zaterdag 18 december 2010

Jan


Het is zaterdag, en nog week dan is het Kerst.

De sneeuw ligt dik in de straten en langs de weg staat een bordje van de gemeente:

'beperkt strooibeleid'.

't Is maar even dat we het weten...

Het is winter in Nederland. We gaan naar de bloemist even buiten de stad, voor kerstbakjes. Op de kleine parkeerplaats is het glibberen en glijden, en als we de gezellige winkel binnen wandelen, rieken de dennentakken en glinsteren kerstballen in grote en kleine bakjes.

De schuur is sfeervol ingericht en het is er flink druk. Een dame met bontjas en hoog haar staat te wachten terwijl een jonge verkoper in bodywarmer en dampende adem haar boeket rangschikt.

Haar 'Jan' staat op een afstandje met de handen in de zakken te kijken en staart wat onwennig om zich heen. Het boeket is klaar, en de jongen met dampende adem houdt groeisel omhoog.

"Is het zo naar wens, mevrouw?"

Vrouw Jan roept haar man toe: "Hoe vind je dit, Jan?"

Ik ga er tenminste van uit dat het haar man is, maar dat is natuurlijk niet met zekerheid te zeggen.

En terwijl het boeket al lang weer aan het zicht is onttrokken kijkt Jan, die inmiddels zijn rug had toegekeerd naar het tafereel, verstoord op: "Ja, mooi hoor", bromt hij, zonder dat hij ook maar iets heeft kunnen waarnemen van die prachtige bos. Jan heeft blijkbaar andere prioriteiten.

Toch wandelt hij maar weer een beetje in de richting van zijn, (vermoedelijke), echtgenote om niet geheel ongeïnteresseerd over te komen.

Door de speakers in de winkel galmt de kerstmuziek: "that's all I want for Christmas."

En daar zal Jan het mee moeten doen, vrees ik, deze Kerst...

dinsdag 14 december 2010

Ontuchtzaak


De verslaggeving over de ontuchtzaak in Amsterdam wordt, zoals gebruikelijk bij dit soort delicten, weer grenzeloos breed uitgemeten.

Het is vanzelfsprekend een vreselijk drama, laat ik dat voorop stellen.

Maar je mag je afvragen wat het voor zin het heeft om uitvoerig allerlei suggestieve zaken aan de kaak te stellen en een toon te hanteren waar het drama vanaf spat.

Termen als: "de grootste ontuchtzaak in Nederland", of "het meest verschrikkelijke zedendelict", zijn termen waar niemand iets aan heeft. Ook wordt uitvoerig het verleden van de dader aan de kaak gesteld, van de groente die hij wel of niet lust, tot zijn arbeidsverleden.

Je wordt er doodziek van en je kunt geen tv meer aanzetten of je ziet die kop weer in beeld, omlijst met verklaringen en suggesties van politie, burgemeester, en hulporganisaties.

Een compacte berichtgeving is beter op zijn plaats, en een korte juridische procedure. Niemand heeft wat aan dit commercieel en mediageil drama, bovendien verdient zo’n kerel deze aandacht niet.

Gewoon snel tegen de muur en afschieten.

Niet dat daarmee het leed wordt verzacht dat hij veroorzaakt heeft, maar die gasten horen simpel niet thuis in de samenleving!

zondag 12 december 2010

Vreemd volk...


Tussen half acht en acht was het condoleren.

Ik stond met een paar collega’s in de rij te wachten.

"Hee, woont Harry hier ook niet ergens in de buurt?", vroegen de dames die bij mij in de auto zaten.

Jazeker, dat ie dat doet.

"Zullen we vragen of hij straks koffie heeft", vroeg ik?

De dames vonden het goed plan, en terwijl de lange rij mensen langzaam doorschoof naar binnen pakte ik mijn mobiel om Harry te bellen.

"Koffie, ja das goed, maar ik zit in de auto en ben er ook bijna...", schreeuwde hij enthousiast door de telefoon.

We schuifelden langzaam naar binnen. De vader van een andere collega was overleden, en iedereen kende hem in het dorp. De belangstelling was groot, en toen we weer buiten stonden zagen we Harry al in de nog steeds groeiende, lange rij mensen.

"Hier heb je de sleutels, ga maar vast koffie zetten."

De vroege avond lag verhuld in een dikke mistdeken en we reden naar het naburig dorp waar Harry woont. Het erf lag er verlaten bij en de grote, oude boerderij vertoonde langzaam haar contouren toen we in het donker het lange pad op reden.

De meiden giechelden, toch wel spannend en gek dit.

Ik draaide de auto om voor het licht, en stak de sleutel in de deur. Niets dus, had Harry de verkeerde sleutel meegegeven? Vast niet, nog maar eens proberen, maar geen resultaat. En daar stonden we in de koude, natte avondlucht.

Opeens verschenen twee autolampen in de verte aan het begin van het pad. Harry? Maar dat kon haast nog niet...

Ik herkende al gauw zijn zuster, toen de auto dichterbij kwam. Die kwam zeker even naar de paarden kijken. Ik ken haar van gezicht maar heb haar nooit ontmoet.

Maar toen we ons aan wilden kondigen, reed de auto opeens met gepaste snelheid door naar achteren. Tja, wat wil je ook, vreemde mensen op het erf?

Er stapte niemand uit en de auto bleef staan, in het donker, achter de paardenstallen. Inmiddels waren de dames weer in de auto gaan zitten, want warm was het zeker niet buiten.

Ik liep op de auto af voor een nieuwe poging om me bekend te maken, maar zusterlief vond opeens het gaspedaal en stoof met een bloedgang langs me heen het erf weer af.

Tja, vreemd volk op het erf zo in het donker, das eng natuurlijk...

We bleven nog even wachten en een paar minuten later kwam Harry met zijn bolide het erf op gekacheld. Eindelijk verlost van het wachten, en het "geboefte" mocht naar binnen.

Harry had koffie en koeken en we waanden ons even honderd jaar terug in de sfeer van de oude boerderij. Zijn ouders zijn al een paar jaar overleden en de verhalen kwamen vanzelf.

De gaskachel pruttelde, en ik brak de leuning van de stoel. Maar dat mocht allemaal de pret niet drukken, want als je bij Harry op visite bent, das best goed.

Een klein uurtje maar, en dan is het mooi geweest. Bedankt voor de koffie Harry, en voldaan reden we het erf af, de donkere mist weer in.

Maar gauw het dorp weer uit, want je weet nooit of er nog weer een zuster aankomt...

zaterdag 11 december 2010

Liefde


Een van de meest besproken onderwerpen is de liefde.

Ook het meest bejubelt of gehaat. Liefde heelt, en liefde maakt kapot, en liefde is er of is er niet.

Wat is liefde? Het onbesproken, niet te verwoorden gevoel van een chemie tussen levende organismen? Waar komt het vandaan, en wie heeft het verzonnen?

Of is het gewoon ontstaan ergens tussen het allereerste begin en de wereld van vandaag? Wat is het doel, waarom kan het zo mooi zijn en waarom doet het zo’n pijn? Wat is de mystiek of is die er juist helemaal niet?

We leven met de liefde, iedereen op eigen wijze, iedereen met eigen geheimen, eigen verlangens, eigen pijn of hartstochtelijk verdriet. Soms verscheurd door tweestrijd, en verdoofd door een heimelijk dilemma.

Een verhaal vertelt ons dat er een kind geboren is in een kribbe, dat belangrijk is voor de wereld? Ik ben er mee opgegroeid, ingegoten met de paplepel, en doordrongen van een waarheid die mijn eigen waarheid is geworden. Maar hoe verder de klok tikt, hoe minder ik er van begrijp.

En stel nou dat alles is verzonnen, en de geschiedenis flink op de loop is gegaan met verhalen van toen, van een Jezus figuur die wonderen deed? De zoon van God, gekomen op aarde, die hier dertig jaar heeft rond gelopen en toen weer als schuldoffer is afgeslacht voor de wereld?

Wat als het nou allemaal eens niet waar is? Ieder mens gelooft ergens in, religieus of niet. Ook ik, maar twijfel ook vaak. Gelukkig maar, anders had ik ook niets aan mijn geloofstegenhanger, want er is geen geloof zonder twijfel, zoals ook twijfel niet kan bestaan zonder geloof.

De wereld is in barensnood. Positivo’s winnen terrein en realisten worden weg gewuifd door dromers die het geluk zoeken in uiterlijke schijn en waarheden, zoekend naar hun diepste ik.

En ik? Ik kan niet anders dan geloven, want dat is duizend keer sterker dan zeker weten, en voel ik mij geborgen als de zekerheden pijn gaan doen. Dan weet ik mij gedragen door een waarheid die doet leven, en verdriet dat onderdeel wordt van mijn geluk...

woensdag 8 december 2010

Onderwijs


Eindelijk gaan de scholen weer gewoon lesgeven.

Het kabinet Rutte wil een complete hervorming van het onderwijs, en dat is maar goed ook. Want volgens de minister worden scholen voor voortgezet onderwijs met name in de onderbouw veel te veel geplaagd door breed uitwaaierende kerndoelen en allerlei lesprogramma's op maatschappelijk terrein die door de Kamer over het onderwijs worden uitgestort. Dat is prachtig voor opvoeders maar niet voor scholen.

In de tijd dat ik op school zat hadden we, gelukkig maar, een uurtje maatschappijleer in de week. Iedereen gebruikte toen dat uur al voor huiswerk of flink de beest uithangen. Kun je nagaan hoe dat nu is!

Terug naar de tijd van de talen en/of exacte vakken, met daarnaast de ouderwetse ambachtscholen? Ik hoop het van ganser harte! Het wordt weer tijd voor "papa fume une pipe", en desnoods het leesplankje als het moet.

Leerdoelen zijn nu dusdanig vervaagd dat er eigenlijk niets meer te kiezen valt. Studenten worden losgelaten in een te groot pakhuis met nog meer verpakte rotzooi.

Zoek het zelf maar uit dus, en op internet kun je toch ook alles vinden?

Het kan mij niet snel genoeg gaan, dat nieuwe systeem...

zondag 5 december 2010

Een wonderlijke ontmoeting


"Eerst zien dan geloven".

We zeggen het, als we iets graag willen hebben, maar er eigenlijk geen vertrouwen in hebben. Ach, het zal wel weer op niets uitdraaien, denken we dan. Maar halen we eigenlijk niet deze twee dingen helemaal door elkaar? Zijn "zien" en "geloven" niet van een totaal verschillende orde? Als je iets ziet, dan valt er toch niets meer te geloven? Als we God niet zien, wil dat dan zeggen dat Hij niet bestaat?

Mensen die dat beweren, weten in hun hart vast wel beter. Net zomin, dat ik het bewijs kan leveren dat er wél iets is. Wat ik zie, dat ziet een ander misschien niet en kan ik er alleen maar van vertellen. Het gebeurde een aantal jaren geleden op vakantie in Oostenrijk.

