vrijdag 30 april 2010

Een jaar later...


De politie beveiligt Middelburg, en spijkert met betonblokken alle straten dicht. Er moet voorkomen worden dat een nieuwe Karst T. met 100 km per uur zich met een auto door een mensenmenigte boort.

Maar denken we nou echt dat we het leven op deze manier kunnen kneden, en het lot kunnen ombuigen? Nabestaanden zitten met de waaromvraag, en zullen dit wellicht hun hele leven met zich meedragen. Maar er is geen waarom, en ook geen garantie voor de toekomst. Want, we denken dat we alles kunnen regelen.

We hebben moderne technologie, we hebben computers, we kunnen klonen, we kunnen op de maan lopen, we kunnen kanker bestrijden en we hebben reageerbuisbaby's. Maar een gek die met een auto op de koningin in rijdt houd je niet tegen!

Tragisch, maar het is niet anders! En dat is nou precies onze grootste valkuil, waar we met zijn allen in tuinen! We willen een ongedwongen Koninginnedag, maar toch kunnen de media het niet laten, om steeds maar weer Apeldoorn aan te halen.

Ik hoop dat Koninginnedag 2011 er weer eentje is zonder hekken en controledriften. Dat zou het een stuk aangenamer maken...

zaterdag 24 april 2010

Nieuwbouw


Het nieuwe pand in Zwolle Zuid is bijna klaar, en ik mocht de honneurs waarnemen in deze laatste week voor de opening. Afgelopen woensdag maakte ik kennis met het pand, en was ter plekke voor de overdracht. De architect en aannemer waren erbij aanwezig om formaliteiten af te ronden voor dit deel.

Maar op dat moment begon voor mij het feest pas goed. Want als er 387 verschillende partijen rondlopen die hun aandeel mogen leveren om het pand klaar te krijgen, lopen er dus ook zoveel verschillende mensen rond met hun eigen manier van aanpak en werken.

De architect praat met bouwers en interieurverzorgers, en techneuten lopen rond voor licht, data, klimaatbeheersing, internetzuilen, beveiliging en geldapparaten.

Het is geweldig om te ervaren dat zoveel mensen en bedrijven op drie vierkante meter gewoon hun werk doen zonder elkaar te storen. Iedereen lijkt naadloos te weten wat er gedaan moet worden en bijna zwijgend, zou ik haast zeggen, wordt alles in een mum van tijd opgebouwd.

Maar in werkelijkheid gaat er natuurlijk niets vanzelf en moet er ook worden gecorrigeerd. Want tekeningen en oorspronkelijke ideeën wijken altijd af van de praktijksituatie.

En dan begint het spel van communiceren. Want zeg nou zelf, een straatlegger is geen architect, en een techneut ziet alles anders dan een bouwer en práát ook anders dan een bouwer...

Het is een spel, een spel wat gespeeld moet worden om partijen gemotiveerd en bij elkaar te houden. Mannen en vrouwen, iedereen met een eigen mening en golflengtes...

Ik heb in ieder geval genoten van dit spel en ik heb, (vanaf het moment dat ik er onderdeel van was), in bijna 1 dag de metamorfose gezien van een leeg opgeleverd pand naar een modern bankfiliaal met alles erop en eraan: licht, beeld en geluid, inrichting en decoratie.

De laatste loodjes, en dan mogen we! Dan zijn de bouwers weer verdwenen, dan ontwerpt de architect alweer wat nieuws, en maken techneuten al lang weer mooie dingen ergens anders in het land.

Zwolle Zuid is bijna klaar...

Spetter


We zaten te eten in de kantine tijdens de middagpauze toen ze haar telefoon pakte en haar sms las. Al snel sloeg ze de hand voor haar mond toen ze het bericht gelezen had, en kon ze haar lachen niet bedwingen.

"Spetter is verdronken", zei ze, al giechelend.
"Nou, moet je daarom lachen dan?" zei ik, niet wetende wie Spetter was...

Toen ze haar verhaal begon werd het me duidelijk dat het meer om de situatie ging dan om de verdrinkingsdood van Spetter. Spetter is het vogeltje van haar vriend en woonde samen met Mafkees inpandig...

Het plakband om het deurtje van Alcatras Prison was een peulenschil voor het beestje om de ontsnapping in te zetten om daarna, al fladderend, te belanden in... een vaas met water. De bloemen waren er al uit, want het feest van schoonmoeder lag alweer ver in het verleden.

Ik begreep opeens het ironische ervan, en natuurlijk moet het beestje een wrede dood zijn gestorven. Toch kan op deze manier een dergelijk situatie ook op je lachspieren werken.

"Het beest pikte me steeds in mijn vinger", zei ze. "Eigenlijk heb ik het ook niet zo met vogels, meer met katten en honden."
Maar ik zag wel aan haar gezicht dat ze het natuurlijk ook eigenlijk wel zielig vond…
Mafkees is nu alleen, en besloten werd om een nieuwe maat te kiezen uit de volière van schoonvader.

Maar de afloop van dit verhaal wekte de volgende dag wederom op haar lachspieren, toen ze vertelde dat, nog voor de nieuwe vogel zijn oude verblijf mocht in ruilen, het beestje reeds was overleden en dood op de grond lag...

