dinsdag 30 november 2010

De eerste dag van een lang weekend op Terschelling


Vrijdag, 19 november 2010

De dag is nog donker als we bepakt klaar staan. Het is slechts een handje vol kleding, schoeisel, en bijbehorende elementen die je nodig hebt.

Je hoeft niet op de klok te kijken als Bert, mijn zwager, voor komt toeteren want dan is het exact half acht. Daar kun je van op aan. In de warme auto zoeven we via de A-nog wat richting het noorden zomaar Friesland in. Want daar moet je doorheen als je Harlingen wilt bereiken.

Het is gezellig en we keutelen wat in de auto over alles en nog wat. Dat ding rijdt als een tierelier, en voor dat we het weten rijden we langs de waddendijk richting de haven. Het is er stil, en een handjevol mensen is hetzelfde als ons van plan en maakt zich op om de oversteek te wagen.

We zijn een uur te vroeg, maar dat vinden we lekker en we vermaken ons met koffie in een warme gelegenheid met Friese "bedientaarten..."

Een half uur later draait de auto in de rij, op aanwijzingen van de mannen der rederij Doeksen, de container in. We worden een niveau naar boven gestuurd en we staan plotseling stil tussen het andere ijzer, gevangen als sardientjes in een blik.

Gelukkig mogen we eruit, en het is zelfs verboden om te blijven zitten. Alleen beren mogen blijven. En dat willen ze ook graag, want ze zijn bang van meeuwen, denken we. Maar met beren weet je het nooit...

Voorin, op het parterredek, is het mooiste plekje. Daar kun je mooi naar buiten kijken en we zitten vlakbij de bar. Voor Berenburg is het nog te vroeg, dus doen we koffie...

De dag is blauw, en ondanks de lichte nevel probeert de zon haar krachten uit. De zee fluistert als we los zijn, en de boot trilt. Ik ga met Bert het bovendeks op, en het gevaarte draait volledig om zijn as om de haven uit te kunnen. De zware 2000pk-boegschroeven kolken het water op, en Harlingen schuift langs ons heen en verdwijnt langzaam in de waternevel van de morgen.

We keren terug bij Janny en Ine, en genieten van het gezellige kroegeffect van de overvolle kajuit. Bijna twee uur varen we, en het afgaand water ontluistert de geheimen van het wad. Zand, water, wind en meeuwen spelen met elkaar in een waterige af en toe ook felle ochtendzon.

Een lichtkogel gaat, en nog een, en een boot van de reddingmaatschappij scheurt langs ons heen, maar we stellen vast dat het gaat om een oefening van de Zeevaartschool op Terschelling.

We liggen vast en Bert draait de auto het eiland op richting de Walvis, een gezellige strandtent, waar we een lichte lunch gebruiken. Uitkijkend op het "Groene Strand", zoals dat heet, drinken we wat we drinken moeten en eten we soep en brood. Het maakt het allemaal nog lekkerder in de sfeer van dit intieme zeerestaurant met veranda.

We sluipen daarna een duin op, en genieten van het uitzicht over het brede strand en het eb. Honden dwarrelen er rond en evenzo ook hun bazen. Het is niet Nederland hier, het is Terschelling.

Het is tijd om onze stulpje te gaan opzoeken in Formerum, en de "Leon" van Bert rijdt acht kilometer richting het oosten. We zijn verrast als we aankomen, een hartelijke ontvangst, een supernet huis, alles als nieuw, schoon, en functioneel ingericht. We verdelen de slaapkamers, en geven alles een plekje wat een plek moet hebben. Dat gaat zo in een weekendhuis, je moet niet misgrijpen, en dat vinden we allemaal...

We gaan op onderzoek en verkennen de omgeving, te voet. De winkel, de molen en de huisjes van Haantjes. Het zijn allemaal afstanden van niks en het mag nauwelijks die naam hebben. Maar de zee trekt en kan onze nieuwsgierigheid niet langer bedwingen, dus we rijden naar het badstrand van Formerum. "Badstrand" wekt de suggestie dat het crowded is, maar we zitten in november, en het minimale publiek wat hier nu komt valt niet onder toerisme, maar liefhebbers van de natuur...

Het is bijzonder windstil vanmiddag en Ine merkt op dat zelfs het helmgras niet wuift. Als we het strand oplopen, zien we de zee rollen. Het lijkt wel storm daar, maar het is windstil. Een verrassende ervaring die ik nog niet eerder heb gezien aan de kust van Nederland. Ook het geluid van de golven is nog ver weg, en verschuilt zich nog achter het brede strand van Formerum.

Een handjevol mensen slentert over de immense vlaktes. We laten de zee de zee, en met de ruimte nog onder ons schedeldak lopen we terug via het leegstaande voormalig hotel dat al minstens tien jaar niet wordt gebruikt. Het ziet er uit als een kraakpand.

Veel interessanter worden de loopgraven door de duinen even verderop. We nemen er een kijkje en de oude bunkers uit de oorlog doen nu dienst als ingegraven bungalows die je kunt huren. Alles is er, volgens de verhalen van eilanders. Gas, licht, water, en zelfs internet. Het is er geheimzinnig en we laten de sfeer op ons inwerken.

Terug naar de Adeelen, onze riante stek, en Janny maakt kippensla. Je blijft ervan eten. De beren kunnen hun eilandgevoel weer niet op en zijn er stil van, maar dat ook een andere reden hebben. Morgen komt de Sint op het eiland en die mogen ze niet, denken we...

De avond gaat met spelletjes uit de oude doos, scrabbel, tangram, en halma. Daarna televisie, lekker hangen en uitbuiken. De zeelucht maakt loom, vermoeid maar ook uitgerust. We hoeven alleen maar onze ogen dicht te doen en de wereld is verdwenen in een eeuwig lijkend durende roes...

Het is november op Terschelling, de avond gaat slapen en wij laten ons gewillig meevoeren in de stilte van de donkere eilandnacht...

vrijdag 26 november 2010

Winterbanden


De eerste nachtvorst dient zich amper aan en de media maken ons alweer helemaal gek.

Drie weken geleden begon het gedram al over schaatsen, de zoutvoorraad, het krabben, en niet te vergeten, de winterbanden natuurlijk.

Belachelijke stemmingmakerij, en zeker niet sjiek. Vroeger hoorde je er niemand over en hadden we gewoon winter, ijsvrij, en sneeuwpret. Nu lijkt het niet over anders meer te gaan, dan die "dreigende" winter waar we met zijn allen ons vooral moeten tegen wapenen.

Want de winter is niet fijn, de winter is lastig, koud en vervelend. En dan moet je ook nog die winterbanden onder je auto knopen? Bah, wat een ellende zeg.

Maar een verkeerspsycholoog van Achmea heeft gezegd dat auto's met winterbanden structureel minder ongelukken hebben dan auto's met zomerbanden. Oh, maar dan wordt het anders natuurlijk, als hij dat zegt...

Lariekoek! Zoiets is helemaal niet vast te stellen, want in geen enkel geval is een dergelijke situatie te vergelijken. Er zijn honderdduizend factoren die meespelen in een verkeerssituatie. En dat zijn echt niet alleen je winterbanden!

Het is winter in Nederland. Vroeger was het leuk, maar tegenwoordig is het alleen maar lastig geloof ik...

zondag 7 november 2010

Roken


Er mag weer gerookt worden zegt minister Schippers.

Meteen na het eerste aantreden van het kabinet wordt de betuttelende overheidsbemoeienis van de afgelopen jaren eindelijk teruggedraaid.Begrijpt u me niet verkeerd, roken is vies en ongezond, maar dat hoeft de overheid niet voor mij te bepalen.

Ik kreeg vroeger als jongetje van veertien wel eens een sigaretje van mijn vader, maar ik mocht het niet lekker vinden. Hij had gelijk, roken is smerig.

We mogen weer roken in de kleinere cafés, maar we mogen het niet lekker vinden. Dat klinkt toch beter dan dat gebiedende vingertje? En al helemaal als je dan ook nog bedenkt dat het de overheid helemaal niet om uw of mijn gezóndheid gaat maar om de kósten? Want als je rookt vorm je een verhoogd risico en ben je te duur.

Belachelijk gewoon. Ik mag hopen dat ik niet eerder wordt afgeschoten omdat ik als vijftiger te duur wordt? Nou ja, zo erg zal het niet gaan worden denk ik, hoewel?

Je kunt tegenwoordig lijken kopen op internet...

maandag 1 november 2010

Turk of Zweed?


Discrimineerde Rutte wel of niet?

Mogen voor iemand met een Nederlands-Túrks paspoort andere criteria gelden dan voor iemand met een Nederlands-Zwééds paspoort? Ja, natuurlijk mag dat, en is er helemaal geen sprake van discriminatie.

Het probleem zit hem in de onmogelijke formulering van Artikel 1 in de Grondwet.
Want er staat wel dat discriminatie, op welke grond dan ook, verboden is maar niemand heeft ooit uitgelegd wat discriminatie eigenlijk precies is. En in bijna alle gevallen wordt 'discriminatie' verward met 'onderscheid'.

In dit geval is er doodgewoon onderscheid, en mag dit onderscheid ook gewoon gemaakt worden. Dat heeft alles te maken met de bemoeienis van de Turkse overheid met Turkse onderdanen die in Nederland wonen. En een regeringsfunctionaris zou hierdoor, simpel, zijn of haar werk niet kunnen doen.

Gelijkheid zoals geformuleerd in de grondwet bestaat helemaal niet, en dan ook nog in gelijke gevallen? Een onmogelijkheid! Geen mens is gelijk, en er zijn nu eenmaal altijd verschillen.

Iedereen heeft het voorrecht keuzes te maken zoals hem of haar het beste uitkomt, en dat heeft helemaal niets te maken met discriminatie. Of ben ik al strafbaar omdat ik geen Turkse pizza’s eet?

Het moet niet gekker worden in dit land!