zaterdag 18 december 2010

Jan


Het is zaterdag, en nog week dan is het Kerst.

De sneeuw ligt dik in de straten en langs de weg staat een bordje van de gemeente:

'beperkt strooibeleid'.

't Is maar even dat we het weten...

Het is winter in Nederland. We gaan naar de bloemist even buiten de stad, voor kerstbakjes. Op de kleine parkeerplaats is het glibberen en glijden, en als we de gezellige winkel binnen wandelen, rieken de dennentakken en glinsteren kerstballen in grote en kleine bakjes.

De schuur is sfeervol ingericht en het is er flink druk. Een dame met bontjas en hoog haar staat te wachten terwijl een jonge verkoper in bodywarmer en dampende adem haar boeket rangschikt.

Haar 'Jan' staat op een afstandje met de handen in de zakken te kijken en staart wat onwennig om zich heen. Het boeket is klaar, en de jongen met dampende adem houdt groeisel omhoog.

"Is het zo naar wens, mevrouw?"

Vrouw Jan roept haar man toe: "Hoe vind je dit, Jan?"

Ik ga er tenminste van uit dat het haar man is, maar dat is natuurlijk niet met zekerheid te zeggen.

En terwijl het boeket al lang weer aan het zicht is onttrokken kijkt Jan, die inmiddels zijn rug had toegekeerd naar het tafereel, verstoord op: "Ja, mooi hoor", bromt hij, zonder dat hij ook maar iets heeft kunnen waarnemen van die prachtige bos. Jan heeft blijkbaar andere prioriteiten.

Toch wandelt hij maar weer een beetje in de richting van zijn, (vermoedelijke), echtgenote om niet geheel ongeïnteresseerd over te komen.

Door de speakers in de winkel galmt de kerstmuziek: "that's all I want for Christmas."

En daar zal Jan het mee moeten doen, vrees ik, deze Kerst...

dinsdag 14 december 2010

Ontuchtzaak


De verslaggeving over de ontuchtzaak in Amsterdam wordt, zoals gebruikelijk bij dit soort delicten, weer grenzeloos breed uitgemeten.

Het is vanzelfsprekend een vreselijk drama, laat ik dat voorop stellen.

Maar je mag je afvragen wat het voor zin het heeft om uitvoerig allerlei suggestieve zaken aan de kaak te stellen en een toon te hanteren waar het drama vanaf spat.

Termen als: "de grootste ontuchtzaak in Nederland", of "het meest verschrikkelijke zedendelict", zijn termen waar niemand iets aan heeft. Ook wordt uitvoerig het verleden van de dader aan de kaak gesteld, van de groente die hij wel of niet lust, tot zijn arbeidsverleden.

Je wordt er doodziek van en je kunt geen tv meer aanzetten of je ziet die kop weer in beeld, omlijst met verklaringen en suggesties van politie, burgemeester, en hulporganisaties.

Een compacte berichtgeving is beter op zijn plaats, en een korte juridische procedure. Niemand heeft wat aan dit commercieel en mediageil drama, bovendien verdient zo’n kerel deze aandacht niet.

Gewoon snel tegen de muur en afschieten.

Niet dat daarmee het leed wordt verzacht dat hij veroorzaakt heeft, maar die gasten horen simpel niet thuis in de samenleving!

zondag 12 december 2010

Vreemd volk...


Tussen half acht en acht was het condoleren.

Ik stond met een paar collega’s in de rij te wachten.

"Hee, woont Harry hier ook niet ergens in de buurt?", vroegen de dames die bij mij in de auto zaten.

Jazeker, dat ie dat doet.

"Zullen we vragen of hij straks koffie heeft", vroeg ik?

De dames vonden het goed plan, en terwijl de lange rij mensen langzaam doorschoof naar binnen pakte ik mijn mobiel om Harry te bellen.

"Koffie, ja das goed, maar ik zit in de auto en ben er ook bijna...", schreeuwde hij enthousiast door de telefoon.

We schuifelden langzaam naar binnen. De vader van een andere collega was overleden, en iedereen kende hem in het dorp. De belangstelling was groot, en toen we weer buiten stonden zagen we Harry al in de nog steeds groeiende, lange rij mensen.

"Hier heb je de sleutels, ga maar vast koffie zetten."

De vroege avond lag verhuld in een dikke mistdeken en we reden naar het naburig dorp waar Harry woont. Het erf lag er verlaten bij en de grote, oude boerderij vertoonde langzaam haar contouren toen we in het donker het lange pad op reden.

De meiden giechelden, toch wel spannend en gek dit.

Ik draaide de auto om voor het licht, en stak de sleutel in de deur. Niets dus, had Harry de verkeerde sleutel meegegeven? Vast niet, nog maar eens proberen, maar geen resultaat. En daar stonden we in de koude, natte avondlucht.

Opeens verschenen twee autolampen in de verte aan het begin van het pad. Harry? Maar dat kon haast nog niet...

Ik herkende al gauw zijn zuster, toen de auto dichterbij kwam. Die kwam zeker even naar de paarden kijken. Ik ken haar van gezicht maar heb haar nooit ontmoet.

Maar toen we ons aan wilden kondigen, reed de auto opeens met gepaste snelheid door naar achteren. Tja, wat wil je ook, vreemde mensen op het erf?

Er stapte niemand uit en de auto bleef staan, in het donker, achter de paardenstallen. Inmiddels waren de dames weer in de auto gaan zitten, want warm was het zeker niet buiten.

Ik liep op de auto af voor een nieuwe poging om me bekend te maken, maar zusterlief vond opeens het gaspedaal en stoof met een bloedgang langs me heen het erf weer af.

Tja, vreemd volk op het erf zo in het donker, das eng natuurlijk...

We bleven nog even wachten en een paar minuten later kwam Harry met zijn bolide het erf op gekacheld. Eindelijk verlost van het wachten, en het "geboefte" mocht naar binnen.

Harry had koffie en koeken en we waanden ons even honderd jaar terug in de sfeer van de oude boerderij. Zijn ouders zijn al een paar jaar overleden en de verhalen kwamen vanzelf.

De gaskachel pruttelde, en ik brak de leuning van de stoel. Maar dat mocht allemaal de pret niet drukken, want als je bij Harry op visite bent, das best goed.

Een klein uurtje maar, en dan is het mooi geweest. Bedankt voor de koffie Harry, en voldaan reden we het erf af, de donkere mist weer in.

Maar gauw het dorp weer uit, want je weet nooit of er nog weer een zuster aankomt...

zaterdag 11 december 2010

Liefde


Een van de meest besproken onderwerpen is de liefde.

Ook het meest bejubelt of gehaat. Liefde heelt, en liefde maakt kapot, en liefde is er of is er niet.

Wat is liefde? Het onbesproken, niet te verwoorden gevoel van een chemie tussen levende organismen? Waar komt het vandaan, en wie heeft het verzonnen?

Of is het gewoon ontstaan ergens tussen het allereerste begin en de wereld van vandaag? Wat is het doel, waarom kan het zo mooi zijn en waarom doet het zo’n pijn? Wat is de mystiek of is die er juist helemaal niet?

We leven met de liefde, iedereen op eigen wijze, iedereen met eigen geheimen, eigen verlangens, eigen pijn of hartstochtelijk verdriet. Soms verscheurd door tweestrijd, en verdoofd door een heimelijk dilemma.

Een verhaal vertelt ons dat er een kind geboren is in een kribbe, dat belangrijk is voor de wereld? Ik ben er mee opgegroeid, ingegoten met de paplepel, en doordrongen van een waarheid die mijn eigen waarheid is geworden. Maar hoe verder de klok tikt, hoe minder ik er van begrijp.

En stel nou dat alles is verzonnen, en de geschiedenis flink op de loop is gegaan met verhalen van toen, van een Jezus figuur die wonderen deed? De zoon van God, gekomen op aarde, die hier dertig jaar heeft rond gelopen en toen weer als schuldoffer is afgeslacht voor de wereld?

Wat als het nou allemaal eens niet waar is? Ieder mens gelooft ergens in, religieus of niet. Ook ik, maar twijfel ook vaak. Gelukkig maar, anders had ik ook niets aan mijn geloofstegenhanger, want er is geen geloof zonder twijfel, zoals ook twijfel niet kan bestaan zonder geloof.

De wereld is in barensnood. Positivo’s winnen terrein en realisten worden weg gewuifd door dromers die het geluk zoeken in uiterlijke schijn en waarheden, zoekend naar hun diepste ik.

En ik? Ik kan niet anders dan geloven, want dat is duizend keer sterker dan zeker weten, en voel ik mij geborgen als de zekerheden pijn gaan doen. Dan weet ik mij gedragen door een waarheid die doet leven, en verdriet dat onderdeel wordt van mijn geluk...

woensdag 8 december 2010

Onderwijs


Eindelijk gaan de scholen weer gewoon lesgeven.

Het kabinet Rutte wil een complete hervorming van het onderwijs, en dat is maar goed ook. Want volgens de minister worden scholen voor voortgezet onderwijs met name in de onderbouw veel te veel geplaagd door breed uitwaaierende kerndoelen en allerlei lesprogramma's op maatschappelijk terrein die door de Kamer over het onderwijs worden uitgestort. Dat is prachtig voor opvoeders maar niet voor scholen.

In de tijd dat ik op school zat hadden we, gelukkig maar, een uurtje maatschappijleer in de week. Iedereen gebruikte toen dat uur al voor huiswerk of flink de beest uithangen. Kun je nagaan hoe dat nu is!

Terug naar de tijd van de talen en/of exacte vakken, met daarnaast de ouderwetse ambachtscholen? Ik hoop het van ganser harte! Het wordt weer tijd voor "papa fume une pipe", en desnoods het leesplankje als het moet.

Leerdoelen zijn nu dusdanig vervaagd dat er eigenlijk niets meer te kiezen valt. Studenten worden losgelaten in een te groot pakhuis met nog meer verpakte rotzooi.

Zoek het zelf maar uit dus, en op internet kun je toch ook alles vinden?

Het kan mij niet snel genoeg gaan, dat nieuwe systeem...

zondag 5 december 2010

Een wonderlijke ontmoeting


"Eerst zien dan geloven".

We zeggen het, als we iets graag willen hebben, maar er eigenlijk geen vertrouwen in hebben. Ach, het zal wel weer op niets uitdraaien, denken we dan. Maar halen we eigenlijk niet deze twee dingen helemaal door elkaar? Zijn "zien" en "geloven" niet van een totaal verschillende orde? Als je iets ziet, dan valt er toch niets meer te geloven? Als we God niet zien, wil dat dan zeggen dat Hij niet bestaat?

Mensen die dat beweren, weten in hun hart vast wel beter. Net zomin, dat ik het bewijs kan leveren dat er wél iets is. Wat ik zie, dat ziet een ander misschien niet en kan ik er alleen maar van vertellen. Het gebeurde een aantal jaren geleden op vakantie in Oostenrijk.

Terwijl mijn vriendin en ik onze rugzakken inpakken voor een bergtocht in de Alpen ontwaakt Kirchberg in Oostenrijk. Langzaam verovert de opkomende zon de gekleurde geveltjes en maakt van de bebloemde balkons een schitterend schouwspel. Precies om negen uur rijden we met de pendelbus naar hoger gelegen stuwmeren op zo’n 2000 meter. Het is druk in de bus, we laten het "stuwmeertoerisme" al snel achter ons en beginnen onze wandeling op de Kitzsteinhorn.

Het wordt kouder en we lopen eerst in de zon, dan weer in de regen en even later verdwijnt de berg helemaal in de mist en druipen we in onze natte hemdjes. Even later zitten we zelfs midden in een sneeuwbui. Het pad wordt ruiger en smaller en steeds moeten we elkaar helpen om staande te blijven op de gladde stenen.

Wordt het niet te gevaarlijk? Maar we vergeten de angst weer als een grote roofvogel laag over onze hoofden zoeft, en de wolken ver beneden onder ons door glijden en hun schaduwen laten vallen op de spiegelende stuwmeren. We horen helemaal niets, en het is alleen de natuur die spreekt.

Even later verschijnt een jongeman met stoffen puntmuts, ver beneden ons. Alsof hij geen moeite heeft met de steile, rotsachtige weg, komt hij snel naderbij, maakt een praatje in gebrekkig Duits, en verdwijnt vlot achter de berg. Enkele minuten later zien we hem weer met soepele passen voort huppelen over het smalle pad. We kijken elkaar aan, het pad is eigenlijk geen pad meer, en de stenen worden grilliger. We twijfelen, we rillen van kou en van spanning, maar de berg roept en daagt ons uit.

Precies op dat moment duikt ook de puntmuts weer op, en de jongeman komt alweer terug het pad af wandelen. Hij lijkt geen enkele moeite te hebben met de voor ons bijna onbegaanbare weg. Onze gast houdt stil en kijkt naar onze gezichten. De andere kant van de berg is somber en grauw door de mist, vertelt hij. En ook is het pad daar vrijwel helemaal verdwenen. We kijken elkaar aan. Achter ons gaapt de gevaarlijke diepte.

We keren terug en beginnen opgelucht aan de afdaling. De puntmuts vervolgt zijn weg en we zien hem in een mum van tijd alweer ver beneden ons aan de voet van de berg.
De zon breekt door, en wij arriveren ruim een half uur later bij de stuwmeren.

Opeens duikt de geheimzinnige wandelaar weer op. Hij lachte eens, en knikt naar ons. Terwijl hij zijn gezin aan ons voorstelt, wenst hij ons nog een prettige vakantie, zet daarna zijn hoedje op en verdwijnt met zijn familie uit het zicht. We rillen weer, maar nu niet van de kou of inspanning.

Engelen bestaan niet? Misschien niet, misschien wel. Wij hebben in elk geval iets prachtigs gezien, daar boven op de Kitzsteinhorn in Oostenrijk.

Geloof je me, of wilt je het graag eerst zien?

Cijferlust


We cijferen en onderzoeken wat af in Nederland.

Als ik de voorpagina van de krant van afgelopen zaterdag erop na sla, is het bijna alleen maar cijfers wat de klok slaat.

De verwachte Sinterklaasomzetten, de toename van het aantal schuldregelingen, het aantal gedupeerde deelnemers van de Abonnee Win Weken, het aantal overbodige bezoeken aan ziekenhuizen en hoeveel gevangenen in Nijmegen er wel niet cultuurles krijgen.

En wat hebben we eraan?

Je maakt mij niet wijs dat er iemand is die volgende week nog weet dat Detailhandel Nederland verwacht dat de Sinterklaasinkopen een extra omzet oplevert van 465 miljoen euro, en dat per persoon 2,50 euro meer wordt uitgegeven dan in 2009? Of dat de Vereniging voor schuldhulpverlening en sociaal bankieren dit jaar ongeveer voor 56.000 mensen een schuldregeling aanvraagt tegen 53.000 vorig jaar?

Gemors met cijfers, en dat allemaal ook nog op de voorpagina!

Ongeveer 150.000 deelnemers van de Abonnee Win Weken hebben ten onrechte een email ontvangen dat ze een prijs hadden gewonnen. Wat kan mij dat nou schelen? Of het er nou 150.000 zijn of 87.403, morgen ben ik het toch weer vergeten.

De krant is een nieuwsmedium, en geen managementrapportage met cijfers waar geen mens iets mee doet!

vrijdag 3 december 2010

Teleurstelling


Wat een vreselijk drama, we hebben winter, en het WK 2018 gaat óók nog onze neus voorbij.

Ik ben er kapot van, maar niet heus! Het nieuws stond er bol van, en ik ben er zeker van dat we daar voorlopig nog niet van af zijn.

Wat een ellende zeg, maar gelukkig hebben we onze weermannen en -vrouwen van RTL4, die ons op het hart drukken dat de winter, naast de overlast in het verkeer, ook nog leuk kan zijn. Gelukkig maar, dat stelt me weer helemaal gerust. Dat ik nou net even nodig.

En het WK? Dat wordt natuurlijk tevens door de media grenzeloos uitgekauwd en gedramatiseerd, net als het weer. "We zijn teleurgesteld," kopt het nieuws. We? Mag ik er buiten blijven, alsjeblieft?

Teleurstellingen horen niet thuis op dit niveau. Het is een spelletje, en in feite zijn "we" natuurlijk niet echt teleurgesteld, integendeel. Want volgens mij kan het "ons" geen donder schelen, en straks praat niemand er meer over. Daar zijn "we" te nuchter voor.

Gelukkig maar, want stel je voor dat we "ons" er écht druk om gaan maken, dát is pas een teleurstelling.

Rusland, gefeliciteerd met het WK!