Welk een rampspoed kun je hebben...

zondag 4 april 2010

De vis wordt duur betaald...


Braaf stond ik in Norg te wachten bij de allerbeste viskraam van het noordelijk halfrond. Mijn schoonvader had zin in een zoute haring, zonder uitjes.

Het was nog druk om vijf uur, en ik sloot aan achter het groepje, een vrouw en vier mannen. Eentje in blauw overall met nog net geen klompen, wel een pet. Ze waren heftig in discussie over het gure weer van dit paasweekeinde.

'Wie was er aan de beurt?', klonk het hoog vanuit de kraam. Niemand reageerde, dus vooruit dan maar, dacht ik.
'Twee zolt'n, een met uien en een zonder', riep ik naar boven.
'Hier opeten?'
'Meenemen graag', antwoordde ik.

Het regende nog steeds en ik ging weer een stap naar achteren. Met mijn handen in de zakken en de kraag omhoog wachtte ik geduldig op mijn bestelling.
En die kwam vlot, want twee zolt'n hoeven niet zo lang te bakken...
Ik rekende af, grabbelde mijn pakketje van de hoge balie en probeerde, langs de overall, mijn weg naar de auto te vinden.

'Hee, das mien vis!'
Even keek ik verstoord op, en dacht aan een grap.

'Ja, dat mocht je willen', zei ik triomfantelijk, en met een 'eet smakelijk' probeerde ik mijn te ontworstelen aan het publiek. Maar "de pet", voelde zich zeer ongemakkelijk en zijn gezicht stond op onweer. En voordat hij bijna ter plekke een volksopstand zou zijn begonnen, werd ik gered door de verlossende stem van het hoofd der zoute haringen:
'Hier liggen uw twee haringen meneer, die andere meneer had er vier besteld...'

Ik begreep opeens de consternatie, en verruilde snel mijn pakketje vis. Maar omdat "de pet" mij nog steeds de indruk gaf een derde wereldoorlog te willen ontketenen, bekroop mij de ondeugende gedachte om de situatie met licht cynisme te gaan voeden. Toch besloot ik uiteindelijk, verstandig als ik ben, met een lichte verontschuldiging het tafereel te verlaten. De meute murmelde nog even na, terwijl ik mijn weg zocht naar de auto.

Maar ik heb in ieder geval nog nooit zo genoten van 'n zolt'n haring als vanmiddag op deze stille zaterdag voor Pasen...

vrijdag 2 april 2010

Noodlottig


Het is deze week wel raak, en ik weet niet wat hier de bedoeling van is, maar als er dan ook iets kapot gaat dan gaat alles kapot.

Het begon vorige week al met de afwasmachine. Nou ja dat ding is toch overbodige luxe, en de afwaskwast werkt ook prima, en is ook nog goedkoper ook. Dus zo erg is het niet. Maar gisteren begon het gedonder pas echt goed. We hadden mijn schoonouders uitgenodigd het Paasweekeinde door te brengen in Norg.

Ik ben vroeg thuis en wil nog even de auto uitzuigen. Omdat er een parkeerplek vrij is vlakbij huis, wil ik mijn bolide dichterbij zetten. Ik ben natuurlijk allang weer vergeten dat ik de stofzuiger al had gepakt die ik had geparkeerd vlak naast de auto. En net als ik de auto twee meter achteruit rijdt, hoor ik "krak", en heb ik een aanrijding met de stofzuiger. Niet rampzalig, denk ik, want na de opname van de schade mist slechts een wieltje. Maar binnen is de boot grondig aan want stofzuigen zonder wieltje veroorzaakt krassen op de vloer. En mijn vriendin, zo creatief als ze is, heeft al snel de oplossing: een rolletje plakband.

Vandaag vertrekken we dus, en mijn vriendin heeft alvast netjes de koffers en de laptoptas, (met inhoud) naast de auto gezet. Maar dat weet ik weer niet, en we raken aan de praat met de buren, die gaan verhuizen.

Een moment later wil ik de auto verplaatsen om de buren wat meer ruimte te geven en wederom rijd ik spontaan over twee bulten. Dit keer was een tasje aan de beurt gevuld met deodorant, zout en peper, paprikapoeder, badschuim en shampoo. Een combinatie die heel eigenaardig ruikt als je het mixed.

En dat hebben we geweten. Erger was de laptop, die is naar zijn grootje natuurlijk als er 1240 kilo overheen gereden is. Maar gelukkig is alleen het scherm kapot, en ik heb dus geluk gehad.

Ook de beren hadden het zwaar, maar komen met de schrik vrij en zonder kleerscheuren. Uiteindelijk kunnen we dan toch vertrekken naar Lemelerveld. We pikken mijn schoonouders op en we rijden rustig naar Norg.

Nou ja, rustig? De binnenwegen, die de dorpen met elkaar verbinden zijn erg smal. Een auto met drie oudere dames passeert ons rakelings, en twee spiegels vonden elkaar op straat. "Krak", ging het dus alweer! Het houdt niet op, en eindelijk arriveren we in ons landelijk optrekje aan het Boersma’s pad in Norg...

Het is Goede Vrijdag, het is gezellig binnen en er zijn ergere dingen dan kapotte afwasmachines, laptops en spiegels. En eigenlijk heb ik ook nog wel een beetje lol.

Prettige paasdagen!