ding de parkeerplaats op. Mijn vriendin kwam direct buiten en vroeg of ze de brandweer moest bellen of direct 112.

Ik sloeg er het eerste uur geen acht meer op, en was al lang blij dat ik zonder ongelukken thuis ben gekomen.

’s Avonds kwam Bert kijken, een zwager. Auto’s is zijn lust en zijn leven. Kijk dat moet je hebben. Ik voel me dan bijna gruwelijk bezwaard, als ik die jongen onder mijn motorkap zie duiken. Ik ben een ondankbaar, onverschillig kreng wat dat betreft. Als auto’s ook gevoel hadden hielden ze het vast niet lang met me uit...

Bert hoefde niet lang te kijken. "Je radiator is lek", bromde hij, en hij lachte als een boer die kiespijn heeft. Ik zie hem denken... "Geen meter meer rijden met dat ding, en direct laten maken!"

Tja, direct? Onze automan is op vakantie, en pas volgende week terug. Dat wordt dus treinen, klokken, haasten, zweten tussen dampende mensen, wachten, en weer klokken.

Niks voor mij dus. Stom lampje...

dinsdag 25 augustus 2009

Weeralarm


Weer mis! Nou ja, van de 26 keer dat het is afgegeven sinds 2004 was het 19 keer toch nog raak. Maar dat hangt "weer" af van de normering. Waait het hard, iets harder, of nog iets harder?

Het slaat werkelijk nergens op, want een normaal denkend mens is wijs genoeg om zélf rekening te houden met het weer. Dat hoeft het KNMI niet voor ons te uit te kauwen, en bovendien is het onmogelijk de bewegingen van de natuur op die manier te "normeren". Dat moet je gewoon niet willen, hebben we niet genoeg aan de voorspelling?

Onweer is onweer, en als het regent wordt je nat. We weten allemaal donders goed dat je even de was binnen moet halen als je het droog wilt houden tenminste. Daar heb ik echt geen KNMI voor nodig.

Niet het wéér was dit keer het meest besproken onderwerp maar het weeralárm, maar het KNMI belooft beterschap. Gelukkig dacht ik, we zijn er van af. Maar nee, het wordt nog erger, ze gaan per regio een alarm afgeven.

Wat heerlijk toch zo’n instituut. Kan ik tenminste veilig de was ophangen in Limburg als het in Groningen regent...

donderdag 20 augustus 2009

De brand


We waren vanavond naar het concert van Jan Vayne en Martin Mans in de Bovenkerk in Kampen.

Na afloop fiets ik even langs het huis waar vannacht het drama zich afspeelde, hemelsbreed bijna bij ons in de achtertuin. Zo dichtbij, vier jongetjes uit een gezin van veertien kinderen redden het niet, de brandweer kon niets meer doen. Vreselijk is het, en zo ontzettend dichtbij.

Martin Mans begint het concert met, ingelast, meditatief orgelspel. De avond vult zich verder met het wervelende spel van Jan en indrukwekkende orgelsolo’s van Martin.

De soms, hoge, sprankelende tonen van de muziek vullen de kerk. Het lijken af en toe wel vlammetjes die plagerig om de dikke pilaren heen kronkelen. En mijn gedachten gaan terug naar het gezin dat door een hel moet zijn gegaan vannacht.

Het concert is afgelopen en ik wandel in de zwoele zomeravond naar mijn fiets. Veel mensen zitten nog buiten, en als ik in de buurt kom van het huis zie ik op enkele tientallen meters afstand nog een cameraploeg van een, mij onbekend, televisiestation. Verderop, aan de straat, staat nog een bus met iets van "broadcasting TV" erop.

Ik vraag me helemaal niets meer af, en zie rechts van mij de brandresten van het huis schril afsteken tegen de donkere Kamper avond. Ik ril, en kan aan niets anders meer denken dan aan het lot van het getroffen gezin.

Het wordt op dat moment doodstil om mij heen. Ik zie even niets meer en de wereld om mij heen wordt ontzettend klein. Wat is het nut, wat is de zin hiervan? Het gaat mijn verstand te boven.

We zongen ook nog het Wilhelmus. "Op U zo wil ik bouwen, verlaat mij nimmermeer..."

Leven en dood, het blijft een onbegrijpelijk mysterie. Zou er dan toch meer zijn tussen hemel en aarde? Ik weet het eigenlijk wel zeker, maar soms doet het vreselijk zeer.

Ik kom thuis, zet mijn fiets in de schuur en drink een biertje. Thuis, in dezelfde plaats, in dezelfde wijk, ook in een rijtje...

dinsdag 18 augustus 2009

Serves Up: Het dragen...


Nu we toch al vier delen onzin gehad hebben over de Serves-Up kan het volgende er ook nog wel bij.

Het gaat over het dragen. Tja, dat mag natuurlijk niet ontbreken in een serie vol "gemakkelijke ongemakken" over dit hoogwaardig product. Ik lijk wel gek, maar ik ga dapper door. Nog maar twee delen hierna en dan is het klaar. Ik vraag mij af of professor Lou de Jong zich ook zo gevoeld moest hebben toen hij zijn 14-delig werk voltooide over het Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog. Maar dat was andere koek...

Inmiddels heb ik uiteindelijk maar zo’n ding in huis gehaald, want stel je voor dat ik niet weet waar ik over klets. Dat zou mijn verhaal een stuk minder waarheidsgetrouw maken. Althans zoals ik het zie, want dat maakt nogal verschil. Uw waarheid is mijn waarheid niet en mijn waarheid gelukkig niet de uwe. Daar kunnen de kerken trouwens ook nog wat van leren denk ik...

Maar dat is weer een heel ander verhaal. Zo zie je maar hoe zo’n lullig ding discussie kan losmaken op allerlei gebied...

In de reeks met afbeeldingen is dus toegevoegd het plaatje "dragen". En wat direct opvalt, is dat er gelijk drie pakken vanillevla aan je vingers hangen! Natuurlijk, het is efficiënter, goedkoper, en het is pure tijdswinst. Want tijd is vooral gemakkelijk als je er te weinig van hebt.

Onzin natuurlijk, want iedereen heeft evenveel tijd, het is maar net hoe je het indeelt. Maar we zijn natuurlijk druk, druk, druk...
Vandaar die drie pakken vanillevla. Het is maar even dat u het weet.

En zo ploeter ik maar verder naar het volgende deel. Of er nog een climax komt? Werk ik ergens naar toe? Welnee, ik denk het niet, maar met mij weet je het nooit. In ieder geval zal het niet aan de Serves-Up liggen!

dinsdag 4 augustus 2009

Schiermonnikoog


Schiermonnikoog, wat een geweldig eiland!

We hebben natuurlijk het weer mee, en nou moet ik zeggen dat we met "weinig weer" tevreden zijn. Zelfs een kletterende regenbui kan ons bekoren. Heerlijk gewoon!

Als je tegenwoordig de weervrouwen en -mannen moet geloven dan lijkt het wel alsof we er bekaaid vanaf komen als we de 25 graden niet bereiken. Sommige drupneuzen noemen het gelijk al koud als het "maar" 18 graden is. We hebben gewoon een schitterende zomer dit jaar in Nederland!

Een kwakkelzomertje tot nu toe, hoor ik het weervrouwtje van RTL4 zojuist zeggen?
Toch lastig, als je de temperatuur als enige graadmeter ziet voor een "perfecte" zomer.

Elk Waddeneiland kent zijn eigen sfeer en identiteit. Ook Schiermonnikoog is in geen enkel opzicht te vergelijken met de andere parels in het waddengebied. En ik ga het ook niet uitleggen. Gewoon een weekje boeken, en de combinatie van zon, zee, zand en water doet de rest.

We fietsen braaf het eiland rond, vanuit het dorp langs de waddendijk richting het oosten naar de veerdam. Het is nog vroeg en de wadden ruiken wierig en zoutig. Het is eb en de groene, natte vlakte schittert tot op het vaste land. De zon staat nog laag en brandt al op ons lichaam. Meeuwen en schapen vliegen, (niet de schapen), langs de dijk en het geluid van honderden watervogels sterft weg in de zoute wind.

Verder naar het oosten buigen we af de kwelder in, daar waar de dijk ophoudt en het eiland overgeleverd is aan de grillen van eb en vloed. Een omgeving die niet te beschrijven is, en de natuur overweldigend op ons af komt.

Het pad gaat door de duinen richting het bos, en ineens wordt het stil, helemaal stil. Een bordje wijst ons naar de Vredenhof, een begraafplaats voor drenkelingen uit twee wereldoorlogen. Het pad is bijna geen pad meer, en we lopen zwijgend het hek door.

Hier liggen slechts namen, of zelfs helemaal geen namen. Geen opschrift, alleen maar een rand van stenen. Mannen die voor ons te pletter zijn geschoten en slechts in herinnering leven van hen die zo dichtbij waren. Hen, die soms niet eens weten dat ze hier, op dit stille eiland Schiermonnikoog, hun laatste rustplaats vonden.

Hier is het weer niet meer belangrijk, hier is geen crisis, hier is maar één wereld. De wereld van ons, op Schiermonnikoog...

zondag 2 augustus 2009

Homoparade


Is de veertiende Canal Parade in Amsterdam een uiting van tolerantie ten opzichte van homo’s in Nederland, zoals sommigen beweren?

Voor- en tegenstanders roepen zich, zoals elk jaar, weer uit over het botenfeestje. Minister Plasterk zwaait vrolijk met zijn hoed en is "solidair". EO-presentator Manuel vanderBos mag niet mee van zijn werkgever, en Gordon huppelt uitbundig mee in zijn roze Sinterklaaspak.

Ironisch genoeg beweert een ruime meerderheid van de jongeren dat "het feestje van relnichten" een verkeerd beeld oplevert van homoseksualiteit. En gelijk hebben ze, want als je deze vertoning een symbool noemt van tolerantie dan vergeet je even dat de helft van Nederland zich afzet tegen alles wat homo is.

Maar we gaan de goede kant op, want ook steeds meer hetero’s doen mee aan het jaarlijkse homocarnaval. En dan zijn we toch precies waar we wezen moeten, of toch niet?

Het moet Frans Monsma, (één van de initiatiefnemers), als muziek in de oren klinken! Maar het tegengestelde is waar want hij vindt het maar niets, al die hetero’s bij zijn feestje.

Acceptatie van homo’s in Nederland? Niks mis mee, maar gebruik geen jaarlijkse homoparade om dit te kunnen bereiken, want dit heeft niets met tolerantie te maken...

zaterdag 1 augustus 2009

Terug uit Curacao


Alsof er geen twee mensen vanavond vertrekken naar het polderlandje aan de zee, gaat Curaçao onverstoorbaar door. De troepia's fladderen met hun schetterend geluid af en aan in de struiken, de vuilniswagen ronkt al weer vroeg in de straat, de honden blaffen, en het ochtendlicht doet de schemer snel verdwijnen.

We zitten buiten aan de koffietafel, in het huis van mijn zwager, en we zeggen een poosje niets tegen elkaar. Allebei hebben we zo onze eigen gedachten. Afscheid nemen is altijd een persoonlijk proces en, zoals na elke vakantie, is er ook een moment dat het genoeg is geweest.

Een tropische regenbui klettert plotseling langs, en het water komt met bakken uit de hemel. Twee minuten later is het weer droog en schijnt de zon weer uitbundig tegen een strak blauwe hemel. We hebben rijkelijk genoten van deze tropentaferelen en het is net alsof je vandaag alles nog een keer in je geheugen wilt plakken.