Terwijl mijn vriendin en ik onze rugzakken inpakken voor een bergtocht in de Alpen ontwaakt Kirchberg in Oostenrijk. Langzaam verovert de opkomende zon de gekleurde geveltjes en maakt van de bebloemde balkons een schitterend schouwspel. Precies om negen uur rijden we met de pendelbus naar hoger gelegen stuwmeren op zo’n 2000 meter. Het is druk in de bus, we laten het "stuwmeertoerisme" al snel achter ons en beginnen onze wandeling op de Kitzsteinhorn.

Het wordt kouder en we lopen eerst in de zon, dan weer in de regen en even later verdwijnt de berg helemaal in de mist en druipen we in onze natte hemdjes. Even later zitten we zelfs midden in een sneeuwbui. Het pad wordt ruiger en smaller en steeds moeten we elkaar helpen om staande te blijven op de gladde stenen.

Wordt het niet te gevaarlijk? Maar we vergeten de angst weer als een grote roofvogel laag over onze hoofden zoeft, en de wolken ver beneden onder ons door glijden en hun schaduwen laten vallen op de spiegelende stuwmeren. We horen helemaal niets, en het is alleen de natuur die spreekt.

Even later verschijnt een jongeman met stoffen puntmuts, ver beneden ons. Alsof hij geen moeite heeft met de steile, rotsachtige weg, komt hij snel naderbij, maakt een praatje in gebrekkig Duits, en verdwijnt vlot achter de berg. Enkele minuten later zien we hem weer met soepele passen voort huppelen over het smalle pad. We kijken elkaar aan, het pad is eigenlijk geen pad meer, en de stenen worden grilliger. We twijfelen, we rillen van kou en van spanning, maar de berg roept en daagt ons uit.

Precies op dat moment duikt ook de puntmuts weer op, en de jongeman komt alweer terug het pad af wandelen. Hij lijkt geen enkele moeite te hebben met de voor ons bijna onbegaanbare weg. Onze gast houdt stil en kijkt naar onze gezichten. De andere kant van de berg is somber en grauw door de mist, vertelt hij. En ook is het pad daar vrijwel helemaal verdwenen. We kijken elkaar aan. Achter ons gaapt de gevaarlijke diepte.

We keren terug en beginnen opgelucht aan de afdaling. De puntmuts vervolgt zijn weg en we zien hem in een mum van tijd alweer ver beneden ons aan de voet van de berg.
De zon breekt door, en wij arriveren ruim een half uur later bij de stuwmeren.

Opeens duikt de geheimzinnige wandelaar weer op. Hij lachte eens, en knikt naar ons. Terwijl hij zijn gezin aan ons voorstelt, wenst hij ons nog een prettige vakantie, zet daarna zijn hoedje op en verdwijnt met zijn familie uit het zicht. We rillen weer, maar nu niet van de kou of inspanning.

Engelen bestaan niet? Misschien niet, misschien wel. Wij hebben in elk geval iets prachtigs gezien, daar boven op de Kitzsteinhorn in Oostenrijk.

Geloof je me, of wilt je het graag eerst zien?

Cijferlust


We cijferen en onderzoeken wat af in Nederland.

Als ik de voorpagina van de krant van afgelopen zaterdag erop na sla, is het bijna alleen maar cijfers wat de klok slaat.

De verwachte Sinterklaasomzetten, de toename van het aantal schuldregelingen, het aantal gedupeerde deelnemers van de Abonnee Win Weken, het aantal overbodige bezoeken aan ziekenhuizen en hoeveel gevangenen in Nijmegen er wel niet cultuurles krijgen.

En wat hebben we eraan?

Je maakt mij niet wijs dat er iemand is die volgende week nog weet dat Detailhandel Nederland verwacht dat de Sinterklaasinkopen een extra omzet oplevert van 465 miljoen euro, en dat per persoon 2,50 euro meer wordt uitgegeven dan in 2009? Of dat de Vereniging voor schuldhulpverlening en sociaal bankieren dit jaar ongeveer voor 56.000 mensen een schuldregeling aanvraagt tegen 53.000 vorig jaar?

Gemors met cijfers, en dat allemaal ook nog op de voorpagina!

Ongeveer 150.000 deelnemers van de Abonnee Win Weken hebben ten onrechte een email ontvangen dat ze een prijs hadden gewonnen. Wat kan mij dat nou schelen? Of het er nou 150.000 zijn of 87.403, morgen ben ik het toch weer vergeten.

De krant is een nieuwsmedium, en geen managementrapportage met cijfers waar geen mens iets mee doet!

vrijdag 3 december 2010

Teleurstelling


Wat een vreselijk drama, we hebben winter, en het WK 2018 gaat óók nog onze neus voorbij.

Ik ben er kapot van, maar niet heus! Het nieuws stond er bol van, en ik ben er zeker van dat we daar voorlopig nog niet van af zijn.

Wat een ellende zeg, maar gelukkig hebben we onze weermannen en -vrouwen van RTL4, die ons op het hart drukken dat de winter, naast de overlast in het verkeer, ook nog leuk kan zijn. Gelukkig maar, dat stelt me weer helemaal gerust. Dat ik nou net even nodig.

En het WK? Dat wordt natuurlijk tevens door de media grenzeloos uitgekauwd en gedramatiseerd, net als het weer. "We zijn teleurgesteld," kopt het nieuws. We? Mag ik er buiten blijven, alsjeblieft?

Teleurstellingen horen niet thuis op dit niveau. Het is een spelletje, en in feite zijn "we" natuurlijk niet echt teleurgesteld, integendeel. Want volgens mij kan het "ons" geen donder schelen, en straks praat niemand er meer over. Daar zijn "we" te nuchter voor.

Gelukkig maar, want stel je voor dat we "ons" er écht druk om gaan maken, dát is pas een teleurstelling.

Rusland, gefeliciteerd met het WK!

dinsdag 30 november 2010

De eerste dag van een lang weekend op Terschelling


Vrijdag, 19 november 2010

De dag is nog donker als we bepakt klaar staan. Het is slechts een handje vol kleding, schoeisel, en bijbehorende elementen die je nodig hebt.

Je hoeft niet op de klok te kijken als Bert, mijn zwager, voor komt toeteren want dan is het exact half acht. Daar kun je van op aan. In de warme auto zoeven we via de A-nog wat richting het noorden zomaar Friesland in. Want daar moet je doorheen als je Harlingen wilt bereiken.

Het is gezellig en we keutelen wat in de auto over alles en nog wat. Dat ding rijdt als een tierelier, en voor dat we het weten rijden we langs de waddendijk richting de haven. Het is er stil, en een handjevol mensen is hetzelfde als ons van plan en maakt zich op om de oversteek te wagen.

We zijn een uur te vroeg, maar dat vinden we lekker en we vermaken ons met koffie in een warme gelegenheid met Friese "bedientaarten..."

Een half uur later draait de auto in de rij, op aanwijzingen van de mannen der rederij Doeksen, de container in. We worden een niveau naar boven gestuurd en we staan plotseling stil tussen het andere ijzer, gevangen als sardientjes in een blik.

Gelukkig mogen we eruit, en het is zelfs verboden om te blijven zitten. Alleen beren mogen blijven. En dat willen ze ook graag, want ze zijn bang van meeuwen, denken we. Maar met beren weet je het nooit...

Voorin, op het parterredek, is het mooiste plekje. Daar kun je mooi naar buiten kijken en we zitten vlakbij de bar. Voor Berenburg is het nog te vroeg, dus doen we koffie...

De dag is blauw, en ondanks de lichte nevel probeert de zon haar krachten uit. De zee fluistert als we los zijn, en de boot trilt. Ik ga met Bert het bovendeks op, en het gevaarte draait volledig om zijn as om de haven uit te kunnen. De zware 2000pk-boegschroeven kolken het water op, en Harlingen schuift langs ons heen en verdwijnt langzaam in de waternevel van de morgen.

We keren terug bij Janny en Ine, en genieten van het gezellige kroegeffect van de overvolle kajuit. Bijna twee uur varen we, en het afgaand water ontluistert de geheimen van het wad. Zand, water, wind en meeuwen spelen met elkaar in een waterige af en toe ook felle ochtendzon.

Een lichtkogel gaat, en nog een, en een boot van de reddingmaatschappij scheurt langs ons heen, maar we stellen vast dat het gaat om een oefening van de Zeevaartschool op Terschelling.

We liggen vast en Bert draait de auto het eiland op richting de Walvis, een gezellige strandtent, waar we een lichte lunch gebruiken. Uitkijkend op het "Groene Strand", zoals dat heet, drinken we wat we drinken moeten en eten we soep en brood. Het maakt het allemaal nog lekkerder in de sfeer van dit intieme zeerestaurant met veranda.

We sluipen daarna een duin op, en genieten van het uitzicht over het brede strand en het eb. Honden dwarrelen er rond en evenzo ook hun bazen. Het is niet Nederland hier, het is Terschelling.

Het is tijd om onze stulpje te gaan opzoeken in Formerum, en de "Leon" van Bert rijdt acht kilometer richting het oosten. We zijn verrast als we aankomen, een hartelijke ontvangst, een supernet huis, alles als nieuw, schoon, en functioneel ingericht. We verdelen de slaapkamers, en geven alles een plekje wat een plek moet hebben. Dat gaat zo in een weekendhuis, je moet niet misgrijpen, en dat vinden we allemaal...

We gaan op onderzoek en verkennen de omgeving, te voet. De winkel, de molen en de huisjes van Haantjes. Het zijn allemaal afstanden van niks en het mag nauwelijks die naam hebben. Maar de zee trekt en kan onze nieuwsgierigheid niet langer bedwingen, dus we rijden naar het badstrand van Formerum. "Badstrand" wekt de suggestie dat het crowded is, maar we zitten in november, en het minimale publiek wat hier nu komt valt niet onder toerisme, maar liefhebbers van de natuur...

Het is bijzonder windstil vanmiddag en Ine merkt op dat zelfs het helmgras niet wuift. Als we het strand oplopen, zien we de zee rollen. Het lijkt wel storm daar, maar het is windstil. Een verrassende ervaring die ik nog niet eerder heb gezien aan de kust van Nederland. Ook het geluid van de golven is nog ver weg, en verschuilt zich nog achter het brede strand van Formerum.

Een handjevol mensen slentert over de immense vlaktes. We laten de zee de zee, en met de ruimte nog onder ons schedeldak lopen we terug via het leegstaande voormalig hotel dat al minstens tien jaar niet wordt gebruikt. Het ziet er uit als een kraakpand.

Veel interessanter worden de loopgraven door de duinen even verderop. We nemen er een kijkje en de oude bunkers uit de oorlog doen nu dienst als ingegraven bungalows die je kunt huren. Alles is er, volgens de verhalen van eilanders. Gas, licht, water, en zelfs internet. Het is er geheimzinnig en we laten de sfeer op ons inwerken.

Terug naar de Adeelen, onze riante stek, en Janny maakt kippensla. Je blijft ervan eten. De beren kunnen hun eilandgevoel weer niet op en zijn er stil van, maar dat ook een andere reden hebben. Morgen komt de Sint op het eiland en die mogen ze niet, denken we...

De avond gaat met spelletjes uit de oude doos, scrabbel, tangram, en halma. Daarna televisie, lekker hangen en uitbuiken. De zeelucht maakt loom, vermoeid maar ook uitgerust. We hoeven alleen maar onze ogen dicht te doen en de wereld is verdwenen in een eeuwig lijkend durende roes...

Het is november op Terschelling, de avond gaat slapen en wij laten ons gewillig meevoeren in de stilte van de donkere eilandnacht...

vrijdag 26 november 2010

Winterbanden


De eerste nachtvorst dient zich amper aan en de media maken ons alweer helemaal gek.

Drie weken geleden begon het gedram al over schaatsen, de zoutvoorraad, het krabben, en niet te vergeten, de winterbanden natuurlijk.

Belachelijke stemmingmakerij, en zeker niet sjiek. Vroeger hoorde je er niemand over en hadden we gewoon winter, ijsvrij, en sneeuwpret. Nu lijkt het niet over anders meer te gaan, dan die "dreigende" winter waar we met zijn allen ons vooral moeten tegen wapenen.

Want de winter is niet fijn, de winter is lastig, koud en vervelend. En dan moet je ook nog die winterbanden onder je auto knopen? Bah, wat een ellende zeg.

Maar een verkeerspsycholoog van Achmea heeft gezegd dat auto's met winterbanden structureel minder ongelukken hebben dan auto's met zomerbanden. Oh, maar dan wordt het anders natuurlijk, als hij dat zegt...

Lariekoek! Zoiets is helemaal niet vast te stellen, want in geen enkel geval is een dergelijke situatie te vergelijken. Er zijn honderdduizend factoren die meespelen in een verkeerssituatie. En dat zijn echt niet alleen je winterbanden!

Het is winter in Nederland. Vroeger was het leuk, maar tegenwoordig is het alleen maar lastig geloof ik...

zondag 7 november 2010

Roken


Er mag weer gerookt worden zegt minister Schippers.

Meteen na het eerste aantreden van het kabinet wordt de betuttelende overheidsbemoeienis van de afgelopen jaren eindelijk teruggedraaid.Begrijpt u me niet verkeerd, roken is vies en ongezond, maar dat hoeft de overheid niet voor mij te bepalen.

Ik kreeg vroeger als jongetje van veertien wel eens een sigaretje van mijn vader, maar ik mocht het niet lekker vinden. Hij had gelijk, roken is smerig.

We mogen weer roken in de kleinere cafés, maar we mogen het niet lekker vinden. Dat klinkt toch beter dan dat gebiedende vingertje? En al helemaal als je dan ook nog bedenkt dat het de overheid helemaal niet om uw of mijn gezóndheid gaat maar om de kósten? Want als je rookt vorm je een verhoogd risico en ben je te duur.

Belachelijk gewoon. Ik mag hopen dat ik niet eerder wordt afgeschoten omdat ik als vijftiger te duur wordt? Nou ja, zo erg zal het niet gaan worden denk ik, hoewel?

Je kunt tegenwoordig lijken kopen op internet...

maandag 1 november 2010

Turk of Zweed?


Discrimineerde Rutte wel of niet?

Mogen voor iemand met een Nederlands-Túrks paspoort andere criteria gelden dan voor iemand met een Nederlands-Zwééds paspoort? Ja, natuurlijk mag dat, en is er helemaal geen sprake van discriminatie.

Het probleem zit hem in de onmogelijke formulering van Artikel 1 in de Grondwet.
Want er staat wel dat discriminatie, op welke grond dan ook, verboden is maar niemand heeft ooit uitgelegd wat discriminatie eigenlijk precies is. En in bijna alle gevallen wordt 'discriminatie' verward met 'onderscheid'.

In dit geval is er doodgewoon onderscheid, en mag dit onderscheid ook gewoon gemaakt worden. Dat heeft alles te maken met de bemoeienis van de Turkse overheid met Turkse onderdanen die in Nederland wonen. En een regeringsfunctionaris zou hierdoor, simpel, zijn of haar werk niet kunnen doen.

Gelijkheid zoals geformuleerd in de grondwet bestaat helemaal niet, en dan ook nog in gelijke gevallen? Een onmogelijkheid! Geen mens is gelijk, en er zijn nu eenmaal altijd verschillen.

Iedereen heeft het voorrecht keuzes te maken zoals hem of haar het beste uitkomt, en dat heeft helemaal niets te maken met discriminatie. Of ben ik al strafbaar omdat ik geen Turkse pizza’s eet?

Het moet niet gekker worden in dit land!

donderdag 28 oktober 2010

Regeerakkoord


Eindelijk duidelijkheid in de tent.

Premier Rutte onderbouwde met succes het regeerakkoord, en de wijze waarop hij dat deed werd zelfs bij alle oppositiepartijen optimaal gewaardeerd.

Ondanks dat er een koers uitgezet is die zeker niet de voorkeur geniet van de linkse kerk, (maar daar heeft de verkiezingsuitslag dan ook de basis voorgelegd), slaakt politiek Den Haag een zucht van verlichting.

Rutte kan gewoon nee zeggen, en geeft haarscherp de grenzen aan waarbinnen er geopereerd kan en mag worden de komende vier jaar. Dat is nog eens wat anders dan het vage gedraai van Balkenende waar we jaren mee opgescheept zaten.

Natuurlijk is het tegen de zin van de oppositie maar die weten wel, (zoals Pechtold het omschreef), waar ze aan toe zijn. Enigszins een beetje beteuterd hadden ze het nakijken, en de uitgestoken hand van Rutte is misschien niet meer dan een vinger, aldus de woorden van Rouvoet.

Het is alsof je een kind inhoudelijk zijn zin niet geeft maar toch structuur en veilige kaderzetting meegeeft. En dat is nou precies wat we in dit land nodig hebben.

Die economie draait wel door, ook wel met iets minder. Maar de koers is duidelijk, en de kiezer heeft deze keer waar voor zijn geld!

woensdag 27 oktober 2010

Paspoort


Het is onvoorstelbaar hoe de invloed van de media kan uitpakken als het gaat om de vorming van de publieke opinie.

In het geval van de dubbele paspoorten ging het vanaf het begin volstrekt niet om de politieke discussie, want die is er nooit geweest, maar enkel en alleen om het medialawaai.

Want vanaf het moment dat duidelijk werd dat de staatssecretaris van Volksgezondheid, Marlies Veldhuijzen van Zanten, een dubbel paspoort heeft smoorde ze in hoogsteigen persoon de discussie in de kiem door direct al aan te kondigen eerst de motie van Wilders af te zullen wachten.

Daarna was er alleen maar medialawaai, elke dag opnieuw tot op de dag van vandaag. Zelfs na de mededeling van Wilders het kabinet niet naar huis te sturen en enkel een motie te zullen indienen om te prikkelen, bleef het RTL-nieuws doordrammen over dat dubbele paspoort.

Ook onze kersverse minister-president Mark Rutte heeft zich er niet mee bemoeid, en hield wijs zijn mond dicht. Er was immers geen reden tot bezorgdheid, nu ook hij zijn mening heeft bijgesteld met betrekking tot het in bezit hebben dubbele paspoorten.

Een weinig zwaarwegende zaak voor de politiek, die enkel door de media tot een schaamteloze circusattractie is verheven...

maandag 25 oktober 2010

Feyenoord


Ik weet niet wie de échte verliezers zijn na de nederlaag van Feyenoord, dat afgelopen zondag met flinke cijfers verloor van PSV.

De spelersbus arriveerde gisteren onder het luid honende geschreeuw van supporters bij de Kuip. Het leek wel oorlog.

Je eigen geliefde, en gewaardeerde club verliest met 10-0 en je wordt uitgekotst en belaagd door de zogenaamde diehards die zich altijd zo met Feyenoord vereenzelvigen?
Alsof verliezen op deze manier in Eindhoven,voor het oog van duizenden supporters, niet erg genoeg is?

Maar in Rotterdam trokken ze zich er niets van aan, en boze fans bevuilden hun idolen met spot, razernij en woede. Het deed me ergens aan denken...

Feyenoord heeft verloren, maar de échte verliezers stonden daar bij de Kuip. Want het gedrag van de supporters zegt niets van de Rotterdamse club maar zegt alles van hun zélf.

Want als je zo je eigen Feyenoord, je eigen stad afvalt, dan ben je geen knip voor de neus waard, en verlies je het van alles en iedereen...

donderdag 21 oktober 2010

Kinderwens


Twintig weken lang zwangerschapsverlof?

Toe maar, het kindergeschenk is al jaren een economische afweging aan het worden. Wel een kind willen, maar er niet voor willen zorgen? Want daar komt het op neer, want we moeten aan het werk blijven?

De overheid stimuleert flink door nu op basis van Europese richtlijnen het zwangerschapsverlof op te trekken? Belachelijk!

We willen alles! En dat kan niet. Ik zal dan wel een burgerlijke bal gehakt zijn, maar de keus voor kinderen maak je toch niet om ze op te bergen tijdens kantoortijden, en vervolgens in het weekend even met ze naar Mc Donalds, of het voetbalveld, te racen om je geweten maar te sussen?

Natuurlijk mag je werken, heel goed. Maar ook ten koste van je kinderen? En uiteindelijk daarmee je hele gezin naar de verdommenis helpen?

Kiezen is er niet meer bij, en hele gezinnen worden het slachtoffer van uit de koers geraakte consumptiedriften. Werken en opvoeden gaat niet samen! En iemand die dat weerspreekt is voor zichzelf een grote leugen en een grote egoïst!

Want als je je kinderen werkelijk een veilig thuis wilt bieden, dan doe je dat vierentwintig uur per dag en niet alleen als het jóu uitkomt!

woensdag 20 oktober 2010

Horror-Sint


De horrorfilm Sint, van Dick Maas, geeft de nodige opschudding in de media en in de landelijke ouderorganisatie Ouders & Coo.

Natuurlijk mag Dick Maas een dergelijke film maken. Maar als je er tegen bent moet je vooral stennis gaan maken, dat schiet op. Het gevolg is dat het nu de volle aandacht heeft en zijn de bioscopen straks juist uitverkocht. En dat is nou precies wat de tegenstanders niet willen.

Zeker, ik ben er ook niet voor, en ik vind het buitengewoon jammer dat een dergelijk kinderfeest passend in de sfeer van alles wat Nederland zo Nederlands maakt, op deze manier in een totaal ander daglicht wordt gezet.Maar een opstandige Ouders en Coo schiet op deze manier natuurlijk, onmiddellijk, haar doel voorbij.

Ook oud minister Plasterk krijgt terecht kritiek, want de film is door het ministerie van OCW mede gefinancierd. Een man die braaf mee deed met de Gay-parade, en ook nog eens Sinterklaas ontheiligd door deze film te financieren? Kijk mij eens tolerant zijn?

Ik weet niet wie ik eerder uit de weg zal gaan, Plasterk met hoed, of de horror- Sinterklaas...

woensdag 13 oktober 2010

Man of vrouw?


Het kabinet Rutte is er nog nauwelijks of er is alweer gezeur over het aantal vrouwen. Veel te weinig zeggen de gelijkheidsdwepers.

Oeverloze en zinloze discussies vullen de kijkbuis deze week. De argumenten om voor of tegen te zijn raken kant nog wal, en dat is maar goed ook, want echte steekhoudende argumentatie is er niet. Rutte wil gewoon een geschikte ploeg hebben, en heeft om die reden het argument man of vrouw gewoon weg gelaten.

Want kwaliteit haal je uit de persoon en niet specifiek uit een man of uit een vrouw. Stel je voor zeg dat ik gevraagd wordt als minister of staatsecretaris, simpel om het feit dat ik een man ben? Ik zou me doodongelukkig en beledigd voelen.
Ik ben geen fokstier, dáár heb je mannetjes voor nodig, niet in de politiek.

Vrouw of man? Het werkt alleen maar polariserend als je deze discussie gaat voeren. De wereldverbeteraars kunnen er eigenlijk helemaal niet omheen dat het er niet toe doet.

Want als dit werkelijk een afweging zou zijn dan zou dit alleen maar zeer inconsequent zijn met betrekking tot hun eigen eigen gelijksheidsdromen over man en vrouw.

Bovendien mogen ze helemaal niet mopperen met toch nog drie vrouwen in het kabinet...

zondag 3 oktober 2010

Regeerakkoord


Er is een regeerakkoord.

Twee zelfs, en het land krijgt een ander beleid. De tegenstellingen in het land worden groter, roept de oppositie. Terug naar de oude zuilenmaatschappij waarin er gewoon nog iets te kiezen viel? Dat zou te ver gaan.

Oude tijden herleven niet, maar deze formatie neemt wel forse maatregelen in wat er bij de burger leeft. We mogen weer roken en er komt zelfs een dierenpolitie. Hoezo kloof tussen burger en politiek?

Er zijn geen grote hervormingen, roept Femke. Nou en, is dat nodig dan? Zijn veiligheid en zorg niet van wezenlijk groter belang? Die voorstuwende economie heeft al genoeg ellende veroorzaakt.

En nu het CDA nog. Het dilemma, wel of niet Wilders, ondanks zijn glasheldere politiek die gedragen wordt door een gezamenlijk, zelfs tweeledig akkoord? Moet een principekwestie, (want dat is het bij het CDA), wijken voor een glashelder en gezond beleid om het land weer in het gareel te krijgen?

Wie is er nou naïef? Nou ja, je kunt ook niet anders verwachten van een "middenpartij" die alleen maar bruggen wil bouwen, en zich niet afvraagt of er ooit iemand overheen wil lopen?

Maar gelukkig blijft het bij een enkeling, die uiteindelijk óók zal moeten kiezen...

dinsdag 28 september 2010

Laatste blog op Hyves


Hyves...

Leuk voor wie het geweldig vindt om van iedereen alles en nog wat te weten, te roddelen, foto's te bekijken, getikt te worden of zelf te tikken, muziek te delen, grappen uit te wisselen, (vooral van die ranzige), zoveel mogelijk vrienden "scoren", en altijd te weten wanneer een ander uithangt en wat ie doet. Ik heb altijd gedacht, er mist nog wat in de piramide van Maslow...

Maslow? Voor wie hem niet kent, een kleine uiteenzetting.

Maslow stelde dat elk levend wezen dezelfde behoeftes nastreeft, en bouwt deze piramidegewijs op. Om je als mens gezond te kunnen ontwikkelen moet aan al deze behoeften, in volgorde van rangschikking, zijn voldaan:

1. De basis, (onderin de piramide), vormt onze lichamelijke en organische behoefte. Ons eten en drinken. Opvallend is dat Maslow hieronder ook seks klasseert en sport en comfort.

2. Dan volgt onze behoefte aan veiligheid en zekerheid, thuis, op je werk, of in je relatie.

3. Vervolgens is er de behoefte naar sociaal contact, en we zoeken dat in vriendschap, liefde en positief sociale relaties.

4. Daarna is er de behoefte aan waardering en erkenning, en hechten we belang aan status.

5. Als laatste volgt de behoefte aan zelfontplooiing.


En dan is er Hyves. Waar zit Hyves in de piramide?

Het meest simpele is natuurlijk om de "vriendensite" te plaatsen in onze behoefte naar sociaal contact. Dan ben je er gelijk vanaf. Maar schijn bedriegt, want in werkelijkheid ligt de zaak natuurlijk heel anders. Want de "vriendensite" voorziet natuurlijk helemaal niet in die vorm van vriendschap en sociaal contact, zoals Maslow dat bedoeld heeft. Sociale contacten voeg je niet toe met een muisklik, maar ontstaat midden in de beweging van het leven, op je werk, in de kroeg, thuis, bij de vereniging, of op straat. En in het echte leven is het ook niet gezond om altijd van elkaar te weten waar je uithangt op elk moment van de dag...

Wat drijft iemand op altijd maar te laten weten waar je bent en wat je doet? Want, is het niet een bijna ziekelijke drang om de hele wereld te laten weten dat je gisteren spruitjes hebt gegeten of verkouden bent geweest?

Vloeit dit gedrag niet voort uit onze behoefte naar de volgende stap in Maslow's piramide? De behoefte aan waardering en erkenning? En biedt Hyves dan uitkomst? Ik weet wel zeker van niet. En voor mensen die er gevoelig voor zijn kan Hyves zelfs een tegengesteld effect hebben. Want is het wel zo wijs om alles en iedereen te kunnen volgen op internet? Natuurlijk kiezen veel mensen, (vooral jongeren), er zelf voor, maar ik vraag mij af of je er gelukkiger van wordt.

En als je dan bedenkt dat er een paar miljoen jongeren op de site zitten en hun hele hebben en houden "delen" met anderen? Is dit wellicht een vorm van eenzaamheid? De zoektocht naar eigen waardering en erkenning, die ze in ieder geval hier nooit zullen vinden?

Maslow kan rustig ademhalen, (of liever gezegd, kon ademhalen), want hij is al 40 jaar dood. De piramide hoeft wat mij betreft niet worden aangepast, ik kan ook zónder Hyves...

”klik…”

zondag 19 september 2010

Bikkel


We hebben een hond dit weekend, van een collega, een Beagle.

Bikkel, zo heet ie, is twee jaar, past zich snel aan en toont zich als een ware jachthond. Buiten schuift zijn neus onophoudelijk over de straatstenen, langs struiken en bermen en om de honderd meter gaat zijn poot omhoog om zijn markering uit te zetten...

Enthousiast dwarrelt hij om ons heen, en onderzoekt alles wat nieuw is.

Zijn opgeruimd karakter doet ons goed en gisteren mocht ie mee naar opa en oma. Hij luistert goed en eenvoudige commando's lijkt hij snel op te pakken. Wikipedia bevestigt dat. In de auto mag hij voorin zitten bij Janny, en komt ogen tekort als we naar Lemelerveld rijden.

Wandelen, veel wandelen. Bikkel geniet, en wij genieten, en bovenop de Lemelerberg ligt nu nog een berg...en thuis krijgt hij brood van oma en een stukkie worst...

Terug in Kampen, na het eten, is hij er even niet meer, en is uren onder zeil op zijn kleed naast de bank.

Een hond in huis, een hond in de buurt, een hond die al je geheimen kent, en geen geheimen voor jou heeft... Trouw, lief en vrolijk, wat wil je nog meer?

Onze Sita overleed een aantal jaren geleden,en dat weet je hoe het voelt om een hond te hebben, te houden, en weer te verliezen...

Vanavond gaat hij weer weg. Het zal leeg zijn, en we zullen hem missen, nu al...

dinsdag 14 september 2010

Dungans


De C1000 heeft de zoveelste actie gelanceerd, de Dungans.

Karakters met buitengewone krachten. Een soort Harry Potter-sfeertje lijkt het wel.

Ik vind het prima wat ze doen, moeten ze allemaal zelf weten, maar ik vraag me in ieder geval wel af wat het met kinderen doet.

Demonen sparen, wat een lol zeg. En de christelijke organisaties roeren zich alweer om de strijd aan te gaan met deze vorm van commercie, maar dat gaat me te ver.

Ik zou het ook niet verzinnen, want geef mij maar iets vrolijkers om klanten te trekken. Wuppies of zo, en smurfen. Ik zou er niet tegenin gaan, dat werkt alleen maar averechts. Het gaat namelijk al fout in het brein van de genen die dit soort acties verzinnen. Het kwaad is al lang geboren, en het gevolg is een visualisatie van gestoorde marketingideologie.

Maar wat dan? Nou gewoon niets. Leg er geen gewicht in door negatieve aandacht van tegenstanders, in dit geval de christelijke organisaties. Nou loopt iedereen nog harder naar de winkel voor de Dungans, en wie vaart er wél bij?

Negeren is de beste optie als je er zo nodig tegen bent. Het krijgt geen aandacht, en het wordt dan zeker geen mediahype...

donderdag 12 augustus 2010

Pakistan


Omdat de bereidheid tot geven minimaal was tot op dit moment, was er nog geen inzamelingsactie op giro 555 voor Pakistan. Inmiddels is het gironummer toch geopend.

Het door overstromingen geteisterde gebied vereiste tot nu toe meer slachtoffers dan de tsunami van 2004, maar een hulpactie bleef uit tot nu toe. Hoe komt dat?

Het antwoord is simpel, maar confronterend. Er was geen schokeffect. In tegenstelling tot een aardbeving, die een klein gebied in luttele seconden in een puinhoop verandert, ontglipt de situatie in Pakistan totaal aan onze aandacht omdat de ramp zich geleidelijk aan manifesteerde. Er is geen sensatie, geen kortstondig moment, en overstromingen kennen we in Europa toch ook?

Blijkbaar is het schokeffect dus belangrijk om geprikkeld te worden en in de beurs te tasten?

Laat Paul de Leeuw maar komen met een avondvullend programma. Want als we eenmaal geven dan doen we het ook goed, zeker tijdens een dergelijke actie.

Want of het nou gaat om de slachtoffers in Pakistan, of om het zieke konijn van Paul de Leeuw, de miljoenen stromen binnen.

Zo zijn we in Nederland...

dinsdag 10 augustus 2010

Het meest besproken...


Augustus schrijdt voort, en nog een paar weken dan dalen de gemiddelde temperaturen weer volgens de statistieken.

Maar voorlopig kunnen we nog even genieten, en kan september nog een behoorlijk lekkere maand zijn. Even tussen haakjes, elk seizoen heeft zijn bekoring zeg ik dan maar, en hoe minder eisen je stelt aan het weer hoe meer je kunt genieten.

Waar we gelukkig straks wél vanaf zijn is de onophoudelijke betuttelzucht van de weervrouwen en -mannen op televisie met het daarbij behorende weerbericht, uitvoerig besproken voor alle delen van Europa. Zelfs tijdens het afgelopen WK, kwam het weer in Zuid Afrika uitgebreid aan de orde. Naar mijn mening een volledig nutteloos gemors van informatie waar niemand iets aan heeft.

De tv-kijker thuis niet, want voor hem of haar is het alleen maar belangrijk of je morgen kunt barbecueën en het gras kan maaien. En wat kan mij het schelen wat voor weer het in Spanje is, en of het nou 30 of 40 graden is in het binnenland, dat laat me helemáál koud, nou ja..koud?

De vakantieganger in de rest van Europa ook niet, want die mensen liggen echt niet wakker van het weer in Spanje. Het zou mij in ieder geval geen ruk interesseren wat voor weer het is in een gebied waar ik duizenden kilometers vandaan zit. Dan pak ik wel een lokale krant of een regionale televisiezender als ik zo nodig moet.

En dan nog de grenzeloze betutteling van Helga van Leur. Als ze de temperaturen in Frrrankrijk besproken heeft komt eindelijk Nederland in beeld. Nou ja, nog niet eens de weersverwachting zoals ik die graag hoor. Simpele informatie, zonder poespas. Maar Helga moet ons voorrral waarschuwen voor verbranding in de zon, en geeft het ongezouten advies waar ik nou zelf nóóit was opgekomen: INSMEREN!!! Mag ik dat bovendien zélf uitmaken misschien? Nee, blijkbaar niet, want morgen begint ze er weer over, en overmorgen, en de dag erna, en de dag dáárna...

Tenzij het regent, want dan moeten we voorrral de paraplu niet vergeten...MAG IK DAT ALSJEBLIEFT OOK NOG ZELF WETEN??!!! En als het nou eens één keertje was, maar onder de presentatie van ook nog eens áltijd die eeuwige zelfde saaie foto’s van mensen op het terras, of in de regen op de fiets, worden we elke dag weer doodgegooid met deze geestdodende onzin waar geen mens een haar beter van wordt. Integendeel, het verslapt onze eigen originaliteit en creativiteit, en we zijn blijkbaar al zo afgestompt dat we het niet eens meer horen.

Het eind van het seizoen is in aantocht, maar het weer blijft. Nog even, dan begint Helga alweer met de sneeuwhoogtes in de skigebieden.

Ik heb niks met skiën, en het zal er ook niet van komen...nooit! Vrrreselijk!

Ben altijd weer blij als het voorjaar wordt...

maandag 9 augustus 2010

Vakantie


Opnieuw een zonnige stranddag op Schier.

’s Middags terugfietsen langs de waddendijk pal in de middagzon. Het is laag water, en de drooggevallen natte zeebodem geurt ons toe.

De meeuwen krijsen en de watervogels rennen over het slib. Even een biertje drinken in de jachthaven, en genieten is zacht uitgedrukt.

Ik vraag me alleen af waarom die bootmensen altijd zo schreeuwen...

zondag 8 augustus 2010

Het spoor naar de zee...


We zitten op Schiermonnikoog en we gaan met de Balgexpres naar het meest oostelijke punt van het eiland.

Het is bewolkt en grijs, en je zou zeggen, een slechte dag voor een strandrit. Niets is minder waar, want de bekoring zit hem in de ruimte, de immense ruimte van een leeg strand met alleen maar het gekrijs van meeuwen om je heen.

We hobbelen een paar kilometer over het strand in een dichte wagen van het formaat stacaravan, getrokken door een moderne trekker. Halverwege de tocht stopt de karavaan en wijst de bestuurder van de trekker naar een plek op het strand.

Als we kijken zien we een jonge zeehond in het zand voorzichtig rondsnuffelen. Een paar trouwe, zielige ogen kijken ons aan met een blik die je compleet doet smelten.

Een huiler? Het beest ziet er gezond uit, en we zien de chauffeur van de trekker met zijn mobiel in de weer. Een medepassagier weet te vertellen dat het zeehondencentrum in Pieterburen wordt ingelicht, (sommige mensen weten alles...)

De kar begint weer te rollen, en we laten het dier achter op het strand. Intussen spoken de scenario's door ons hoofd. Zou het beestje ziek zijn, of is het zijn ouders kwijtgeraakt in die grote zee? Misschien is het jonge dier wel verstoten?

Op de meest oostelijke punt van het eiland genieten we van de eindeloze ruimte om ons heen. Alleen maar zand, water en lucht en het eindeloze gekrijs van de meeuwen. Het klinkt als muziek in de oren...

Zou ik hier kunnen overleven?

Ruim 39 jaar geleden brachten Godfried Bomans en Jan Wolkers ieder een week door, op Rottumerplaat, in volledige eenzaamheid. Voor Bomans een gruwelijke ervaring, maar Jan Wolkers genoot van de eenzaamheid.

De trekker draait weer met zijn neus richting het westen en volgt het spoor terug naar het dorp. De eindeloze zee ligt nu rechts van ons, en halverwege het traject wijst de chauffeur opnieuw naar een plek op het strand. De zeehond is verdwenen en vanaf de plek, waar het dier ons een half uur geleden zo hulpeloos aankeek, zien we een spoor in het zand richting de zee.

Gelukkig maar, of juist niet? We vragen het bij aankomst in het dorp aan de man die het kan weten. Hij vertelt dat het dier nog geen twee maanden oud moest zijn geweest en dat hij er gezond uit zag. Hij zou zich zeker redden. Een jonge zeehond die zover op het strand kan scharrelen heeft een bijzonder goede conditie, vertelt de man.

Eilanders weten alles. Deze mensen vertellen het verhaal, en kennen de natuur als geen ander. Hier is elke dag anders, hier is het spoor naar de zee, het spoor dat alweer is meegenomen door die eindeloze zee...

zaterdag 7 augustus 2010

Gaypride


Waarom is er zoveel agressie tegen homo's, en levert de Gaypride in Amsterdam elk jaar weer dezelfde discussies op?

Waarom scheldt de een de ander uit voor vieze homo? Sterker nog, het maakt blijkbaar niet eens meer uit of je het nou werkelijk bent, of niet. Waarom worden homo's op straat bedreigd en in elkaar geslagen?

Het antwoord is natuurlijk niet eenduidig voorhanden, maar er is toch iets raars aan de hand. Want ben je ervan overtuigd dat homofilie niet overeenkomstig is met de oorspronkelijk bedoeling dan ben je, dankzij de onmogelijke formulering van artikel 1 in de grondwet, (het discriminatieverbod), al bijna strafbaar.

Ik zou als ambtenaar van de burgerlijke stand toch gewoon homohuwelijken moeten kunnen weigeren? Vervolgens betekent dit nog niet dat ik homo's op straat in elkaar moet trimmen en moet afwijzen als mens?

Nee, de maatschappij moet alles maar normaal vinden, en juist dat pakt verkeerd uit bij homohaters, en uiten dit in, (bewust of onbewust), crimineel gedrag.

En de wereldverbeteraars organiseren roze feestjes, als antwoord hierop, en gaan in hun blote kont staan springen in de grachten van Amsterdam?

Ik geloof dat we eens kritisch moeten gaan schrappen in onze grondwet, dat zou een boel leed besparen.

woensdag 4 augustus 2010

Formatie 3


Het politiek charisma was, tijdens het debat afgelopen woensdag over de kabinetsformatie, even weer terug in de kamer.

Lubbers diende de fractievoorzitters, die zich als een blok keerden tegen de werkwijze van de informateur, van ongezouten repliek. Hij zou zich niet aan zijn opdracht hebben gehouden, maar verdedigde zich op een verfrissende en koele wijze en veegde ongekend de vloer aan met de sprekers.

Vooral Pechtold, (de aanstichter van het debat), maar ook Halsema en Cohen lieten zich in de eerste termijn meteen al flink kennen door Wilders en Verhagen flink op de schop te nemen.

En dit was meteen al koren op de molen van Lubbers die in zijn antwoorden slechts in ging op de vragen die uitsluitend betrekking hadden over zijn eigen handelen als informateur.

Lubbers gebruikte zijn humor en charme om Halsema als een klein meisje met een ijsje naar huis te sturen, en in zijn volwassen correcte bewoordingen deed hij Pechtold met zijn staart tussen de benen doen afdruipen tot zichtbaar genot van een geeuwende Wilders.

Een rechtse coalitie staat, dankzij dit debat notabene geïnitieerd door de linkse kerk zelf, nu wel heel stevig in de startblokken.

zondag 1 augustus 2010

Formatie 2


Krijgen we een minderheidskabinet gevormd door VVD en CDA, met gedoogsteun van de PVV?

In ieder geval een unicum in Nederland.

Vanzelfsprekend hebben voor- en tegenstanders nu al een uitgesproken mening. Worden kerk en geloof dan toch buiten de politiek gehouden?

Blijkbaar gaat het de PVV ver genoeg om gedoogsteun te mogen geven in zaken waar het echt om draait, en daarmee haar standpunten over de islam er buiten te houden? En waarom ook niet, want waarom zou je niet dezelfde ideeën kunnen hebben over het herstel van de economie, of je nou voor of tegen de islam in Nederland bent?

De ontwikkelingen van de laatste week lijken af te stevenen op de vorming van een gezond rechts klimaat waarin uiterlijkheden even geparkeerd worden.

Maar niet alleen PVV, ook CDA en VVD kiezen bewust voor deze constructie. De partijen hebben weliswaar minder in te leveren, want de pijlers van de verworven vrijheden staan nog overeind. Maar toch moeten ook zij kleur bekennen.

Vooral het CDA zal moeten toegeven dat je blijkbaar ook een land kunt besturen zonder de discussie over de vrijheid van godsdienst, want die wordt, (als het goed is), in de komende vier jaar buiten beschouwing gelaten...

woensdag 28 juli 2010

Love Parade


De ramp tijdens de Love Parade is nog maar net koud achter de rug of de kranten staan vol van toekomstige evenementen met hun beveiligingsaspecten.

Voor de organisatoren blijkbaar een stukje onzekerheid om maar te laten zien dat zij het wel degelijk goed voor elkaar willen hebben? In ieder geval is er, (ondanks het nog verse gespeculeer over de schuldvraag van de ramp), blijkbaar nu al grote onzekerheid over het überhaupt organiseren van grotere evenementen. Of hebben de organisatoren misschien toch een ongemakkelijk gevoel en knaagt hun geweten nu al?

Altijd brengen grote evenementen als deze grote risico’s met zich mee. Ondanks de goede, of minder goede bedoelingen blijft het feit dat je met enorme massa’s op een relatief klein aantal vierkante meters simpelweg de kans loopt dat er dingen mis gaan.

Een van de redenen waarom je mij dus nooit op een dergelijk evenement zult aantreffen. Of het nou een rotte appel is die de boel aansteekt en laat ontbranden in een massale vechtpartij, of dat een dubieuze organisatie fouten maakt bij de voorbereiding, het blijft een groot risico.

Gelukkig heb ik mijn eigen gezond verstand nog...

Rivella


Twee voor de prijs van 1!

Tenminste, dat stond op het bord bij een van Nederlands grootste grootgrutters met meer dan "1000" artikelen. De Rivella was in de aanbieding, en dit gold voor alle smaken, stond er nog eens apart bij vermeld. Toch maar even het bonnetje checken na het afreken...

Nee dus, we hebben er gewoon twee betaald! Wij terug, niet om het geld maar om het principe. De kassajuffer wees ons op de kleine lettertjes in de reclametekst: muv de green tea.... Hans Anders heeft er waarschijnlijk niet eens een bril voor!

Als we de winkel uitlopen denk ik, waarom zo klein? Alleen maar misleiding. Heeft de grootgrutter met meer dan 1000 artikelen wat te verbergen? Je zou het haast zeggen. Waarom niet gewoon er eerlijk voor uitkomen dat de aanbieding niet geldt voor de GREEN TEA- variant? Gedrukt in normale letters, desnoods nog groter, dikgedrukt, en onderstreept?

Misschien verkopen ze in dit geval nog wel veel meer van die rotzooi, en is de GREEN TEA niet aan te slepen.

Omgekeerde verkooplogica? Het zou kunnen, maar bij mij heeft dit soort reclamevoering geen enkel respect. Integendeel, ik vind het eerder een laffe daad van commerciële misleiding...

Maar gelukkig raakt het gedrag van de grootgrutter mij niet persoonlijk en geniet ik dubbel van mijn "te dure" Rivella.

Beter Gréén Tea, dan géén Tea...

zondag 27 juni 2010

TT


Het is zinderend warm en als we in de buurt van het circuit komen, kunnen we het gezoem van de motoren op afstand al waarnemen. Links en rechts staan in de weilanden honderden dicht geritste tentjes op elkaar gepakt te "koken" in de zon.

Het lijkt uitgestorven en dat is het ook, want iedereen zit op het circuit. Even verderop komt er leven in de brouwerij, want als we linksaf slaan richting het racespektakel, wordt het steeds drukker met motoren, verkeersregelaars, ijsverkopers, en vlaggen. De campings links en rechts van de weg, liggen bezaaid met blikjes, lege flessen, etensresten en verkoolde vuurplaatsen. Er worden nog hamburgers gebakken en een enkeling ligt nog te ronken in de tent.

Er wordt gezongen, geschreeuwd en vooral, gekeken. Want dat doe als je niet voor de wedstrijden gaat maar voor de leut. Dan kijk je naar anderen en vermaak je je met alles wat in je buurt de aandacht trekt.

We fietsen ongeveer een kilometer langs dit "vluchtelingenkamp". Ik vind overigens alle campings net vluchtelingenkampen, maar dit terzijde. De TT is toch even wat anders natuurlijk!

Even verderop lijken we niet verder te kunnen, en wordt zelfs het fietspad versperd door hekken. Maar de oranje hesjes lijken zich niet te storen aan twee onschuldige voorbijgangers op de fiets en we trappen op ons dooie akkertje richting het circuit.

In de verte tussen de bomen door zien we de mensenmenigte al staan op het verhoogde talud langs de wedstrijdbaan, en als we dichterbij komen wordt het gezoem van de motoren duidelijk scherper.

Een groot scherm dat wel de afmetingen moet hebben van een klein voetbalveld, zo van een afstand gezien, zorgt voor ondersteunend kijkplezier.

Nog een paar honderd meter dwars over de parkeerplaats is het naar de hoofdtribune. Duizenden motoren staan netjes opgesteld in rijen, allemaal dezelfde kant op. Zelfs de betonnen randen zijn niet vergeten om te voorkomen dat de machines met hun standaards in de grond zakken. Ik heb nog nooit zoveel motoren bij elkaar gezien.

We genieten van het sfeertje en we fietsen door totdat we niet verder kunnen, en een afgegraven sloot met het formaat van een kasteelgracht, scheidt ons van het geweld achter de wal. Reclameauto’s vormen een aaneengesloten rij daarachter, en hier en daar staat een enkeling zijn overtollig bier af te wateren in de sloot.
We verlaten het terrein, en een ogenblik later fietsen we alweer door groene weilanden in het Drentse achterland. Het lawaai van de motoren ligt alweer ver achter ons.

Morgen gaan we weer naar huis. Het zal wel weer druk zijn op de A28, als duizenden rijders met hun toeschouwers afscheid nemen van de tachtigste TT...

zondag 20 juni 2010

Formatie


Nederland is de weg volledig kwijt.

De brokstukken van de oude vertrouwde zuilen uit vervlogen jaren liggen, nu zichtbaar na de verkiezingen, dik verspreid door het hele land. De kiezer heeft gekozen en het is de vraag welk wiebelig bouwwerk, uit deze grandioze puinhoop, nu nog uit de grond kan worden gestampt.

Nederland is met haar ADHD-mentaliteit moe en stuurloos geworden. De onverstoten gelijksheidsdriften uit de sociaal-democratische hoek ontwortelen alles waar je vroeger nog gewoon voor kon kiezen. De tegenreactie uit centrumrechts is nog niet krachtig genoeg om op een gezonde manier contragewicht te kunnen geven. Integendeel, de kleur neigt naar extremisme uit deze hoek met de opkomst van de PVV, met als gevolg dat veel kiezers toch maar onder de vleugels kropen van de oude vertrouwde VVD.

We zijn nog lang niet op de bodem, dus eerst maar eens verder zinken met Paarsplus of –min? Dan kunnen we nog vier jaar lang de brokstukken versplinteren totdat er slechts gruis over blijft en Nederland vanzelf opgaat in Europa?

Of worden we toch nog "gered" door een hernieuwd rechts geluid dat ooit werd vestoord door die fatale schoten op het Mediapark?

De tijd zal het leren...

dinsdag 15 juni 2010

Vuvuzela


Honderden klachten kwamen binnen bij de NOS over het doordringende geluid van de vuvuzela dat alles en iedereen overstemd.

De reacties lopen uiteen, maar dwingen het publiek wel tot nadenken. Want, is voetbal echt zo leuk dat we die herrie maar voor lief willen nemen?

Dat mag een ieder voor zichzelf weten natuurlijk, maar blijft de vraag of we anderen, (inclusief de sportfans), moeten opschepen met het irritante geluid van deze toeter?

Natuurlijk vind ik het sfeertje ook wel leuk, hoewel ik helemaal niets met voetbal heb. Maar het wordt anders als het een verplicht nummer gaat worden, dat vooral wordt opgelegd door anderen die geen maat kennen in hun enthousiasme.

Gelukkig gaf de NOS gehoor aan de klachten en zette het geluid een paar graden zachter, maar daar zijn de spelers met hun trainers nog niet mee geholpen. En je zult er maar naast zitten op de tribune, en zelf ook nog een toeter hebben. Dát is lastig toeteren, als je weet dat daardoor zelfs de communicatie op het veld onmogelijk wordt gemaakt? Of maakt dat allemaal niet meer uit?

En als Nederland verliest? Geen analyse meer nodig, het is de vuvuzela!

zaterdag 12 juni 2010

Kiezersbedrog?


Wilders lonkt naar de VVD, en laat zijn breekpunten vallen.

Dat is nou het nadeel van breekpunten, die moet je laten vallen als er andere belangen op het spel komen te staan.

Kiezersbedrog?

Welnee, dat blijkt wel uit recent onderzoek onder de aanhang van de PVV. Volledig begrip is er voor de “draai” van Wilders, want als je wilt regeren dan moet je concessies doen. En ook de aanhang van Wilders weet dit, en doet er niet moeilijk over.

Het waren trouwens niet de lijsttrekkers die voor het eerst het woord "breekpunt" in de mond namen, maar slinkse media die uitspraken wilden ontlokken in de afgelopen verkiezingsstrijd.

Jammer dat die breekpunten een dergelijk zwaar gewicht hebben gekregen in de campagne en dat zowel de lijsttrekkers, als de kiezers zich hierdoor hebben laten meeslepen. Want met "breekpunten" vorm je geen enkele coalitie.

zaterdag 29 mei 2010

Breekpunt


Tijdens de debatten in de aanloop naar de verkiezingen laten politici zich verleiden door journalisten om uitspraken te doen over wat wel en wat geen breekpunt is. Lekker huwelijk zal dit worden, we zijn nog niet eens in ondertrouw!

En dan de toon waarop, en de inhoud waarmee, de debatten worden gevoerd. Het gaat alleen maar over geld, en dan vooral wat we als burger kwijtraken of juist niet kwijtraken. Maar is het wel wijs om de nadruk volledig op dit punt te leggen, en de setting van de debatten slechts hierop te baseren?

Een berekening maken op gezinsniveau kán bovendien helemaal niet. In de commentaren na de stemmingmakende televisie van het programma Netwerk, waarin Mark Rutte werd geconfronteerd met een huilende bijstandsmoeder, werd dit nog maar eens toegegeven.

Waar is het politiek charisma gebleven? Waar is de humor en de gezonde respectvolle toonzetting van politici onderling? Niemand praat meer over de problemen in de zorg en het onderwijs waarin iedereen het spoor volledig bijster is, en al het geld verdwijnt in nutteloze projecten en management.

Dit land heeft een leider nodig, die het mes durft te zetten in de publieke sector, die de leraar weer voor de klas laat staan, en de verpleegkundigen weer gewoon aan het bed zet.

donderdag 20 mei 2010

Harry


Hij werkt bij ons bij de bank.

Een gouden vent, werkt hard, heeft alles voor je over, (is niet altijd even gemakkelijk natuurlijk...), en altijd tijd voor een praatje.

Hij trekt met papier, sjouwt dwars over het terrein, vult de koffiemachines aan, en is daar waar ie moet zijn...nou ja, meestal dan.

En eten dat ie doet...

Alles komt uit een trommel met bijna het formaat van een caravan. Het is me een raadsel waar hij altijd die bakken met voedsel laat...
Ja, natuurlijk hij eet het vast op, brood, pannenkoeken en pannenkoeken en nog meer brood.

Laatst zag ik zijn "caravan" onder het bureau liggen, en dacht o jee, dat moet niet...zeker vergeten. Ik belde hem op zijn mobiel, en schreeuwde: ”Hee joh, je hebt je badkuip vergeten, en het is weer feest!

Hij pakt meestal de fiets en sleept zijn hebben en houden mee. Kranten, broodtrommels, oud ijzer, en "erples...", spreek uit als jappels...in de volksmond aardappelen dus.

Ik opper om wieltjes, (ok, wieletjes?), te maken aan zijn "caravan". Maar dan moet zijn fiets nog een trekhaak? We zijn voor alles in daar bij die bank...

En als ie op vakantie is? Dan is druk zonder hem, want vergis je niet, werken kan ie als de donder!

Vandaar al dat voedsel, het moet toch ergens heen. Laat hem maar schuiven...

donderdag 6 mei 2010

Vrijheid2


De boot met de koningin draait langzaam weg langs de podia op de muziek van "we’ll meet again..."

Een zatlap vooraan met bier in zijn handen kweelt mee op de muziek, waarschijnlijk niet eens meer wetende waarvoor hij hier is...

Een kind, verlicht door schijnwerpers, glijdt over het water met in haar hand een fakkel, die ze hoog boven haar hoofd trotseert...

Moet ik nu soms een link leggen met het Vrijheidsbeeld in New York?

Clichés, teksten, gedichten en liederen over vrijheid worden uitgegoten over de massa in de meest platte en simpele sfeermakende vorm. Een kind wordt tussen de bedrijven door geïnterviewd, en geeft antwoord op de vraag wat zij onder vrijheid verstaat. Ik krijg een naar gevoel als ze zegt, vrijheid is doen waar je zelf zin in hebt...

Het is nog een kind...

En dan op het eind van de ceremonie verschijnt in vuur de tekst, vrijheid maak je samen.

Ik vraag me af waar we in Godsnaam mee bezig zijn in dit land. Hoelang houden we ons nog voor de gek, en proberen we door dit soort uiterlijk vertoon alle werkelijke emotie, die diep in ons zit, te verbasteren?

De politiek debatteert niet meer, maar breekt en maakt ruzie. Managers zijn jonge honden die slechts geilen op cijfers. We slaan elkaar gewoon de hersens in bij een burenruzie, of we schieten gewoon in het wilde weg om ons heen. We máken vrienden op hyves, of verwijderen ze weer met een simpele muisklik. En de media pompen maar de meest zinloze, en geestdodende programma’s de huiskamers in, lang leve de lol..!

Smakeloos is het, zonder zout, leeg, zinloos en vernietigend. Zelfs deze vertoning in Amsterdam op 5 mei.

Vrijheid? We stamelen clichés als we het uit moeten leggen. Woorden schieten tekort, en daarom doen we maar wat, zeggen we maar wat en zijn we in werkelijkheid gewoon met de situatie verlegen.

Nu, vijfenzestig jaar na de oorlog, is het begrip vrijheid volledig verdwenen, en leven we in een maatschappij waarin bijna niemand zich meer om de ander bekommert.

Vrijheid zit in je, dat maak je niet door een soort saamhorigheidsgevoel.

Gelukkig is deze week voorbij, en kunnen we eindelijk weer gewoon doen...

woensdag 5 mei 2010

Vrijheid


Ook al gaat het vandaag in nieuws over de festiviteiten rond Bevrijdingsdag, er móet blijkbaar nog weer eens gezegd worden dat er iemand de dodenherdenking van gisteren wreed heeft verstoord met zijn geschreeuw tijdens de twee minuten stilte.

Het móet nog maar eens weer worden aangehaald dat er gisteren ruim 65 gewonden waren, terwijl de NOS-reportage op dat moment gewoon verslag doet van het bevrijdingsfeest op de Dam in Amsterdam van vandaag. En er moet vooral nog even worden aangekaart dat er bovendien al een angstige sfeer hing vlak voor dat moment in die twee minuten stilte op 4 mei... En wie bepaald dat eigenlijk? Pure stemmingmakerij!

Sensatiezucht van de bovenste plank, gevoed door de media die hiermee duidelijk inspelen op het kijkerspubliek dat dit soort nieuwsfeiten natuurlijk graag op vreet. Want het is toch lekker om te kijken naar een wegstormende menigte tijdens dodenherdenking? En we scoren toch lekker als we dit in geuren in kleuren nog maar eens herhalen, en herhalen en herhalen?

Waarom kijken zoveel mensen naar GTST? Ik kijk zelf ook, dat geef ik ronduit toe, maar het is wel beangstigend dat zoveel mensen gevoed worden met dit spel waarin men er alleen maar er op is om de ander af te breken in plaats van te ondersteunen en lief te hebben. Haat elkander zoals je ook zelf gehaat wilt worden?

Leuk he, genieten van het leed van anderen! Wat heerlijk om steeds maar weer die auto van Karst T. tegen die naald aan te zien klappen! Geweldig bemoedigend, en opbouwend! Daar kun je wat mee!

TV-makers zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen en zich af moeten vragen wat voor zin dit heeft. Maar dat doen ze niet. Welnee, natuurlijk niet. Er moet geld worden verdiend, en dus maken we "lekkere" televisie met de mooiste beelden...

Bevrijdingsdag? Vrijheid?

Ik geloof niet dat we 65 jaar na dato, een steek zijn opgeschoten. Want echt vrij ben je niet als je smult van dit soort televisie...

Bevrijdingsdag


Het is Bevrijdingsdag.

Terwijl ik naar de ingang loop van de flat van mijn moeder zie ik een man op leeftijd bij de bushalte staan, in vol ornaat.

"Zo, bent u er klaar voor?", zeg ik terwijl ik de onderscheidingen op zijn jasje bestudeer.
"Helemaal!", antwoord hij spontaan.
"En waar gaat u naar toe, als ik vragen mag, op deze vroege morgen om half negen?"
"Naar Arnhem, voor het defile", en met een triomfantelijke trots kijkt hij mij aan.

Opeens rijst mijn vermoeden dat de man ouder moet zijn dan hij er uit ziet, en ik vraag naar zijn leeftijd. Soms is het vragen naar leeftijd gerechtvaardigd, en hangt het af van het moment. Dit keer kon het...

Hij keek mij even een moment doordringend aan, en al gauw volgde zijn antwoord: "Ik ben vierentachtig jaar!"
Kort vertelde hij me een tip van zijn geschiedenis. Het was maar een moment, want de bus kwam al aanrijden, en hij stapte naar binnen. Ik knikte nog even, en stak mijn hand op.

Een kort moment zomaar op straat in Zwolle. Maar een gouden moment. Dat kun je zo nodig hebben. Waarom? Dat weet alleen ik...en mijn allerliefste vriendin.

Het is Bevrijdingsdag.

vrijdag 30 april 2010

Een jaar later...


De politie beveiligt Middelburg, en spijkert met betonblokken alle straten dicht. Er moet voorkomen worden dat een nieuwe Karst T. met 100 km per uur zich met een auto door een mensenmenigte boort.

Maar denken we nou echt dat we het leven op deze manier kunnen kneden, en het lot kunnen ombuigen? Nabestaanden zitten met de waaromvraag, en zullen dit wellicht hun hele leven met zich meedragen. Maar er is geen waarom, en ook geen garantie voor de toekomst. Want, we denken dat we alles kunnen regelen.

We hebben moderne technologie, we hebben computers, we kunnen klonen, we kunnen op de maan lopen, we kunnen kanker bestrijden en we hebben reageerbuisbaby's. Maar een gek die met een auto op de koningin in rijdt houd je niet tegen!

Tragisch, maar het is niet anders! En dat is nou precies onze grootste valkuil, waar we met zijn allen in tuinen! We willen een ongedwongen Koninginnedag, maar toch kunnen de media het niet laten, om steeds maar weer Apeldoorn aan te halen.

Ik hoop dat Koninginnedag 2011 er weer eentje is zonder hekken en controledriften. Dat zou het een stuk aangenamer maken...

zaterdag 24 april 2010

Nieuwbouw


Het nieuwe pand in Zwolle Zuid is bijna klaar, en ik mocht de honneurs waarnemen in deze laatste week voor de opening. Afgelopen woensdag maakte ik kennis met het pand, en was ter plekke voor de overdracht. De architect en aannemer waren erbij aanwezig om formaliteiten af te ronden voor dit deel.

Maar op dat moment begon voor mij het feest pas goed. Want als er 387 verschillende partijen rondlopen die hun aandeel mogen leveren om het pand klaar te krijgen, lopen er dus ook zoveel verschillende mensen rond met hun eigen manier van aanpak en werken.

De architect praat met bouwers en interieurverzorgers, en techneuten lopen rond voor licht, data, klimaatbeheersing, internetzuilen, beveiliging en geldapparaten.

Het is geweldig om te ervaren dat zoveel mensen en bedrijven op drie vierkante meter gewoon hun werk doen zonder elkaar te storen. Iedereen lijkt naadloos te weten wat er gedaan moet worden en bijna zwijgend, zou ik haast zeggen, wordt alles in een mum van tijd opgebouwd.

Maar in werkelijkheid gaat er natuurlijk niets vanzelf en moet er ook worden gecorrigeerd. Want tekeningen en oorspronkelijke ideeën wijken altijd af van de praktijksituatie.

En dan begint het spel van communiceren. Want zeg nou zelf, een straatlegger is geen architect, en een techneut ziet alles anders dan een bouwer en práát ook anders dan een bouwer...

Het is een spel, een spel wat gespeeld moet worden om partijen gemotiveerd en bij elkaar te houden. Mannen en vrouwen, iedereen met een eigen mening en golflengtes...

Ik heb in ieder geval genoten van dit spel en ik heb, (vanaf het moment dat ik er onderdeel van was), in bijna 1 dag de metamorfose gezien van een leeg opgeleverd pand naar een modern bankfiliaal met alles erop en eraan: licht, beeld en geluid, inrichting en decoratie.

De laatste loodjes, en dan mogen we! Dan zijn de bouwers weer verdwenen, dan ontwerpt de architect alweer wat nieuws, en maken techneuten al lang weer mooie dingen ergens anders in het land.

Zwolle Zuid is bijna klaar...

Spetter


We zaten te eten in de kantine tijdens de middagpauze toen ze haar telefoon pakte en haar sms las. Al snel sloeg ze de hand voor haar mond toen ze het bericht gelezen had, en kon ze haar lachen niet bedwingen.

"Spetter is verdronken", zei ze, al giechelend.
"Nou, moet je daarom lachen dan?" zei ik, niet wetende wie Spetter was...

Toen ze haar verhaal begon werd het me duidelijk dat het meer om de situatie ging dan om de verdrinkingsdood van Spetter. Spetter is het vogeltje van haar vriend en woonde samen met Mafkees inpandig...

Het plakband om het deurtje van Alcatras Prison was een peulenschil voor het beestje om de ontsnapping in te zetten om daarna, al fladderend, te belanden in... een vaas met water. De bloemen waren er al uit, want het feest van schoonmoeder lag alweer ver in het verleden.

Ik begreep opeens het ironische ervan, en natuurlijk moet het beestje een wrede dood zijn gestorven. Toch kan op deze manier een dergelijk situatie ook op je lachspieren werken.

"Het beest pikte me steeds in mijn vinger", zei ze. "Eigenlijk heb ik het ook niet zo met vogels, meer met katten en honden."
Maar ik zag wel aan haar gezicht dat ze het natuurlijk ook eigenlijk wel zielig vond…
Mafkees is nu alleen, en besloten werd om een nieuwe maat te kiezen uit de volière van schoonvader.

Maar de afloop van dit verhaal wekte de volgende dag wederom op haar lachspieren, toen ze vertelde dat, nog voor de nieuwe vogel zijn oude verblijf mocht in ruilen, het beestje reeds was overleden en dood op de grond lag...

Welk een rampspoed kun je hebben...

zondag 4 april 2010

De vis wordt duur betaald...


Braaf stond ik in Norg te wachten bij de allerbeste viskraam van het noordelijk halfrond. Mijn schoonvader had zin in een zoute haring, zonder uitjes.

Het was nog druk om vijf uur, en ik sloot aan achter het groepje, een vrouw en vier mannen. Eentje in blauw overall met nog net geen klompen, wel een pet. Ze waren heftig in discussie over het gure weer van dit paasweekeinde.

'Wie was er aan de beurt?', klonk het hoog vanuit de kraam. Niemand reageerde, dus vooruit dan maar, dacht ik.
'Twee zolt'n, een met uien en een zonder', riep ik naar boven.
'Hier opeten?'
'Meenemen graag', antwoordde ik.

Het regende nog steeds en ik ging weer een stap naar achteren. Met mijn handen in de zakken en de kraag omhoog wachtte ik geduldig op mijn bestelling.
En die kwam vlot, want twee zolt'n hoeven niet zo lang te bakken...
Ik rekende af, grabbelde mijn pakketje van de hoge balie en probeerde, langs de overall, mijn weg naar de auto te vinden.

'Hee, das mien vis!'
Even keek ik verstoord op, en dacht aan een grap.

'Ja, dat mocht je willen', zei ik triomfantelijk, en met een 'eet smakelijk' probeerde ik mijn te ontworstelen aan het publiek. Maar "de pet", voelde zich zeer ongemakkelijk en zijn gezicht stond op onweer. En voordat hij bijna ter plekke een volksopstand zou zijn begonnen, werd ik gered door de verlossende stem van het hoofd der zoute haringen:
'Hier liggen uw twee haringen meneer, die andere meneer had er vier besteld...'

Ik begreep opeens de consternatie, en verruilde snel mijn pakketje vis. Maar omdat "de pet" mij nog steeds de indruk gaf een derde wereldoorlog te willen ontketenen, bekroop mij de ondeugende gedachte om de situatie met licht cynisme te gaan voeden. Toch besloot ik uiteindelijk, verstandig als ik ben, met een lichte verontschuldiging het tafereel te verlaten. De meute murmelde nog even na, terwijl ik mijn weg zocht naar de auto.

Maar ik heb in ieder geval nog nooit zo genoten van 'n zolt'n haring als vanmiddag op deze stille zaterdag voor Pasen...

vrijdag 2 april 2010

Noodlottig


Het is deze week wel raak, en ik weet niet wat hier de bedoeling van is, maar als er dan ook iets kapot gaat dan gaat alles kapot.

Het begon vorige week al met de afwasmachine. Nou ja dat ding is toch overbodige luxe, en de afwaskwast werkt ook prima, en is ook nog goedkoper ook. Dus zo erg is het niet. Maar gisteren begon het gedonder pas echt goed. We hadden mijn schoonouders uitgenodigd het Paasweekeinde door te brengen in Norg.

Ik ben vroeg thuis en wil nog even de auto uitzuigen. Omdat er een parkeerplek vrij is vlakbij huis, wil ik mijn bolide dichterbij zetten. Ik ben natuurlijk allang weer vergeten dat ik de stofzuiger al had gepakt die ik had geparkeerd vlak naast de auto. En net als ik de auto twee meter achteruit rijdt, hoor ik "krak", en heb ik een aanrijding met de stofzuiger. Niet rampzalig, denk ik, want na de opname van de schade mist slechts een wieltje. Maar binnen is de boot grondig aan want stofzuigen zonder wieltje veroorzaakt krassen op de vloer. En mijn vriendin, zo creatief als ze is, heeft al snel de oplossing: een rolletje plakband.

Vandaag vertrekken we dus, en mijn vriendin heeft alvast netjes de koffers en de laptoptas, (met inhoud) naast de auto gezet. Maar dat weet ik weer niet, en we raken aan de praat met de buren, die gaan verhuizen.

Een moment later wil ik de auto verplaatsen om de buren wat meer ruimte te geven en wederom rijd ik spontaan over twee bulten. Dit keer was een tasje aan de beurt gevuld met deodorant, zout en peper, paprikapoeder, badschuim en shampoo. Een combinatie die heel eigenaardig ruikt als je het mixed.

En dat hebben we geweten. Erger was de laptop, die is naar zijn grootje natuurlijk als er 1240 kilo overheen gereden is. Maar gelukkig is alleen het scherm kapot, en ik heb dus geluk gehad.

Ook de beren hadden het zwaar, maar komen met de schrik vrij en zonder kleerscheuren. Uiteindelijk kunnen we dan toch vertrekken naar Lemelerveld. We pikken mijn schoonouders op en we rijden rustig naar Norg.

Nou ja, rustig? De binnenwegen, die de dorpen met elkaar verbinden zijn erg smal. Een auto met drie oudere dames passeert ons rakelings, en twee spiegels vonden elkaar op straat. "Krak", ging het dus alweer! Het houdt niet op, en eindelijk arriveren we in ons landelijk optrekje aan het Boersma’s pad in Norg...

Het is Goede Vrijdag, het is gezellig binnen en er zijn ergere dingen dan kapotte afwasmachines, laptops en spiegels. En eigenlijk heb ik ook nog wel een beetje lol.

Prettige paasdagen!

zaterdag 27 maart 2010

Natuurlijk ingrijpen?


Wat hebben de Oostvaardersplassen, homo's, en de zomertijd met elkaar te maken?

Niets?

Maar moeten we wel ingrijpen omdat er zoveel dieren de winter niet overleven, en homo’s niet worden geaccepteerd in de samenleving? En moeten we onze planeet van de ondergang "redden" door te gaan spelen met zomer en wintertijden, en goocheltrucjes uitvoeren met energie?

We zetten drie Hooglanders op twee vierkante meter, om de natuur (weer) haar gang te laten gaan, maar vervolgens willen we alweer ingrijpen, omdat diezelfde natuur anders loopt dan wij mensen hebben uitgedacht.

Moeten we homoparades organiseren, en de "kerk" veroordelen omdat sommige geestelijken het sacrament niet willen bedienen aan homo's? Een natuur die wij op onze beurt weer zelf gecreëerd hebben in de ontwikkeling van alle leven op aarde waarin oorspronkelijk man en vrouw voor het nageslacht zouden moet zorgen?

En ooit heeft de mens besloten dat er een lamp aan moet als de zon onder gaat, en het donker wordt. En nu moeten we ineens allemaal spaarlampen gaan gebruiken, en jaarlijks massaal het licht een uurtje uit doen?

De mens, met haar onmetelijke controledrang over de natuur en alles wat niet binnen haar bereik ligt, is het slachtoffer geworden van haar eigen vooruitgang...

zondag 21 maart 2010

De kerk of God?


Er is flink gedonder in de kerk, maar wat heeft God daarmee te maken?

De hel brak los de afgelopen weken, om maar even in religieuze termen te blijven spreken. De verboden liederen van Huub Oosterhuis, de hosties voor homo’s, en nu het seksueel misbruik van kinderen door priesters en bisschoppen.

Ik herinner me nog goed een scene uit de musical Jesus Christ Superstar waarin Jezus laaiend van woede de marktkramen, in de tempel van Jeruzalem, met de grond gelijk maakt onder de wegstuivende menigte.

Misschien ook iets voor de paus? Hij zou geloofwaardiger zijn overgekomen als hij terstond met zijn privéjet naar Ierland was gevlogen, en de boel daar in de parochie kort en klein zou hebben geslagen en daarna de vervolging van die pedofielen over hebben gelaten aan justitie en politie. Want niet de kerk is schuldig maar de plegers van deze wandaden.

Als een tennisleraar zijn jonge pupil verkracht, wordt de tennisclub ook niet aangeklaagd maar de leraar. Het weigeren van hosties aan homo’s heeft helemaal niets met de kerk te maken, maar met de kortzichtigheid van geestelijken die denken met dit soort symbolen hun solidariteit met het christelijk geloof te moeten uitdragen.

Het wordt tijd voor de terugkeer van Jezus op aarde...

vrijdag 19 maart 2010

Milly Boele


Milly Boele is vermoord door een politieman, en meteen staat de politieopleiding ter discussie.

Verschrikkelijk genoeg natuurlijk, maar ik wil het even niet meer hebben over de lievelingskleur roze, de stille tocht, Sander V, en de geschokte buurt. Want dat hebben we tot in het vervelends toe kunnen bekijken de laatste dagen via de media.

Een politieman dus, en direct staan de nieuwsjagers klaar om oorzaken te zoeken. Is het de opleiding misschien? Toch is er een zware psychologische selectie, zegt men dan, en slechts weinigen halen de eindstreep. Alsof je een moord kunt voorkomen door een nog strengere selectieprocedure voor, en tijdens, de opleiding?

We zijn beland in een tijdperk waarin mensen denken alles in de hand te kunnen hebben. En altijd klinkt het weer na een dergelijk ingrijpend gebeuren: hoe kunnen we dit in de toekomst voorkomen? Maar dit voorkom je niet. Sterker nog, het wordt nog veel erger, want er lopen steeds meer van die gekken rond op deze aardbol.

Misschien moeten we weer wat nuchterder worden, en wat minder alles willen controleren en uitkristalliseren. We leven in een prestatiemaatschappij waarin niets meer aan het toeval mag worden overgelaten.

Misschien is Sander V, dáár wel het slachtoffer van geworden...

zondag 28 februari 2010

Sambal bij?


Het was druk bij de Chinees in Norg. Chinees in Norg? Ja, er is zelfs een Chinees in Norg.

Binnen zit het voller als anders, en twee Hells Angels-jasjes staan bij de afhaalbalie, en zoeken zorgvuldig hun menu uit. "Iets dlinken", vraagt de Chinese dame? En de "jasjes" lusten wel een biertje. De Angels zetelen zich met hun glas in de zithoek en het gesprek wat volgt, is vermakelijk. Nou ja, gesprek...De een praat en de ander doet geïnteresseerd.

Waarover? Motoren natuurlijk, want dat is hun lust en hun leven. Motoren en vrouwen, (hoe stigmatiserend kan ik zijn).

Ik heb er geen verstand van, (niet van motoren), maar het ging over uitspacen, blokken, spanners, tandwielen, banden, en hoe goedkoop, (of hoe duur), het wel niet allemaal is op internet.

Er is een prater en een hummer. De prater praat, en de hummer humt af en toe, en bladert in de Telegraaf. Af en toe stopt hij met bladeren, om zijn maat vooral niet de indruk te geven dat hij waarschijnlijk de helft niet hoort.

Hoe weet ik dat hij de helft niet hoort? Omdat hij humt…en hummende mensen luisteren niet, of nauwelijks. Als je meedoet in het gesprek dan praat je mee, maar dat deed hij niet. Hij bladert in zijn krant, en humt...

Een mobiel gaat af, en een Angel-hand verdwijnt in een broekzak. "Mayonaise? Nee dat hebben ze hier niet, steek maar even over naar de snackbar". Het gesprek verraad de locatie waar de groep Angels zich moet bevinden. Tegenover de snackbar dus, in de groepsaccomodatie.

Het eten is klaar, en de Angels trekken zich omhoog van hun zetels. Het is nogal veel om te dragen maar het lukt, en onhandig als kleine kinderen verlaten ze, trots om zich heen kijkend, het pand.

Ik ben benieuwd waar het gesprek over gaat als de groep zich straks tegoed doet aan het voortreffelijke eten van de Chinees in Norg.

Zouden wel genoeg kranten hebben...?