zaterdag 24 april 2010

Spetter


We zaten te eten in de kantine tijdens de middagpauze toen ze haar telefoon pakte en haar sms las. Al snel sloeg ze de hand voor haar mond toen ze het bericht gelezen had, en kon ze haar lachen niet bedwingen.

"Spetter is verdronken", zei ze, al giechelend.
"Nou, moet je daarom lachen dan?" zei ik, niet wetende wie Spetter was...

Toen ze haar verhaal begon werd het me duidelijk dat het meer om de situatie ging dan om de verdrinkingsdood van Spetter. Spetter is het vogeltje van haar vriend en woonde samen met Mafkees inpandig...

Het plakband om het deurtje van Alcatras Prison was een peulenschil voor het beestje om de ontsnapping in te zetten om daarna, al fladderend, te belanden in... een vaas met water. De bloemen waren er al uit, want het feest van schoonmoeder lag alweer ver in het verleden.

Ik begreep opeens het ironische ervan, en natuurlijk moet het beestje een wrede dood zijn gestorven. Toch kan op deze manier een dergelijk situatie ook op je lachspieren werken.

"Het beest pikte me steeds in mijn vinger", zei ze. "Eigenlijk heb ik het ook niet zo met vogels, meer met katten en honden."
Maar ik zag wel aan haar gezicht dat ze het natuurlijk ook eigenlijk wel zielig vond…
Mafkees is nu alleen, en besloten werd om een nieuwe maat te kiezen uit de volière van schoonvader.

Maar de afloop van dit verhaal wekte de volgende dag wederom op haar lachspieren, toen ze vertelde dat, nog voor de nieuwe vogel zijn oude verblijf mocht in ruilen, het beestje reeds was overleden en dood op de grond lag...

Welk een rampspoed kun je hebben...

Geen opmerkingen: