zondag 28 februari 2010

Sambal bij?


Het was druk bij de Chinees in Norg. Chinees in Norg? Ja, er is zelfs een Chinees in Norg.

Binnen zit het voller als anders, en twee Hells Angels-jasjes staan bij de afhaalbalie, en zoeken zorgvuldig hun menu uit. "Iets dlinken", vraagt de Chinese dame? En de "jasjes" lusten wel een biertje. De Angels zetelen zich met hun glas in de zithoek en het gesprek wat volgt, is vermakelijk. Nou ja, gesprek...De een praat en de ander doet geïnteresseerd.

Waarover? Motoren natuurlijk, want dat is hun lust en hun leven. Motoren en vrouwen, (hoe stigmatiserend kan ik zijn).

Ik heb er geen verstand van, (niet van motoren), maar het ging over uitspacen, blokken, spanners, tandwielen, banden, en hoe goedkoop, (of hoe duur), het wel niet allemaal is op internet.

Er is een prater en een hummer. De prater praat, en de hummer humt af en toe, en bladert in de Telegraaf. Af en toe stopt hij met bladeren, om zijn maat vooral niet de indruk te geven dat hij waarschijnlijk de helft niet hoort.

Hoe weet ik dat hij de helft niet hoort? Omdat hij humt…en hummende mensen luisteren niet, of nauwelijks. Als je meedoet in het gesprek dan praat je mee, maar dat deed hij niet. Hij bladert in zijn krant, en humt...

Een mobiel gaat af, en een Angel-hand verdwijnt in een broekzak. "Mayonaise? Nee dat hebben ze hier niet, steek maar even over naar de snackbar". Het gesprek verraad de locatie waar de groep Angels zich moet bevinden. Tegenover de snackbar dus, in de groepsaccomodatie.

Het eten is klaar, en de Angels trekken zich omhoog van hun zetels. Het is nogal veel om te dragen maar het lukt, en onhandig als kleine kinderen verlaten ze, trots om zich heen kijkend, het pand.

Ik ben benieuwd waar het gesprek over gaat als de groep zich straks tegoed doet aan het voortreffelijke eten van de Chinees in Norg.

Zouden wel genoeg kranten hebben...?

Fortuinlijk?


Den Haag loopt weer op straat.

Aan het begin van de kabinetsperiode als broeders in een gezamenlijke strijd, en nu weer als politieke rivalen.

Politiek is handel geworden, en als de buit binnen is zie je niemand meer. Bos, zonder stropdas weer op een zeepkistje in Naaldwijk, staat over een half jaar weer gestrikt op de Haagse planken zijn leugens te verkopen. Balkenende loopt door Zwolle, en verdedigd zijn "stabiele" partij die zich altijd aan de afspraken houdt, en gooit vervolgens in Den Haag weer liters water bij de wijn.

De burger roept om een leider en blogt en twittert zich suf op internet. En de politiek vergadert weer over wat er allemaal geblogd en getwitterd wordt.

Maakt de informatiemaatschappij de kloof kleiner? Worden we er echt wijzer van als we weten hoe laat Alexander Pechthold in zijn bed ligt, en dat Agnes Kant niet van spruitjes houdt? Welnee, natuurlijk niet, maar het basale is dat we er allemaal driftig aan mee doen.

Het gaat helemaal nergens meer over. De scherpe toon die Fortuin heeft gezet is doorgeslagen in een onoverzichtelijke bende. Want zorgvuldigheid en respect zijn volledig verdwenen, zowel bij de politiek als bij de burger.

woensdag 24 februari 2010

Alles kan...


Sven rijdt voor goud. Hij rijdt een perfecte race, maar dan gebeurt het. Zijn coach stuurt hem de verkeerde baan in, en de droom is ten einde. Geen goud, geen geschiedenis, (tenminste niet die we allemaal een heel klein beetje hadden gehoopt). De teleurstelling is groot, logisch.

Daarna de woede van Sven op de baan en de verslagenheid van coach Kemkers onder het oog van duizenden fans.

In het hokje, boven, zit Mart Smeets met Ria en Bart. Men analyseert, en kijkt terug. Het kan gebeuren, natuurlijk kan zoiets gebeuren, altijd kan zoiets gebeuren. Maar dat begrijpt Bart weer niet, van baan wisselen is als ademhalen, zegt hij. En dat kún je nou eenmaal niet fout doen...

Maar het gaat wél fout. Dus gaat die vergelijking niet op? Ria is boos en wijst onmiddellijk in de richting van de coach. Typisch Nederlands, gelijk gaan doorzagen over de schuldvraag. Wat schiet je daarmee op? Gerard Kemkers wil voorlopig even niemand zien, en Sven Kramer is pisnijdig en zwaar teleurgesteld. Schuldvraag?

En dan Mart, onze ouwe trouwe Mart. Hij relativeert, en zet objectief zijn commentaren tegenover de twee oud-schaatskampioenen: dit kan altijd en overal gebeuren! Ook met Sven Kramer in een race om Olympisch goud...

zaterdag 20 februari 2010

Balkenende IV


Bijna drie jaar regeerde een verstandshuwelijk het land.

Daar, waar het al lang niet meer ging over de inhoud, hadden de bewindslieden alleen nog maar pek en veren voor elkaar over.

Bij elkaar blijven om de kinderen?

Voor de derde keer spat een kabinet Balkenende uit elkaar, en de oppositie hunkert. Zo gaat dat na een echtscheiding, waarin machtverhoudingen een eigen leven gaan leiden, en niemand zich meer druk maakt om de inhoud. Maar dat deden ze toch al niet meer, want anders was er geen kabinet gevallen.

Het ging al lang niet meer over de noodzaak al of niet in Uruzgan te blijven. Het is voor- en tegenstanders simpelweg niet gelukt om de discussie dáárover in het vizier te blijven houden. En dan wordt het lastig, heel erg lastig om in een schijnhuwelijk een gezin bij elkaar te houden.

Rouvoet en Verhagen zijn teleurgesteld. Misschien wel in zichzelf? Hadden ze niet de wijsheid en middelen om de discussie inhoudelijk te houden? Wouter Bos gooit de handdoek in de ring, en speelt de slachtofferrol. Die heeft het al helemáál niet meer over Afghanistan, en dat zegt genoeg.

Ik geloof dat we inderdaad toe zijn aan iets nieuws...

zondag 7 februari 2010

Het moest er van komen


Het moest er van komen. Een andere auto. Ik heb helemaal niets met auto's, maar je moet wel eens wat. Het oude beestje is aan zijn eind, en dan moet het gebeuren.

Ik krijg al rillingen als ik er aan denk op internet alle modellen, mooie aanbiedingen, met of zonder metalen velgen, schuifdak, kilometerstanden, en prijzen, te moeten gaan doorsnuffelen. Wat een ellende voor die stomme auto's. Ik zei toch, ik heb er niets mee. Gelukkig heb ik een vriendin die iets meer interesse heeft, en het leuk vindt om te surfen op het net. En we hebben natuurlijk Frank. Frank is onze man voor het onderhoud en hij houdt van zijn vak, dat weet ik!

Het zoeken heeft een week geduurd, en er rolden drie plaatjes uit. Gelukkig wist ik precies wat ik wilde hebben. Het merk, type en prijsklasse lag vast, en we kwamen terecht bij een handelaartje op de hoek. Voordeel is dat je geen gezeur hebt met offertes, wollige verkooppraatjes, en zes koppen koffie. Nadeel is dat je garantie hebt tot aan de deur. Maar met een auto heb je geen geluk of je hebt wel geluk, garantie of geen garantie, zo is het leven.

Handelen kan ik ook niet, niks voor mij. Het is een spel, het gaat niet om die auto, en ook niet om de extra’s, en ook niet meer om het uiteindelijk te overbruggen prijsverschil. Het gaat om de handel, de sfeer, en de toon. Ik kan het niet, mijn vriendin kletst wat beter.

Het is een top-auto! Het is MIJN auto, dat voelde ik op het moment dat ik de deurklink in mijn hand had. En mijn gevoel werd bevestigd door het rijden in mijn nieuwe bolide. Een klasse auto! En dan ga je pas kijken naar de leuke dingen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Panoramadakje, licht metalen velgen, handig middenconsole, stuurtje...

Ik moet lachen om mezelf,(stuurtje). Moet je maar eens opletten hoe vaak handelaren en trotse autobezitters die er compleet op geilen, alles verkleinen: "mooi stuurtje, dakje, lampjes, kleurtje, bandjes..."

We werden het eens. Volgende week de papieren in orde maken, en dan staat het ding voor onze voordeur.

Ik geloof dat ik toch wel blij met mijn nieuwe "autootje..."