zondag 8 augustus 2010

Het spoor naar de zee...


We zitten op Schiermonnikoog en we gaan met de Balgexpres naar het meest oostelijke punt van het eiland.

Het is bewolkt en grijs, en je zou zeggen, een slechte dag voor een strandrit. Niets is minder waar, want de bekoring zit hem in de ruimte, de immense ruimte van een leeg strand met alleen maar het gekrijs van meeuwen om je heen.

We hobbelen een paar kilometer over het strand in een dichte wagen van het formaat stacaravan, getrokken door een moderne trekker. Halverwege de tocht stopt de karavaan en wijst de bestuurder van de trekker naar een plek op het strand.

Als we kijken zien we een jonge zeehond in het zand voorzichtig rondsnuffelen. Een paar trouwe, zielige ogen kijken ons aan met een blik die je compleet doet smelten.

Een huiler? Het beest ziet er gezond uit, en we zien de chauffeur van de trekker met zijn mobiel in de weer. Een medepassagier weet te vertellen dat het zeehondencentrum in Pieterburen wordt ingelicht, (sommige mensen weten alles...)

De kar begint weer te rollen, en we laten het dier achter op het strand. Intussen spoken de scenario's door ons hoofd. Zou het beestje ziek zijn, of is het zijn ouders kwijtgeraakt in die grote zee? Misschien is het jonge dier wel verstoten?

Op de meest oostelijke punt van het eiland genieten we van de eindeloze ruimte om ons heen. Alleen maar zand, water en lucht en het eindeloze gekrijs van de meeuwen. Het klinkt als muziek in de oren...

Zou ik hier kunnen overleven?

Ruim 39 jaar geleden brachten Godfried Bomans en Jan Wolkers ieder een week door, op Rottumerplaat, in volledige eenzaamheid. Voor Bomans een gruwelijke ervaring, maar Jan Wolkers genoot van de eenzaamheid.

De trekker draait weer met zijn neus richting het westen en volgt het spoor terug naar het dorp. De eindeloze zee ligt nu rechts van ons, en halverwege het traject wijst de chauffeur opnieuw naar een plek op het strand. De zeehond is verdwenen en vanaf de plek, waar het dier ons een half uur geleden zo hulpeloos aankeek, zien we een spoor in het zand richting de zee.

Gelukkig maar, of juist niet? We vragen het bij aankomst in het dorp aan de man die het kan weten. Hij vertelt dat het dier nog geen twee maanden oud moest zijn geweest en dat hij er gezond uit zag. Hij zou zich zeker redden. Een jonge zeehond die zover op het strand kan scharrelen heeft een bijzonder goede conditie, vertelt de man.

Eilanders weten alles. Deze mensen vertellen het verhaal, en kennen de natuur als geen ander. Hier is elke dag anders, hier is het spoor naar de zee, het spoor dat alweer is meegenomen door die eindeloze zee...

Geen opmerkingen: