zaterdag 29 mei 2010

Breekpunt


Tijdens de debatten in de aanloop naar de verkiezingen laten politici zich verleiden door journalisten om uitspraken te doen over wat wel en wat geen breekpunt is. Lekker huwelijk zal dit worden, we zijn nog niet eens in ondertrouw!

En dan de toon waarop, en de inhoud waarmee, de debatten worden gevoerd. Het gaat alleen maar over geld, en dan vooral wat we als burger kwijtraken of juist niet kwijtraken. Maar is het wel wijs om de nadruk volledig op dit punt te leggen, en de setting van de debatten slechts hierop te baseren?

Een berekening maken op gezinsniveau kán bovendien helemaal niet. In de commentaren na de stemmingmakende televisie van het programma Netwerk, waarin Mark Rutte werd geconfronteerd met een huilende bijstandsmoeder, werd dit nog maar eens toegegeven.

Waar is het politiek charisma gebleven? Waar is de humor en de gezonde respectvolle toonzetting van politici onderling? Niemand praat meer over de problemen in de zorg en het onderwijs waarin iedereen het spoor volledig bijster is, en al het geld verdwijnt in nutteloze projecten en management.

Dit land heeft een leider nodig, die het mes durft te zetten in de publieke sector, die de leraar weer voor de klas laat staan, en de verpleegkundigen weer gewoon aan het bed zet.

donderdag 20 mei 2010

Harry


Hij werkt bij ons bij de bank.

Een gouden vent, werkt hard, heeft alles voor je over, (is niet altijd even gemakkelijk natuurlijk...), en altijd tijd voor een praatje.

Hij trekt met papier, sjouwt dwars over het terrein, vult de koffiemachines aan, en is daar waar ie moet zijn...nou ja, meestal dan.

En eten dat ie doet...

Alles komt uit een trommel met bijna het formaat van een caravan. Het is me een raadsel waar hij altijd die bakken met voedsel laat...
Ja, natuurlijk hij eet het vast op, brood, pannenkoeken en pannenkoeken en nog meer brood.

Laatst zag ik zijn "caravan" onder het bureau liggen, en dacht o jee, dat moet niet...zeker vergeten. Ik belde hem op zijn mobiel, en schreeuwde: ”Hee joh, je hebt je badkuip vergeten, en het is weer feest!

Hij pakt meestal de fiets en sleept zijn hebben en houden mee. Kranten, broodtrommels, oud ijzer, en "erples...", spreek uit als jappels...in de volksmond aardappelen dus.

Ik opper om wieltjes, (ok, wieletjes?), te maken aan zijn "caravan". Maar dan moet zijn fiets nog een trekhaak? We zijn voor alles in daar bij die bank...

En als ie op vakantie is? Dan is druk zonder hem, want vergis je niet, werken kan ie als de donder!

Vandaar al dat voedsel, het moet toch ergens heen. Laat hem maar schuiven...

donderdag 6 mei 2010

Vrijheid2


De boot met de koningin draait langzaam weg langs de podia op de muziek van "we’ll meet again..."

Een zatlap vooraan met bier in zijn handen kweelt mee op de muziek, waarschijnlijk niet eens meer wetende waarvoor hij hier is...

Een kind, verlicht door schijnwerpers, glijdt over het water met in haar hand een fakkel, die ze hoog boven haar hoofd trotseert...

Moet ik nu soms een link leggen met het Vrijheidsbeeld in New York?

Clichés, teksten, gedichten en liederen over vrijheid worden uitgegoten over de massa in de meest platte en simpele sfeermakende vorm. Een kind wordt tussen de bedrijven door geïnterviewd, en geeft antwoord op de vraag wat zij onder vrijheid verstaat. Ik krijg een naar gevoel als ze zegt, vrijheid is doen waar je zelf zin in hebt...

Het is nog een kind...

En dan op het eind van de ceremonie verschijnt in vuur de tekst, vrijheid maak je samen.

Ik vraag me af waar we in Godsnaam mee bezig zijn in dit land. Hoelang houden we ons nog voor de gek, en proberen we door dit soort uiterlijk vertoon alle werkelijke emotie, die diep in ons zit, te verbasteren?

De politiek debatteert niet meer, maar breekt en maakt ruzie. Managers zijn jonge honden die slechts geilen op cijfers. We slaan elkaar gewoon de hersens in bij een burenruzie, of we schieten gewoon in het wilde weg om ons heen. We máken vrienden op hyves, of verwijderen ze weer met een simpele muisklik. En de media pompen maar de meest zinloze, en geestdodende programma’s de huiskamers in, lang leve de lol..!

Smakeloos is het, zonder zout, leeg, zinloos en vernietigend. Zelfs deze vertoning in Amsterdam op 5 mei.

Vrijheid? We stamelen clichés als we het uit moeten leggen. Woorden schieten tekort, en daarom doen we maar wat, zeggen we maar wat en zijn we in werkelijkheid gewoon met de situatie verlegen.

Nu, vijfenzestig jaar na de oorlog, is het begrip vrijheid volledig verdwenen, en leven we in een maatschappij waarin bijna niemand zich meer om de ander bekommert.

Vrijheid zit in je, dat maak je niet door een soort saamhorigheidsgevoel.

Gelukkig is deze week voorbij, en kunnen we eindelijk weer gewoon doen...

woensdag 5 mei 2010

Vrijheid


Ook al gaat het vandaag in nieuws over de festiviteiten rond Bevrijdingsdag, er móet blijkbaar nog weer eens gezegd worden dat er iemand de dodenherdenking van gisteren wreed heeft verstoord met zijn geschreeuw tijdens de twee minuten stilte.

Het móet nog maar eens weer worden aangehaald dat er gisteren ruim 65 gewonden waren, terwijl de NOS-reportage op dat moment gewoon verslag doet van het bevrijdingsfeest op de Dam in Amsterdam van vandaag. En er moet vooral nog even worden aangekaart dat er bovendien al een angstige sfeer hing vlak voor dat moment in die twee minuten stilte op 4 mei... En wie bepaald dat eigenlijk? Pure stemmingmakerij!

Sensatiezucht van de bovenste plank, gevoed door de media die hiermee duidelijk inspelen op het kijkerspubliek dat dit soort nieuwsfeiten natuurlijk graag op vreet. Want het is toch lekker om te kijken naar een wegstormende menigte tijdens dodenherdenking? En we scoren toch lekker als we dit in geuren in kleuren nog maar eens herhalen, en herhalen en herhalen?

Waarom kijken zoveel mensen naar GTST? Ik kijk zelf ook, dat geef ik ronduit toe, maar het is wel beangstigend dat zoveel mensen gevoed worden met dit spel waarin men er alleen maar er op is om de ander af te breken in plaats van te ondersteunen en lief te hebben. Haat elkander zoals je ook zelf gehaat wilt worden?

Leuk he, genieten van het leed van anderen! Wat heerlijk om steeds maar weer die auto van Karst T. tegen die naald aan te zien klappen! Geweldig bemoedigend, en opbouwend! Daar kun je wat mee!

TV-makers zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen en zich af moeten vragen wat voor zin dit heeft. Maar dat doen ze niet. Welnee, natuurlijk niet. Er moet geld worden verdiend, en dus maken we "lekkere" televisie met de mooiste beelden...

Bevrijdingsdag? Vrijheid?

Ik geloof niet dat we 65 jaar na dato, een steek zijn opgeschoten. Want echt vrij ben je niet als je smult van dit soort televisie...

Bevrijdingsdag


Het is Bevrijdingsdag.

Terwijl ik naar de ingang loop van de flat van mijn moeder zie ik een man op leeftijd bij de bushalte staan, in vol ornaat.

"Zo, bent u er klaar voor?", zeg ik terwijl ik de onderscheidingen op zijn jasje bestudeer.
"Helemaal!", antwoord hij spontaan.
"En waar gaat u naar toe, als ik vragen mag, op deze vroege morgen om half negen?"
"Naar Arnhem, voor het defile", en met een triomfantelijke trots kijkt hij mij aan.

Opeens rijst mijn vermoeden dat de man ouder moet zijn dan hij er uit ziet, en ik vraag naar zijn leeftijd. Soms is het vragen naar leeftijd gerechtvaardigd, en hangt het af van het moment. Dit keer kon het...

Hij keek mij even een moment doordringend aan, en al gauw volgde zijn antwoord: "Ik ben vierentachtig jaar!"
Kort vertelde hij me een tip van zijn geschiedenis. Het was maar een moment, want de bus kwam al aanrijden, en hij stapte naar binnen. Ik knikte nog even, en stak mijn hand op.

Een kort moment zomaar op straat in Zwolle. Maar een gouden moment. Dat kun je zo nodig hebben. Waarom? Dat weet alleen ik...en mijn allerliefste vriendin.

Het is Bevrijdingsdag.