zondag 12 december 2010

Vreemd volk...


Tussen half acht en acht was het condoleren.

Ik stond met een paar collega’s in de rij te wachten.

"Hee, woont Harry hier ook niet ergens in de buurt?", vroegen de dames die bij mij in de auto zaten.

Jazeker, dat ie dat doet.

"Zullen we vragen of hij straks koffie heeft", vroeg ik?

De dames vonden het goed plan, en terwijl de lange rij mensen langzaam doorschoof naar binnen pakte ik mijn mobiel om Harry te bellen.

"Koffie, ja das goed, maar ik zit in de auto en ben er ook bijna...", schreeuwde hij enthousiast door de telefoon.

We schuifelden langzaam naar binnen. De vader van een andere collega was overleden, en iedereen kende hem in het dorp. De belangstelling was groot, en toen we weer buiten stonden zagen we Harry al in de nog steeds groeiende, lange rij mensen.

"Hier heb je de sleutels, ga maar vast koffie zetten."

De vroege avond lag verhuld in een dikke mistdeken en we reden naar het naburig dorp waar Harry woont. Het erf lag er verlaten bij en de grote, oude boerderij vertoonde langzaam haar contouren toen we in het donker het lange pad op reden.

De meiden giechelden, toch wel spannend en gek dit.

Ik draaide de auto om voor het licht, en stak de sleutel in de deur. Niets dus, had Harry de verkeerde sleutel meegegeven? Vast niet, nog maar eens proberen, maar geen resultaat. En daar stonden we in de koude, natte avondlucht.

Opeens verschenen twee autolampen in de verte aan het begin van het pad. Harry? Maar dat kon haast nog niet...

Ik herkende al gauw zijn zuster, toen de auto dichterbij kwam. Die kwam zeker even naar de paarden kijken. Ik ken haar van gezicht maar heb haar nooit ontmoet.

Maar toen we ons aan wilden kondigen, reed de auto opeens met gepaste snelheid door naar achteren. Tja, wat wil je ook, vreemde mensen op het erf?

Er stapte niemand uit en de auto bleef staan, in het donker, achter de paardenstallen. Inmiddels waren de dames weer in de auto gaan zitten, want warm was het zeker niet buiten.

Ik liep op de auto af voor een nieuwe poging om me bekend te maken, maar zusterlief vond opeens het gaspedaal en stoof met een bloedgang langs me heen het erf weer af.

Tja, vreemd volk op het erf zo in het donker, das eng natuurlijk...

We bleven nog even wachten en een paar minuten later kwam Harry met zijn bolide het erf op gekacheld. Eindelijk verlost van het wachten, en het "geboefte" mocht naar binnen.

Harry had koffie en koeken en we waanden ons even honderd jaar terug in de sfeer van de oude boerderij. Zijn ouders zijn al een paar jaar overleden en de verhalen kwamen vanzelf.

De gaskachel pruttelde, en ik brak de leuning van de stoel. Maar dat mocht allemaal de pret niet drukken, want als je bij Harry op visite bent, das best goed.

Een klein uurtje maar, en dan is het mooi geweest. Bedankt voor de koffie Harry, en voldaan reden we het erf af, de donkere mist weer in.

Maar gauw het dorp weer uit, want je weet nooit of er nog weer een zuster aankomt...

Geen opmerkingen: