zondag 27 juni 2010

TT


Het is zinderend warm en als we in de buurt van het circuit komen, kunnen we het gezoem van de motoren op afstand al waarnemen. Links en rechts staan in de weilanden honderden dicht geritste tentjes op elkaar gepakt te "koken" in de zon.

Het lijkt uitgestorven en dat is het ook, want iedereen zit op het circuit. Even verderop komt er leven in de brouwerij, want als we linksaf slaan richting het racespektakel, wordt het steeds drukker met motoren, verkeersregelaars, ijsverkopers, en vlaggen. De campings links en rechts van de weg, liggen bezaaid met blikjes, lege flessen, etensresten en verkoolde vuurplaatsen. Er worden nog hamburgers gebakken en een enkeling ligt nog te ronken in de tent.

Er wordt gezongen, geschreeuwd en vooral, gekeken. Want dat doe als je niet voor de wedstrijden gaat maar voor de leut. Dan kijk je naar anderen en vermaak je je met alles wat in je buurt de aandacht trekt.

We fietsen ongeveer een kilometer langs dit "vluchtelingenkamp". Ik vind overigens alle campings net vluchtelingenkampen, maar dit terzijde. De TT is toch even wat anders natuurlijk!

Even verderop lijken we niet verder te kunnen, en wordt zelfs het fietspad versperd door hekken. Maar de oranje hesjes lijken zich niet te storen aan twee onschuldige voorbijgangers op de fiets en we trappen op ons dooie akkertje richting het circuit.

In de verte tussen de bomen door zien we de mensenmenigte al staan op het verhoogde talud langs de wedstrijdbaan, en als we dichterbij komen wordt het gezoem van de motoren duidelijk scherper.

Een groot scherm dat wel de afmetingen moet hebben van een klein voetbalveld, zo van een afstand gezien, zorgt voor ondersteunend kijkplezier.

Nog een paar honderd meter dwars over de parkeerplaats is het naar de hoofdtribune. Duizenden motoren staan netjes opgesteld in rijen, allemaal dezelfde kant op. Zelfs de betonnen randen zijn niet vergeten om te voorkomen dat de machines met hun standaards in de grond zakken. Ik heb nog nooit zoveel motoren bij elkaar gezien.

We genieten van het sfeertje en we fietsen door totdat we niet verder kunnen, en een afgegraven sloot met het formaat van een kasteelgracht, scheidt ons van het geweld achter de wal. Reclameauto’s vormen een aaneengesloten rij daarachter, en hier en daar staat een enkeling zijn overtollig bier af te wateren in de sloot.
We verlaten het terrein, en een ogenblik later fietsen we alweer door groene weilanden in het Drentse achterland. Het lawaai van de motoren ligt alweer ver achter ons.

Morgen gaan we weer naar huis. Het zal wel weer druk zijn op de A28, als duizenden rijders met hun toeschouwers afscheid nemen van de tachtigste TT...

zondag 20 juni 2010

Formatie


Nederland is de weg volledig kwijt.

De brokstukken van de oude vertrouwde zuilen uit vervlogen jaren liggen, nu zichtbaar na de verkiezingen, dik verspreid door het hele land. De kiezer heeft gekozen en het is de vraag welk wiebelig bouwwerk, uit deze grandioze puinhoop, nu nog uit de grond kan worden gestampt.

Nederland is met haar ADHD-mentaliteit moe en stuurloos geworden. De onverstoten gelijksheidsdriften uit de sociaal-democratische hoek ontwortelen alles waar je vroeger nog gewoon voor kon kiezen. De tegenreactie uit centrumrechts is nog niet krachtig genoeg om op een gezonde manier contragewicht te kunnen geven. Integendeel, de kleur neigt naar extremisme uit deze hoek met de opkomst van de PVV, met als gevolg dat veel kiezers toch maar onder de vleugels kropen van de oude vertrouwde VVD.

We zijn nog lang niet op de bodem, dus eerst maar eens verder zinken met Paarsplus of –min? Dan kunnen we nog vier jaar lang de brokstukken versplinteren totdat er slechts gruis over blijft en Nederland vanzelf opgaat in Europa?

Of worden we toch nog "gered" door een hernieuwd rechts geluid dat ooit werd vestoord door die fatale schoten op het Mediapark?

De tijd zal het leren...

dinsdag 15 juni 2010

Vuvuzela


Honderden klachten kwamen binnen bij de NOS over het doordringende geluid van de vuvuzela dat alles en iedereen overstemd.

De reacties lopen uiteen, maar dwingen het publiek wel tot nadenken. Want, is voetbal echt zo leuk dat we die herrie maar voor lief willen nemen?

Dat mag een ieder voor zichzelf weten natuurlijk, maar blijft de vraag of we anderen, (inclusief de sportfans), moeten opschepen met het irritante geluid van deze toeter?

Natuurlijk vind ik het sfeertje ook wel leuk, hoewel ik helemaal niets met voetbal heb. Maar het wordt anders als het een verplicht nummer gaat worden, dat vooral wordt opgelegd door anderen die geen maat kennen in hun enthousiasme.

Gelukkig gaf de NOS gehoor aan de klachten en zette het geluid een paar graden zachter, maar daar zijn de spelers met hun trainers nog niet mee geholpen. En je zult er maar naast zitten op de tribune, en zelf ook nog een toeter hebben. Dát is lastig toeteren, als je weet dat daardoor zelfs de communicatie op het veld onmogelijk wordt gemaakt? Of maakt dat allemaal niet meer uit?

En als Nederland verliest? Geen analyse meer nodig, het is de vuvuzela!

zaterdag 12 juni 2010

Kiezersbedrog?


Wilders lonkt naar de VVD, en laat zijn breekpunten vallen.

Dat is nou het nadeel van breekpunten, die moet je laten vallen als er andere belangen op het spel komen te staan.

Kiezersbedrog?

Welnee, dat blijkt wel uit recent onderzoek onder de aanhang van de PVV. Volledig begrip is er voor de “draai” van Wilders, want als je wilt regeren dan moet je concessies doen. En ook de aanhang van Wilders weet dit, en doet er niet moeilijk over.

Het waren trouwens niet de lijsttrekkers die voor het eerst het woord "breekpunt" in de mond namen, maar slinkse media die uitspraken wilden ontlokken in de afgelopen verkiezingsstrijd.

Jammer dat die breekpunten een dergelijk zwaar gewicht hebben gekregen in de campagne en dat zowel de lijsttrekkers, als de kiezers zich hierdoor hebben laten meeslepen. Want met "breekpunten" vorm je geen enkele coalitie.