Maar het vliegtuig is vanavond onverbiddelijk en binnen een paar minuten ben je ver weg van alles. Toch wint het terugkeergevoel het van het afscheidsgevoel, maar dat maakt juist beide belevingsvormen bijna volmaakt, zou ik haast zeggen. De bewéging is belangrijker dan het ergens zíjn. De plék is tijdelijk, vervaagt, en verdwijnt uiteindelijk in het universum...

Tegen de middag is alles schoon en ingepakt. Om drie uur komt Henny met zijn auto het erf oprijden en een uur later vertrekken we naar het vliegveld. De formaliteiten zijn snel geregeld en als we de koffer kwijt zijn lopen we naar buiten. Even verderop is een geschikt tentje waar we onder het genot van een biertje de laatste dingen "bespreken".

Het moment is daar om afscheid te nemen. Ik geef mijn zwager een stevige handdruk en ondanks dat ik probeer bij dit soort dingen altijd gewoon te doen, alsof je elkaar morgen weer ziet, zit er toch wat vast in je keel. Mijn vriendin neemt innig afscheid van haar broer en er komt een brok bij.

Zo gaat dat op vliegvelden, zo gaat dat als het goed is geweest, zo gaat dat bij weerzien en afscheid nemen. Partir, c'est mourir un peu. Zo omschreef een Franse schrijver het destijds, afscheid nemen is een beetje sterven...

We zwaaien nog een keer, en Henny verdwijnt tussen het reizigerspubliek. We zijn weer alleen, en na de nodige controles vertrekken we op schema en rolt de blauwe "vogel" naar de startbaan.

De captain spreekt de bemanning toe: "Take your seats, we're ready for takeoff." De motoren brullen en we knallen we de baan over. Palmbomen schieten voorbij, en de machine komt na enkele ogenblikken los van de grond. De piloot maakt vrijwel onmiddellijk een scherpe bocht naar links, bijna oneerbiedig zou ik haast zeggen om op een dergelijke manier zomaar weg te vliegen van dit prachtige eiland.

Curaçao glijdt snel achter ons weg in de diepte, en maakt plaats voor de oceaan die geruisloos schittert in de ondergaande zon! Het eentonig gezoem van de KLM-machine maakt ons slaperig. De rode horizon steekt af tegen het donker van de nacht waar we snel zullen in glijden. Een steward komt langs met zijn karretje, en stoort in ons dromen: "Wilt u witte of rode wijn bij het eten?"

We gaan naar huis, waar onze ouders wachten, waar boeren hun vrouwen zoeken, waar het water weer warm uit de kraan komt, waar de heide bloeit op de Lemelerberg...

Busongeluk


Het tragisch busongeval in Spanje heeft de media weer flink bezig gehouden. Maar is het nou echt nodig om dit soort rampen tegenwoordig tot op de millimeter uit te vergroten?

Het past niet in een nieuwsbulletin om precies aan te geven hoe laat hulpdiensten precies aanwezig waren en wat een touroperator allemaal wel of niet heeft kunnen doen om hulp te bieden. En dan de volkomen misplaatste accenten die worden gelegd.

Het eerste dat altijd opvalt is het feit dat beslist het aantal Nederlanders moet worden genoemd dat het slachtoffer is geworden. Maakt dat het leed er meer of minder dramatisch door?

In een later stadium bleek dat er ook een aantal gehandicapten de ramp niet hebben overleefd. Dat is natuurlijk verschrikkelijk maar is het nou nodig om deze groep apart te noemen? Wat wil men er mee aangeven? Deze mindervalide groep is toch al zo hulpbehoevend en dan ook nog dit?

Laat ook deze mensen en hun familie in hun waarde door ze niet een aparte positie te geven in dit drama. Het is al erg genoeg dat zoiets heeft moeten gebeuren...