donderdag 21 januari 2010

Proces Wilders


In de rechtszaak tegen Geert Wilders staat het Openbaar Ministerie voor een onmogelijke opdracht.

Het probleem is, natuurlijk, de formulering in de grondwet. Gij zult niet discrimineren en haat zaaien. Terwijl je, aan de andere kant, wel alles mag zeggen wat je denkt.

Bovendien behoort de officier van justitie, van het OM, ook nog eens onpartijdig te zijn en vertegenwoordigt ze slechts de aanklacht tegen Wilders namens de samenleving. De officier dient bovendien álle relevante feiten en omstandigheden te melden, ook die in het voordeel van de verdachte zijn.

Abraham Moszkowicz, de advocaat van Wilders, weet dit als geen ander, en tijdens de inleidende zitting op de rechtszaak weet hij dit op slinkse wijze uit te buiten. Met zijn correctheid, kennis van feiten, maar vooral zijn humor en licht cynisme speelde hij op frivole wijze met de rechterlijke macht.

En Wilders lacht in zijn vuistje, maar vertelt ondertussen met een ongesnoeide blik voor de camera’s hoe verschrikkelijk hij het vindt om als "verdachte" voor de rechter te moeten zitten.

Nimmer heeft de contradictie in de grondwet een onmogelijkheid veroorzaakt als deze.

En alleen al om die reden is de kans zeer wel aanwezig dat Wilders wordt vrijgesproken, en kan hij zonder behulp van campagne gemakkelijk de volgende verkiezingen winnen...

zaterdag 9 januari 2010

Winter


Sneeuw, ijs en zout.

Ja, we hebben een winter, nou en? De winter, waar dertig jaar geleden zich niemand druk over maakte. De winter, die hoorde bij de charme van het jaargetijde. De winter, met koude neuzen op de ijsbaan en warme chocolademelk.

Maar tegenwoordig begint de winter als een lastig natuurverschijnsel waar "druk" Nederland duidelijk niet mee om kan gaan, en bovendien elke dag breed moet wordt uitgemeten door de media. Want met veel lawaai wordt, 24 uur per dag, het wintertafereel als een sinaasappel flink uitgeknepen en tot de laatste restjes uitgegoten via tv en internet.

Nederland in de ban van het zout, de sneeuw, het ijs en de Elfstedenkoorts? Als de eerste ijsflinters op de sloten liggen in november dan staat er onmiddellijk een verslaggever, met bijbehorende winterjas en bontmuts, in het weiland om alvast een mogelijke Elfstedentocht aan te kondigen. De man moest zich schamen, (of vrouw natuurlijk), want anders krijg ik de wereldverbeteraars weer over me heen.

De Friezen maken zich niet druk, en de rest van Nederland kan niet wachten? Nee, de média kunnen niet wachten! Extreem weer? Welnee, gewoon winter!