donderdag 6 mei 2010

Vrijheid2


De boot met de koningin draait langzaam weg langs de podia op de muziek van "we’ll meet again..."

Een zatlap vooraan met bier in zijn handen kweelt mee op de muziek, waarschijnlijk niet eens meer wetende waarvoor hij hier is...

Een kind, verlicht door schijnwerpers, glijdt over het water met in haar hand een fakkel, die ze hoog boven haar hoofd trotseert...

Moet ik nu soms een link leggen met het Vrijheidsbeeld in New York?

Clichés, teksten, gedichten en liederen over vrijheid worden uitgegoten over de massa in de meest platte en simpele sfeermakende vorm. Een kind wordt tussen de bedrijven door geïnterviewd, en geeft antwoord op de vraag wat zij onder vrijheid verstaat. Ik krijg een naar gevoel als ze zegt, vrijheid is doen waar je zelf zin in hebt...

Het is nog een kind...

En dan op het eind van de ceremonie verschijnt in vuur de tekst, vrijheid maak je samen.

Ik vraag me af waar we in Godsnaam mee bezig zijn in dit land. Hoelang houden we ons nog voor de gek, en proberen we door dit soort uiterlijk vertoon alle werkelijke emotie, die diep in ons zit, te verbasteren?

De politiek debatteert niet meer, maar breekt en maakt ruzie. Managers zijn jonge honden die slechts geilen op cijfers. We slaan elkaar gewoon de hersens in bij een burenruzie, of we schieten gewoon in het wilde weg om ons heen. We máken vrienden op hyves, of verwijderen ze weer met een simpele muisklik. En de media pompen maar de meest zinloze, en geestdodende programma’s de huiskamers in, lang leve de lol..!

Smakeloos is het, zonder zout, leeg, zinloos en vernietigend. Zelfs deze vertoning in Amsterdam op 5 mei.

Vrijheid? We stamelen clichés als we het uit moeten leggen. Woorden schieten tekort, en daarom doen we maar wat, zeggen we maar wat en zijn we in werkelijkheid gewoon met de situatie verlegen.

Nu, vijfenzestig jaar na de oorlog, is het begrip vrijheid volledig verdwenen, en leven we in een maatschappij waarin bijna niemand zich meer om de ander bekommert.

Vrijheid zit in je, dat maak je niet door een soort saamhorigheidsgevoel.

Gelukkig is deze week voorbij, en kunnen we eindelijk weer gewoon doen...

Geen opmerkingen: