zaterdag 31 december 2011

De melkbus


Carbidschieten, dat is Kampen tijdens de jaarwisseling.

Knallen als kanonschoten, overal, of het nou nieuwbouw is of in de stad of ergens op een veldje, overal hoor je de donderende melkbussen.

Ik heb het natuurlijk vaak kunnen zien, en geniet altijd van deze spectaculaire eindejaarsfolklore. Maar nog nooit heb ik zelf zo'n ding aangestoken, of sterker nog er gewoon bovenop zitten.

We stonden met de buren even buiten in de vooravond te kijken naar het vuurwerk in de straat. Totdat twee vrienden van een buurman twee melkbussen midden op straat neerlegden, het witte goedje erin, en een beetje water. De deksels die waren uitgerust met een flinke natte lap er aan, werden er zorgvuldig stevig opgestampt. Vlammetje er bij en, boemmmm!!

Geweldig, wat een kanonschoten!

"Wil jij ook eens proberen?", vroeg een van de jongens aan mijn vriendin. "Dankje de koekoek, ik niet..." zei ze, bijna verontwaardigd en met een laconieke grijns.

Maar mijn buurman en ik wilden wel. Busjes gevuld, deksel erop en ik vleide me neer met de melkbus stevig tussen mijn benen geklemd, de hakken er haaks op voor de tegendruk.

Ik kreeg een aansteker in mijn handen gedrukt en keek es naar de buurman. Die was er klaar voor, en ik stak het ding aan bij het gaatje onderin de bus. Boemmmmm!!!!

En toen hoorde ik even niets meer...

Geweldig, wat een ervaring! Tja, als je het niet gewend bent, is dit wel een klein feestje natuurlijk.

Oudejaarsdag, een dag om gekke dingen te doen...!

De appelflap


We waren vanmorgen vroeg wakker, nou ja, niet alleen vandaag...

De ochtend was nog donker, en buiten tikt de regen. Gezellig pruttelt de koffie op deze oudejaarsmorgen en ik zoek een schroevendraaier om alvast de koelkast los te halen.

We zitten nog midden in het puin, en ja, de keuken ligt al half uit, maar ondergaan we op deze manier relaxed onze verbouwingsperiode. Druk, druk, druk? Welnee, kwestie van planning en rust, niet haasten en gewoon doorgaan...

Vooral op deze laatste dag van het jaar is het een aangename mix van bouwstof, koffiedrinkers, humor, oliebollen en houtzagen, want dat is mooi voor vanavond in het vuur op straat.

Nadat we de oude afwasmachine netjes ingeleverd hadden bij de kringloop, (hij was al drie jaar overleden, en afwassen vind ik nou eenmaal geweldig), reden we nog even naar de winkel voor een paar boodschappen. In de hal stond een oliebollenkraam en thuis moest de voorraad weer even aangevuld.

We zochten naar appelflappen, maar die lagen er niet. Wel een bordje met "appelflappen" dat geprikt stond in een stapel van die deegdingen in driehoekvorm. Maar dat zijn geen appelflappen...

Ik vroeg het aan die deerne, van hooguit 22 lentes jong, die achter de kraam stond: "Zeg, heb jij geen appelflappen, nee niet die daar liggen, maar de echte zoals mijn moeder ze vroeger bakte met zo’n gat er in...?

Op een beetje bits, chagrijnige toon zei ze: "Nee, die heb ik niet, maar dáár liggen de appelflappen!"

"Wil je niet zo tegen mij bekken", kaatste ik terug met een knipoog. Het arme kind komt net uit het ei, en heeft natuurlijk geen idee van de appelflappen van honderdachtendertig jaar geleden...

Terwijl mijn vriendin de oliebollen en vier "flappen" afrekende, bleef ze me in de gaten houden, en knipoogde ik nog maar een keer.

Met een "prettige jaarwisseling" verlieten we het tafereel, en togen we huiswaarts.

Ze zijn best lekker hoor, die eigentijdse flappen, maar zoals mijn móeder ze bakte...

donderdag 29 december 2011

En toen werd het stil om hem heen...


In een bijna perfecte voldoening van ruimte en rust valt de aarde op deze plek als dienaar aan zijn voeten.

Voelt het als thuis? Het kan bijna niet beter?

Vanaf zijn jonge jaren zwierf hij over de wereldzeeën, en bewoonde de uitersten der aarde, en nu mag hij genieten van dit moment in het Brabantse land. De man met zijn fiets en zijn kruiwagen, en zijn schaduw als trouwe waakhond...

O ja, hij heeft het goed gehad al die jaren, en ook die zijn ook hem vanzelfsprekend niet altijd geruisloos voorbij gegaan. De Marine heeft wat dat betreft de laatste tientallen jaren genoeg momenten opgeleverd. De oorlogen in Irak en Bosnië, en de voordurende spanningen in de wereld maakten het werk natuurlijk ook niet altijd gemakkelijk.

Vanuit zijn thuishaven in Den Helder bezocht hij regelmatig zijn ouders in het Sallandse land, waar hij geboren is, om daarna weer voor weken, soms maanden uit te varen naar verre bestemmingen, en de laatste jaren op de Antillen waren een prachtige afsluiting van een mooie periode. Hard werken, maar ook mogen genieten van zon, zee en ruimte…

De wind fluistert zachtjes om zijn oren, terwijl hij zijn goedkeurende blikken over de tuin laat glijden. Thuis? Na jaren lang de beweging van het water, en altijd onderweg, nu de vaste vertrouwde grond onder zijn voeten? Lijkt het niet een te gemakkelijk beeld, maar raakt het toch de diepere kern?

Hij geniet van het moment, van nu, van thuis, van zijn vriendin, zijn ouders, en de ruimte. Ook weer diezelfde ruimte, als toen? Ja, maar dan nu anders…

De voorwinterse heldere najaarszon streelt haar scherpte over de akker. Straks komt de oogst, als tijd rijp is, en als het weer mee zit.

Maar dat ziet hij dan wel weer, nu moet er eerst gegraven worden, want de aarde roept…

Brabant, tóch een beetje thuiskomen!

zondag 25 december 2011

Een wonderlijke ontmoeting...


Terwijl we de broodkruimels van het ontbijt nog wegwerkten, pakten mijn vriendin en ik alvast onze rugzakken voor de tocht van deze dag.

Het dorpje, waar we de nacht doorbrachten, werd langzamerhand veroverd door de opkomende zon en maakte van de gekleurde geveltjes en bebloemde balkons een prachtig zomerse aanblik.

Oostenrijk ontwaakt, en om negen uur precies reden we de berg op, richting het vertrekpunt van onze eerste tocht in de Alpen.

Een pendelbus bracht ons via een smalle weg een eind naar boven, tot aan een groot beweegbaar platform met een hek erom heen. Binnen tien minuten gleed het geheel via kabels, langs de bergwand, schuin de hoogte in. Bovenaan stond een tweede bus klaar die ons verder bracht, via nauwe tunnels en weer een smalle kronkelweg, naar boven.

Een reusachtig groot stuwmeer dook, na enige tijd, naast ons op en het uitzicht was al schitterend mooi op deze hoogte. We kwamen aan het eindpunt op 2040 meter en een tweede stuwmeer lag, op ooghoogte, een paar tientallen meters van ons verwijderd.

Het was er al erg druk op de stuwdam die, aan de ene kant als een statige halfronde muur vanuit de diepte, zich breed maakte naar de bergen links en rechts, en aan de andere kant een halt toeriep tegen de enorme watermassa.

Het "stuwmeertoerisme" lieten we al snel achter ons en liepen een flink stuk de berg op. Al gauw verscheen er een bordje aan de rand van het rotsachtige pad: Kitzsteinhorn, 2 uur.

Het werd steeds kouder en de weersomstandigheden wisselden elkaar in hoog tempo af. Eerst liepen we in de zon, en even later verdween de hele berg in de mist en dropen we in onze natte hemdjes van de regen. Het pad werd ruiger en smaller, en ook een sneeuwbui werd ons niet onthouden.

Regelmatig moesten we elkaar helpen om staande te blijven op de gladde stenen. Een grote roofvogel zoefde laag over onze hoofden, en ver beneden ons gleden de wolken onder ons door, die af en toe hun schaduw lieten vallen op de spiegelende stuwmeren. We voelden ons één met de omgeving en we hoorden helemaal niets, alleen de natuur sprak...

Plotseling zagen we, op enige afstand beneden ons, een gedaante verschijnen in de bocht. Een jonge man, met stoffen puntmuts, wandelde hetzelfde pad en kwam vrij snel dichterbij. Bij het passeren maakten we een praatje en de wandelaar vervolgde zijn weg naar boven.

Enkele minuten later zagen we hem weer, al een stuk verder op de berg, met soepele passen voort huppelen over het smalle pad om even later weer te verdwijnen achter de rotsen. Alsof hij geen moeite had met de bijna onbegaanbare berg...

Het kostte ons steeds meer inspanning om het pad goed te kunnen volgen en verderop, waar het pad een scherpe bocht leek te maken, kwamen we zelfs op een punt waar we flink zouden moeten klimmen. De stenen werden grilliger van vorm, het pad was bijna geen pad meer, en een gapende diepte deed ons duizelen.

We twijfelden, we rilden en keken elkaar aan. Maar de berg riep in de stilte, en daagde ons uit...

Nat van het zweet en van de regen trokken we droge kleren aan en dronken we wat water. Natuurlijk omdat we het koud hadden en onze dorst wilden lessen, maar misschien nog wel meer om nog even de beslissing voor ons uit te kunnen schuiven. Maar hielden we elkaar niet voor de gek, en hadden we niet al lang voor ons zelf een besluit genomen om terug te keren?

Precies op dat moment dook de puntmuts weer op, hoog achter een rots vandaan. De man, nu met zijn gezicht onze kant op, bewoog zich soepel bergafwaarts, en leek geen enkele inspanning te hoeven leveren om zich staande te kunnen houden. Onze gast hield stil, een paar meter boven ons, en keek naar onze gezichten. Hij vertelde ons dat het aan de andere kant van de berg erg somber was, er was weinig te zien, en ook het pad zou niet beter worden.

We keken elkaar aan. Moesten we terug? De blikken in onze ogen zochten elkaar en maakten de deal, en we begonnen opgelucht aan de afdaling. Even snel als de "puntmuts" verschenen was, verdween hij ook weer, en we zagen hem al weer snel, ver voor ons uit, al bijna in het dal beneden. De zon brak weer door en we pauzeerden even voor een versnapering uit de rugzak.

We voelden de warmte van de zonnestralen in onze nek, en genoten van de felle contrasten op de Kitzsteinhorn. We rechtten onze rug en onze knieën en vervolgden daarna onze weg voor het laatste stuk naar beneden en bewonderden nog één keer de reusachtige stuwdam.

Opeens dook, op een bankje verderop, onze geheimzinnige wandelaar weer op, nu samen met zijn vrouw en twee kinderen. Hij lachte eens en knikte goedkeurend naar ons.

Terwijl hij zijn gezin aan ons voorstelde, wenste de man ons nog een prettige vakantie. Daarna zette hij zijn hoedje op en verdween met zijn familie uit het zicht.

We rilden weer, maar nu niet van de kou of inspanning. Nee, er was iets moois gebeurd, iets om dankbaar mee te mogen nemen in een levenslange herinnering...

De wonderlijke ontmoeting op de Kitzsteinhorn.

zondag 11 december 2011

Kerstmarkt 2011


Waar ga je nou voor naar Valkenburg in deze tijd van het jaar? Nou gewoon, de kerstmarkten.

Beregezellig dachten we, nou dat was het zeker! Alleen zonder de kerstmarkten.

Afgelopen vrijdag scheurden we in Bert zijn bolide netjes naar het zuiden. Met zijn "laagvlieger" bracht hij ons snel en veilig naar de Limburgse valleien.

In Gulpen hadden we een comfortabel en sfeervol hotel, beetje stoffig en koud, maar dat werd opgelost door kacheltjes, (de stof natuurlijk niet, daar moesten we doorheen bijten...)

Het heeft wel wat romantisch als niet alles werkt, het moet niet van een leien dakje gaan, daar is niets aan!

De volgende dag dus naar Valkenburg met de taxi, want parkeren zou wel eens lastig kunnen worden. Overal natuurlijk mooie versierde straten, en je zou bijna vergeten, door de Kerstmannetjes, lampjes en versieringen dat we in de kersttijd zitten, zo erg!

Wel erg mooi, begrijp me niet verkeerd. En eten dat je kon, tentje aan tentje, en voor dat je het weet reken je zo bij de buren af, als je niet oplet. Nou ja, zo gek waren we nou ook weer niet.

Ik kocht alvast een vest met vossen, en Janny drie truien, later in Maastricht..., want we gingen op zoek naar de grotten om de kerstmarkt te bezoeken. Nou, daar hadden we niet zo lang voor nodig, want voor dat we het wisten stonden we in een, paar honderd meter lange, rij voor de ingang. Een slimme passant merkte op dat we eerst nog even terug moesten voor een kaartje, want dat moest ergens anders gehaald…

Mmm, nee dus, we zijn gekke Henkie niet. Uren in de rij, en dan nog eens platgedrukt worden in een grot, waar je vervolgens alleen de dampen van eveneens platgedrukte soortgenoten in je nek hebt, en geen enkele glimp kunt opvangen van ook maar enig kerstgebeuren?

Wij niet dus, we hadden er een paar uur voor in de auto gezeten, maar dit gaat te ver! Gelukkig is er meer te doen in deze contreien. Je kunt er heerlijk eten, en Maastricht is ook gezellig.

Wat dacht je van boven in het reuzenrad, de gezellig drukke straten, (ook wel erg druk maar gelukkig hoefde je hier nog net niet te crowdsurfen), de Maas, en gezellige winkels in deze prachtige oude stad.

Vooral bij H&M was het goed vertoeven, ruime lichte winkel, met mooie truien voor Janny, en onder heerlijk, welriekende geuren verlieten we dankbaar weer het pand, maar dit alleen voor de insiders...!

De auto was gauw weer gevonden, en we besloten deze dag met heerlijk eten in het Brouwerswapen in Gulpen.

Zuid Limburg is zo gek nog niet!

Tenzij je het slagen van zo’n weekend slechts laat afhangen van een volgepropte kerstmarkt...

zondag 13 november 2011

Mirthe


Een kind uit duizenden, dat zeggen ze dan. De trots van een moeder, vader, opa of oma.

Maar er is meer dan het gezegde, er is veel meer.

Want ze zijn er ook écht, die kinderen uit duizenden, en nota bene vlak bij ons in de straat, nog dichterbij zelfs, bij de buren.

Mirthe is drie, dwarrelt soms op een zaterdag vrolijk en ongedwongen bij ons op het stoepje, als haar vader druk bezig is met het schoonmaken van de bus.

Geconcentreerd met alles bezig wat ze doet. Zeker niet gevoed door besluiteloosheid of twijfel, nee integendeel. Er wordt nagedacht, bekeken, en geobserveerd. Zal ik linksom lopen of rechtsom, zal ik nu blauw nemen of groen, zal ik met een steentje gaan gooien, of laat ik het liggen?

Volwassenen denken vaak teveel na over oorzaak en gevolg, over verleden, heden en toekomst, als er keuzes gemaakt moeten worden en we betrekken dat in bijna al onze beslissingen! En in veel gevallen, gedreven door angst, machtswellust, schaamte of onzekerheid.

Maar zonder drukte overdenkt Mirthe de situatie, komt tot een besluit, en neemt haar actie. Háár actie, niet ingegeven door een helpende ouder of buurman, maar het is háár besluit.

Een kind van drie, nee, niet zómaar een kind van drie, Mirthe!

Hoe zou dat brein werken, hoe zit haar logica in elkaar? Ik ben dan altijd benieuwd wat, en hoe, alles zich daar afspeelt binnenin, om nog maar niet te spreken van haar uitspraken. Maar die zou je beter live moeten horen, dat is leuker dan te lezen.

Natuurlijk, ze heeft óók haar koppie mee, daar kun je gewoon niet omheen. Heerlijk om te zien!

Ach, laat ik met beide benen op de grond blijven staan want natuurlijk zijn er meer kinderen zoals Mirthe, al heb ik de indruk dat het een uitstervend soort is...

Want als ik dat dan vergelijk met al die kinderen tegenwoordig die krijsen, meppen, zomaar klanken uitstoten, ruzie maken, blèren, zeuren, aandacht trekken, spugen en schoppen?

"Het is een bijzonder kind, en dat is ie..."

Het zijn de legendarische woorden van Jan Trom, over zijn jongen Dirk, in de kinderboeken van Dik Trom.

Je zal maar zo’n zonnetje in huis hebben, wat een rijk bezit!

En mag ik het beamen, als bescheiden buurman? Een bijzonder kind dat is ze, die Mirthe...

woensdag 9 november 2011

Als muren konden spreken...


Het huis staat op zijn kop, nou ja, nog niet helemaal, maar de voor-bereidingen worden zo langzamerhand getroffen. De voortuin is klaar, buitenom is geschilderd, en de nieuwe voordeur zit er in.

Nu binnen dus, en terwijl ik rustig boven op zolder met mijn plamuurmesje het behang te lijf ga tetteren de 70-ties door het trappengat, met de volumeknop op hard...té hard.

Een jaar geleden waren we nog volop aan de gang met een ander huis. Je wilt wel eens wat, maar uiteindelijk na wikken en wegen besloten we toch lekker in Kampen te blijven en ons eigen stekje gigantisch te gaan verbouwen.

Terwijl de vellen oud behang van de muur af rollen, gaan mijn gedachten terug naar 167 opknapbeurten in mijn rijke levensgeschiedenis. Hoe vaak ik dit al niet heb gedaan. Oude pastorieën opgeknapt, stookhuisjes ingericht, boerderijen verbouwd, caravans versleept, met spullen gesjouwd van hot naar her, zelfs tot aan de andere kant van onze aardkloot...

Met mijn plamuurmes steek ik een nat vel van de wand, en opeens verschijnen de woorden:

Goofy, Mickey, Sita, René, Janny, 29-12-99..., en het papier valt achteloos naar beneden.

Ik sta even een paar seconden te staren naar de woorden op de kale muur...

De geschiedenis van dit huis staat zomaar voor mijn neus in een paar woorden op de wand. Lief en leed is hier gedeeld, door twee mensen, twee katten en een hond. De hond Sita, en de katten Mickey en Goofy zijn er niet meer, die liggen netjes begraven in de tuin, en Rene was al twee jaar weg toen ik bij Janny kwam wonen.

En op zo'n moment gaat even alles door je heen, zomaar op een ochtend in november als het behang van de muren valt...

Iedereen heeft een verhaal, een verhaal dat soms verborgen blijft, een verhaal dat fluistert achter de muren, een verhaal dat ons vertelt dat er meer kan zijn...

Ik vervolg mijn werkzaamheden en als Janny thuiskomt heb ik de hele muur inmiddels kaal. Haar vertrouwde stem klinkt door het trapportaal: "Ben je boven...?"

Terwijl ik de trap afloop om met haar te gaan eten, wandel ik langs de tekst op de muur en glimlach nog eens.

Als muren konden spreken...

woensdag 26 oktober 2011

Teus


Zeewolde, de enige link die ik er nog mee heb is de tandarts.

Twee keer per jaar rij ik er naar toe, en laat datgene doen wat noodzakelijk is.

Een tweejaarlijks "uitje" dat ik meestal gebruik om daarna wat oude vrienden op te zoeken, en door het dorp te rijden. Ik heb er slechts zeven jaar gewoond, en dat waren niet de gemakkelijkste jaren uit mijn leven.

Vanmiddag reed ik na het korte bezoek aan de tandarts, (een vakman overigens, afgestudeerd architect, maar toch maar een tandartsenpraktijk is begonnen), naar de begraafplaats. Prachtig gelegen aan de rand van Europa’s grootste loofbos, met de karakteristieke paden, heggen en bomen.

Altijd breng ik dan even een bezoek Teus, een oude vriend van mij uit die tijd. Hij overleed na een kort ziekbed aan een hersentumor, op 34 jarige leeftijd. Ik heb met hem gelachen, gezwommen, veel gepraat en gehuild. De begraafplaats lag er rustig en herfstachtig bij, en ik liep in de richting van zijn laatste rustplaats.

Zeewolde, een jong dorp, "geboren" in de jaren 80. Je kunt het zien aan de begraafplaats, er zijn weinig mensen bijgekomen sinds de laatste keer, en wat met name mijn aandacht trok is de cirkel van kindergraven, opgesierd met beren, speeltjes, hartverscheurende gedichten en de laatste groeten...

Mijn gedachten gaan terug naar die tijd waarin ik veel mensen heb leren kennen. Ik zat toen in de kerkenraad en heb veel machtstrijd, onbegrip en verdriet gezien. Ja, ook in de kerk kan er geestelijk zwaar gevochten worden.

Eigenlijk is het een verdrietige episode uit mijn leven geweest, die je aan de andere kant ook heeft doen groeien.

Ik loop verder en het graf van Teus verschijnt in mijn blikveld. Ik herinner me het plezier dat we hadden in het zwembad, als hij pontificaal op zijn rug schuin het bad overstak. Teus kon moeilijk richting houden, omdat hij door gebrek aan evenwicht slecht kon sturen. Maar we lagen dubbel van het lachen.

Teus was een levensgenieter en veel te jong overleden. Vanuit een stampvolle kerk, (het hele dorp leek te zijn uitgelopen), werd hij naar zijn laatste plekje gebracht.

De toespraak van zijn vrouw, aan het begin van de dienst was hartverwarmend en ontwapenend. Sterk stond ze daar, te vertellen van Teus. Waar hij van hield, over zijn humor, en zijn kracht en gave om zijn dierbaren te kunnen blijven stimuleren en levenswijsheden daar uit te kunnen putten.

Vrienden komen, en vrienden gaan weer. Dat is het leven, en het gaat door. Het is goed om te herinneren, te koesteren, en te delen. En wegen scheidden zich weer, de tijd schrijdt voort...

Als ik de begraafplaats verlaat, is het goed geweest. De wind fluistert door het groen, en ik sluit het hek achter me. Ik stap in de auto, en rij langs de lange polderweg aan het water van het Wolderwijd, weer terug naar Kampen...

zondag 23 oktober 2011

Keuken


We willen graag een nieuwe keuken.

Op een keer besluit je dat, op het juiste moment, plaats en tijd.

En dan begint het passen en meten. Een spel dat ook niet in één weekend klaar is, en al helemaal niet als er speciale wensen qua inrichting en vormgeving om de hoek komen kijken: alles laag, geen hoge koel-vriescombinatie, geen bovenkasten, een schiereiland, en het liefst die oerlelijke afzuigkap weg gewerkt. En dat alles op een relatief klein oppervlak.

Het is een uitdaging, voor ons en voor de keukenboer.

We hadden een schets, en vol goede moed stapten we naar één van vele keukengiganten die Zwolle rijk is. 'Goedemiddag, kan ik u helpen?', een jonge man met designbril en kaal hoofd verwelkomde ons in de showroom. 'We zoeken een keuken...', (wat moet je anders bij een keukenboer…), en om precies twaalf uur zaten we aan de koffie met tekeningen en de eerste schetsen.

We merkten al gauw dat de man zeer gedreven was, en vol passie aan de slag ging. Natuurlijk, er moet een keuken worden verkocht, maar zou het ook ónze keuken worden?

In het eerste half uur leek het alsof we niet verder kwamen dan een kop koffie en wat ruwe indelingen, waarbij we nogal inleverden op vloeroppervlak. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan, er werd driftig getekend, en legden kilometers af door de showroom om een keus te maken uit de materialen. Het werd een marathon, die werd afgewisseld met rookpauzes in de kantine, broodjes kip-kerrie en liters koffie...

De verkoper had, (net als ik), korte tijd in Nieuw Zeeland gewoond, en had er zichtbaar lol aan om verhalen uit te wisselen. Maar daar kwamen we niet voor, er moest een keuken worden verkocht en gekocht! Dus weer aan de slag aan de tafel met tekeningen, berekeningen en brochures.

En het enthousiasme groeide zichtbaar van beide kanten, en daarmee ook onze kansen op het door ons gewenste eindresultaat. De man merkte dat wij detail, vormgeving en schoonheid belangrijk vinden. En wij wisten natuurlijk ook donders goed dat met een hoge mate van betrokkenheid en gretigheid van de verkoper, ook onze kansen op handelen toe zouden nemen. Want als de sfeer goed is dan loop je niet zomaar weg.

Het was inmiddels vijf uur geworden, en het eindresultaat kreeg gestaag vorm. We waren inmiddels een keer of vijf de kantine ingedoken om te roken en koffie te drinken, en hadden we zorgvuldig een keus gemaakt uit de inbouwapparatuur. Om half zes hadden we onze keuken, zoals wij die graag wilden hebben!

En dan natuurlijk de vraag: wat gaat het kosten? 'Eerst koffie...?' Ja hoor, daar waren we wel weer aan toe. En daarna begon het financiële spel. Spannend, omdat we al ruim vijf uren in het pand waren, en wij graag verder wilden. De pen kwam op tafel, er werd gerekend, en driftig ingetoetst op de calculator. De hoogte van het bedrag viel de verkoper tegen en hij schrok er zelfs van, maar wij wilden graag die keuken en hij wilde natuurlijk verkopen.

Er werd nog wat gespeeld met standaard kortingen, maar toch bleef het buiten het bereik van ons budget. We merkten dan de verkopende partij wilde handelen en dat ze belang hadden bij verkoop...

De weg lag open om te handelen, en dan is het de vraag of je prijstechnisch gezien een deal maakt. Maar de basis daarvoor was al gelegd in de uren daarvoor, de samenwerking, de babbel in de kantine, het vertrouwen, het enthousiasme, maar vooral de klik die er de hele middag was tussen ons en de verkoper.

En om precies half zeven hadden we de perfecte deal, na een aantal telefoontjes met de directie, en werden de papieren in orde gemaakt. Twee collega’s die waren blijven hangen waren nieuwsgierig en vroegen details. De stropdassen gingen los, en we dronken er nog een biertje op.

Om precies half acht verlieten we het pand, en ploften we ruim een half uur later thuis op de bank. Moe, verzadigd, maar zeer voldaan.

Ik heb nog nooit zo’n leuke deal mogen afsluiten, met dank aan de Keukenkampioen in Zwolle!

dinsdag 18 oktober 2011

Ik heb het leven lief...


Alles staat in relatie tot elkaar.

Alles wat we meemaken, wat we doen, wie we kennen, wat we eten, hoe we ons gedragen, onze gewoontes, onze plek in de kosmos, ons denken en ons gedrag.

Niets is beter dan het andere, niemand anders is beter of slechter dan je zelf, er bestaan geen fouten. Alles heeft een oorzaak en een gevolg, en dat heet leven.

Het leven is een proces, een pad, en een baan die zelfs de natuurlijke beweging van sterren, maan en planeten verreweg overtreft. We weten helemaal niets, we zijn klein, en onze kennis van natuur, techniek en biochemie vervaagt in de onmetelijke dimensie van de kracht van de wijsheid die we allemaal bezitten.

De wijsheid om te overleven, om te observeren, om scherp te blijven, om elkaar te stimuleren, en om overeind te blijven, om na te denken.

Er is niets wat op zich zelf staat, er is geen enkele zekerheid, dan alleen de fysieke komst van ons op deze aardbol, en ons vertrek naar een andere dimensie.

We hebben elkaar nodig, niet om te strijden maar om te bewegen en onze eigen positie door middel van de positie van de ander te ontdekken en te leren waarderen.

Niets staat op zichzelf, er is geen enkel wezen dat kan overleven zonder de dynamiek en energie van een ander. De cirkel sluit zich.

Het leven vormt, het leven kneedt, het leven verminkt, het leven verwonderd, het leven lacht.

Ik heb het leven lief...

zondag 9 oktober 2011

Plaszak


Plassen in een zak, in het hokje van de conducteur?

Gelukkig lacht heel Nederland erom, en de NS zwijgt in alle talen.

'De wereld loopt op haar eind!', riep Jasper, toen hij zijn vader op een varken zag rijden.

Ik geloof niet zo erg in die verhalen over het einde van de wereld. Maar toen het nieuws van de plaszak vorige week van de beeldbuis rolde, wist ik het zeker: We halen 12-12-12 niet eens!

De reputatie van de NS is gezakt naar een historisch dieptepunt. Gelukkig deed het Nederlandse volk er behoorlijk laconiek over in haar reacties op het nieuws.

'Mag ik een retourtje Alphen aan de Rijn, twee broodjes kaas, drie plaszakken, een cappuccino, en een poepzak, alstublieft?'

Ik vraag mij af wanneer we die dingen in de bus zien, of als je staat te wachten op een drukke zomerdag in de kilometerslange rij bij de Efteling? Je zal maar erg nodig moeten...

Nee, het eind van de beschaving is nog niet in zicht, denk ik.

Maar wie deze mensonwaardige onzin verzonnen heeft, moet wel erg onder druk hebben gestaan of een ongekende hoge nood hebben gehad...

zondag 2 oktober 2011

Sterrenkijken


'Wat is hier vanavond te doen, is er iets bijzonders?’

Terwijl ik met buurman Marco in de voortuin zit te prutsen aan een sterrenkijker, trekken we blijkbaar de aandacht van verschillende buurtgenoten. Sterren en planeten, een oude hobby, waar je na jaren zomaar weer opeens naar toe gezogen wordt.

Het is een echte 'Bresser', een spiegeltelescoop, 900mm, met een diameter van 114 mm, (dit voor de liefhebber). Een eenvoudig apparaat voor de beginner, en je kunt er de leukste objecten mee waarnemen in het nachtelijk universum.

Ook buurvrouw Anneke, van vijf huizen verderop, werd nieuwsgierig, en nam poolshoogte. We kennen haar eigenlijk helemaal niet. Vorig jaar overleed haar man, en ze woont al dertig jaar in de straat...

'Ooh, is dat een sterrenkijker, mag ik er vanavond eens door kijken? Ja, mijn Jan gaf er niet zo om, maar ik vind het zo prachtig die sterrenhemel...’

Na het eten, rond een uur of zeven, zit ik met buurman Marco en een biertje te 'wachten' tot het donker zou gaan worden. Het is de voorpret, en er hangt een soort aangename spanning voor de dingen die kwamen. We hadden ons voorgenomen ons vanavond te gaan concentreren op de planeet Jupiter, de grootste van ons zonnestelsel.

De schemer viel al snel in toen ook de andere buren een bakkie kwamen doen, en het ledlicht van de tuinlampen verlichtte al snel het nieuwe zwarte plateau.

Even na negenen komt de grote gasplaneet tevoorschijn van achter de daken, en het is nogal een hele toer om het object in beeld te krijgen, het vergt enige oefening. Vergelijk het met een verrekijker. Alles wat je in het vizier krijgt vliegt supersnel door het beeld heen, omdat het 150 keer vergroot is.

Inmiddels komt ook Anneke aangewandeld, en voegt zich bij het gezelschap onder het genot van een "borrel".

We klooien wat aan met de kijker, en opeens verschijnt het geel-rode bolletje in beeld, met links en rechts van de planeet 4 van haar 64 manen. Missie geslaagd! We hebben hem in beeld. En dan val je even stil, je kijkt, je blijft kijken, en kijkt opnieuw...

Het zicht wordt nog beter als buurman Gerben, met een speciale sleutel, de lantaarnpaal op de hoek "even" uitzet. Dat kan hij. Het mag niet, maar het hoort bij de spanning van de avond.

Met twee wieltjes, die aan de kijker zitten gemonteerd, draaien we het apparaat een stukje verder om Jupiter in beeld te houden, want anders is de planeet met haar manen binnen een halve minuut verdwenen...

En dan wordt je je weer bewust hoe groot alles daar buiten in het spectrum moet zijn, om stil van te worden.

Buurvrouw Rianne krijgt slappe lach, hondje Yorkie dwarrelt vrolijk overal tussendoor, en we genieten van de ongedwongen sfeer van deze aangename oktoberavond.

Het universum is groot en oneindig, maar verbindt ook...

En Jupiter vervolgt statig, hoog aan de hemel, haar baan naar het westen, waar zij een paar uur later weer even trots en schitterend weer zal verdwijnen onder horizon, zoals zij dit al miljoenen jaren gewend is.

De luiken gaan dicht, de borrel is op, en de straat wordt stil, het is nacht geworden in Kampen...

maandag 12 september 2011

Het zwembroekje


Bijzonder aangenaam zo’n vakantie met drie weken stralend weer, een zwembad, biertje met een goed boek, en lekker eten.

Totdat de "leukerd" op het toneel verscheen. Nou ja, niet dat ik me er veel van aan trek maar steeds als hij langs liep met zijn te strakke rode, (later gele), zwembroekje had ik de neiging om hem het water in te flikkeren.

Het was een allemans vriend, je kent het wel. Overal interesse voor, met iedereen lullen, en bij elke activiteit nadrukkelijk aanwezig, en vooral de "kenner" uithangen.

Op het strand buigt hij netjes weloverwogen door zijn knieën alvorens de bal af te gooien tijdens het werpen der ballen van het beroemde jeu de boules. Zijn arm, die hij net even iets te lang gestrekt houdt, blijft overdreven lang staan in de richting waarin hij zojuist de bal heeft afgegooid.

En met een "aahhh" geeft hij teleurgesteld uiting van zijn misser als de bal volledig uit koers is geraakt. Dan maar met de handjes over elkaar de volgende gooier bewonderen die de bal op een haar na in perfecte richting duwt.

De "zwembroek" applaudisseert uitbundig, (kijk mij eens sportief zijn), en kijkt daarna bedenkelijk hoe hij straks zijn eigen gooi minstens zou kunnen evenaren aan deze prestatie van wereldformaat...

’s Middags pareert hij rechtop, hand in hand met zijn eega langs het bassin, vriendelijk lachend naar iedereen die hij, (niet) kent. Dan schuift hij naar het tafeltennis, beweegt zich tussen het jeugdig publiek, pakt galant het balletje dat zijn richting in springt, en geeft het met een Koninklijke zwaai terug aan de rechtmatige eigenaar.

Deze mensen zijn toch onmisbaar in de samenleving...

Maar ook hij moet geloven aan het einde van de vakantie die aanbrak. Driftig zwaaiend naar het publiek nam hij in zijn eentje afscheid, niemand merkte hem op...

Je zult maar "leukerd" zijn, toch geen gemakkelijke rol lijkt me...

zondag 11 september 2011

911


De televisie goot afgelopen week bijna onafgebroken de beelden van "de aanslagen" de huiskamer binnen, 911 is volksvermaak geworden.

Die torens heb ik nu wel 874 keer zien instorten, de ene documentaire na de andere, steeds met dezelfde sensatiebeelden en interviews met nabestaanden. En steeds maar dezelfde lullige vragen: 'waar was jij toen je het hoorde?' En over tien jaar kun je gewoon kijken naar herhalingen of uitzending gemist.

Zinloos en zelfs schadelijk deze vertoning! Zinloos, omdat Nederland gewoon maandag de kinderen weer naar school brengt en zich druk maakt over wat we vanavond nu weer eens gaan eten.

En schadelijk omdat deze onverzadigde pulptelevisie koren op de molen is van zowel het extremisme in de Islam, als het populistisch rechts politiek geluid van de laatste jaren in Europa.

Bin Laden draait zich om in zijn graf van plezier, en Geert Wilders wrijft genoeglijk in zijn handjes bij al die aandacht en vaart er wel bij, want het is toch wel zíjn partij die steeds waarschuwt voor dit soort excessen in de samenleving?

Ik geloof echt niet dat die jonge moeder van 36, die met twee kinderen achter is gebleven, zit te wachten op dit soort zinloos volksvermaak en sensatietelevisie...

zondag 10 juli 2011

Ontbijt


Een van de meest rustgevende en vermakelijke momenten tijdens een lang weekend in een hotel is het ontbijtbuffet.

Ik kan dan behoorlijk genieten van de willekeur aan de uitgestalde lekkernijen, en het behoedzaam geschuifel van het publiek, dat zich bij elk croissantje een half uur lijkt te beraden of dit nu wel verstandig is vanmorgen?

Vaak wordt er dan zacht gefluisterd, en worden er de meest scherpzinnige opmerkingen gemaakt: "Kijk Annie, ze hebben hier ook een broodrooster..."

Ik schrijd langs de heerlijkheden totdat ik mijn Engels ontbijt tegen kom. Ik doe een greep in de bak met scrumbled eggs en gooi mijn bord daarna vol met spek, toast, en worstjes.

Hoe minder ik hoef te lopen hoe beter, dus keer ik met een beste hoeveelheid terug naar onze tafel. Het mag wat kosten...

Even verderop, bij de koffietafel, zit een gezelschap dat bestaat uit "middel-aged" mannen. Zo te horen van een een of andere wielerclub, want het gaat over geld, remnaven, en sponsors.

De een praat als de ander ook praat, een ander geniet van zijn koffie terwijl hij instemmend knikt, en als nummer drie aan het woord is dan luistert de rest met grote ingetogenheid. Het moeten wel besprekingen zijn van wereldformaat...

Schuin achter ons zitten twee dames, van rond de zestig, schat ik zo. Schoolvriendinnen die elkaar eens in de zoveel tijd eens opzoeken, dat kun je horen aan de gesprekken. De een komt uit de streek hier, en heeft de dagelijkse leiding...

"Ja, want er is een jaarmarkt, en die is hier één keer per jaar." De ander knikt instemmend op deze, rijkelijk van informatie voorziene, opmerking van haar vriendin.

En dan is er nog Tanja van driehoog, die was getrouwd met de broer van Geert, die zijn vader had die sigarenwinkel op de hoek weet je nog? Maar die is nu dood, want die leeft niet meer...

Ik laat mijn eieren goed smaken, en neem inmiddels mijn zesde bak koffie. Er gaat altijd een bepaalde rust vanuit zo’n ontbijtzaal, en de verse ochtendzon pinkelt haar stralen op mijn bord.

Maar dan komt toch het moment dat ik verlang naar de buitenlucht, en is het genoeg. En dan moet ik ook geen minuut langer blijven zitten, voor ik me ga bemoeien met de broer van Geert of de jaarmarkt die naar verluid hier eens per jaar plaats vindt...

En met een knipoog naar mijn vriendin, verlaten we het tafereel, en wandelen we rustig terug naar onze hotelkamer...

zaterdag 2 juli 2011

De zomer


De zomer is in het land.

Vroeger kon je dat merken aan de warmere periode en de voorpret van de grote vakantie. Nu aan de regenbuien, het onweer, het oneindige gezeur over paraplu’s en terrasjes in de weerpraatjes op RTL4, de misstanden in de Tour die nu al lijken te beginnen, en niet te vergeten vooral het vakantieweer in het buitenland.

Misschien ben ik te simpel, maar ik vind het walgelijk. En dan bedoel ik niet het weer, maar het oneindige gedram op de TV over het weer in Spanje, de Costa’s, Turkije, Oostenrijk, de Balkan en noem het maar op.

Wat kan mij het nu schelen welk weer het in Frankrijk is als ik op Madeira zit of op Vlieland. Ja, maar er gaan toch genoeg mensen naar Frankrijk? Ja, natuurlijk, dat is waar, maar dat zou betekenen dat het weergewauwel, dat overigens elke avond hetzelfde is, voor het gros van de mensen een geestdodende aangelegenheid is?

Waarschijnlijk wel, maar dat is weer het gevolg van onze overdreven behoefte aan informatie, die overigens niet door ons zelf wordt gevoed maar door de media die grenzeloos alles maar alles op het scherm projecteert waar maar geld mee te verdienen valt, omgeven door de commercials, vóór, tijdens en ná het weer!

Ik moet opeens denken aan het gebruinde, door de zee, gezouten gezicht van een Vlielander die jaren geleden aan ons "de Meermin" verhuurde, een zomerhuis waar we jaar in jaar uit vertoefden.

Hij keek naar de lucht, spuugde eens op de grond, en voorspelde, (nee hij wist het zeker), ons het weer van die dag. "We houden het niet droog vandaag, en er komt nog raar weer aan..." Hij had altijd gelijk!

Toch heel wat romantischer dan het afgezaagde praatje van Peter Timofeef vanavond...

woensdag 15 juni 2011

Norg...


Afgelopen zaterdag reden we voor de laatste keer met een grote bus naar Drenthe om ons pandje in Norg leeg te halen.

De afslag Norg, Smilde, Assen gaapte ons aan, alsof we een doodzonde begingen, althans zo voelde dat even.

Drie en half jaar Norg, maar het is goed geweest, en het leven kabbelt door. Want het het is juist de beweging die alles goed maakt, wat zou het immers dramatisch zijn als je ergens bent en je kunt niet verder. Nu wel, want na Norg is er ander leven...

Een paar keer de trap op en af en de auto is volgepakt. We nemen met een trilling afscheid van de beide buurvrouwen, en zetten de terugweg in naar Kampen.

Nog even de sleutel inleveren van de kerk, en ik twijfelde nog even toen we vanmorgen nog langs de kerk liepen. Zou ik nog even...? Nee, het is klaar, en het afscheid is geweest. Nu niet weer, het is goed zo. De zon straalt, en de auto dieselt voort.

Kampen here we come, we gaan naar huis...

maandag 16 mei 2011

De zege...


Appie, mijn collega, zei het nog vanmorgen tegen me: "Het is alweer een poosje geleden dat je je laatste blog heb geschreven op je site...".

Ik ben ook maar een mens, maar we begrijpen elkaar. Dus kerel, deze is voor jou!

Hou je van voetbal? Ik niet dus, en het voordeel is dan in dit geval dat ik niet een voorkeur heb. En omdat ik geen voorkeur heb ben ik ook niet partijdig en kan ik me het veroorloven de "feestelijkheden" rondom de finale om het landskampioenschap van het afgelopen weekend eens netjes neutraal te analyseren.

Moeilijk voor iemand die er geen verstand van heeft maar misschien ook wel juist daarom een ongelikt, (geschoond, en zonder lading), gegeven commentaar.

Want in de eerste plaats heb ik helemaal geen voetbal gezien. Tenminste niet een hele wedstrijd via de reguliere media. Wat ik wél heb gezien, (via diezelfde reguliere media), is de herrie er omheen, een feestvierende menigte in Amsterdam, een hoop politie en rook, aanhoudingen, en in Enschede een verlaten tafereel op straat...hoezo voetbal?

Ik ben niet voor FC-Twente en ik ben niet voor Ajax...maar wie het geluk heeft om de bal netjes, op een moment van een juiste ingeving, tussen de touwen te krijgen zit dichtbij de overwinning. Tot het moment dat de andere partij dat ook heeft, dan zit je weer op een lijn, en kun je er eigenlijk geen touw meer aan vast knopen.

Dan kun je analyseren wat je wilt, maar het blijft en geluksspelletje.

Nee, mij zie je niet staan op het Museumplein, want ik heb geen zin om het risico te lopen bewusteloos gedrukt te worden tussen de mensenmenigte, sowieso trouwens niet...maar al helemaal niet voor zo'n geluksspelletje...

Generaal Rinus Michels zei ooit: "voetbal is oorlog". Ja, voetbal is oorlog, maar dan buiten het veld, als het voetbal al lang is afgelopen...

Ik laat deze analyse maar voor wat het is, want daar komt toch niets meer van terecht. Ik heb geen verstand van voetbal, en dat wil ik graag zo houden...

Ja, ik weet het..ik maak geen vrienden zo...maar ieder zijn gekte, eerlijk is eerlijk...

Heb je trouwens die schaal nog gezien die onderweg nog gevaarlijk uit de bus viel zomaar op straat?

Het zal je schaal maar wezen, maar gelukkig bleef het bij een deukje...

zondag 24 april 2011

Ook gefeliciteerd…


Ik zit in de tuin, verdiept in een vakantie-brochure van Madeira.

Het is zondagmorgen, maar dat heeft er niets mee te maken.

Drie tuinen verder hoor ik: "Ook gefel’citeerd, ook gefel'citeerd, ook gefel'citeerd..."

Ik ben verstoord en het volgende: "ook gefel’citeerd", wordt alweer uitgesproken, toonloos, alsof de wens hoort bij het ritme van het betreden van een verjaardagsterrein, ongeacht wie de ontvanger van de felicitatie is...

Zachtjes wuiven de bladeren hoog in de enige drie bomen die nog overeind staan in het complex van achtertuinen. Ze zijn van ons...

De zon kruipt langzaam in de richting het huis, en mijn schaduwplek zal met een paar uur gehuld zijn in de verzengende hitte van de vroege voorjaarszon.

Het is nog april, prachtig weer, ik ben gezegend, en het is zelfs Pasen...

Ook gefel’citeerd!

zondag 3 april 2011

Paranoia


Vorige week vlogen we terug na een heerlijke vakantie op Gran Canaria. Genoten van de zon, zee, ruimte, en de Spaanse cultuur. En je kunt daar lekker eten, en langs het strand kuieren.

De Atlantische oceaan schitterde onder de strakblauwe hemel, elke dag weer opnieuw. We hebben mazzel gehad en tot de laatste dag aan toe was het genieten van alle tijd die we daar hebben gehad.

Tot een uur voor het tijdstip van vertrek lagen we nog volledig bedwelmd onder de Spaanse zon. En dan is er de onverbiddelijke transfer naar het vliegveld, met het wachtende Boeing-toestel, de 737. Tijdstip van vertrek stond gepland om kwart voor tien ’s avonds, het werd half elf. Maar, op een vliegveld is van alles te zien en te doen...

De vertraging werd veroorzaakt door de controle bij het inchecken. Je mocht 20 kilo per persoon meenemen in de koffer, en alles wat er boven zat moest worden betaald of uitgepakt. Maar het Nederlandse volk is zuunig, dus kan je nagaan wat er gebeurde...

Binnen de kortste keren lag de halve kofferinhoud van een niet gering aantal reizigers verspreid naast de incheckbalie. En dat uitpakken, wegen, nog meer uitpakken en weer wegen, kost natuurlijk gigantisch veel tijd. Maar ach, we zijn op vakantie en het hoort er allemaal bij, en er zijn ergere dingen zou je zeggen.

Maar zo denkt niet iedereen erover want achter ons stond een mevrouw van Nederlandse nationaliteit, die het lange wachten niet meer aan kon en haar frustraties, verbaal, de vrije loop liet. Haar echtgenoot stond er bij en keek ernaar...

Ze had bovendien gevraagd om plaatsen vóór in het vliegtuig, want ze was paranoïde, maar kreeg maar één plaats toegewezen. Dus moest ze óf haar man alleen laten zitten, of gewoon gewoon niet zeuren! Ik begrijp het overigens niet, want volgens Wikipedia betekent paranoia, achtervolgingswaan, en dan zou ik toch geneigd zijn juist achterin te willen zitten? Maar wie ben ik? Ik ben een leek op dat gebied en ik heb ook geen last van dit ongemak.

Maar de scheld- en moppertirade stond er los van, en het mens hield niet meer op. We bemoeiden er ons niet mee, en wachtten geduldig, tot we langzaam de desk waren genaderd. Op dat moment werd op eens de paranoia-woman, overmand door twijfel en begon een discussie met haar geduldig, zwijgende echtgenoot of ze misschien niet ook toch "te zwaar" waren...?

Ach, we houden we wel van een beetje deining in de keet, dus beloofde mijn vriendin alles wat wij te veel zouden hebben misschien wel bij hun in de koffer mocht...?
De geduldige echtgenoot zag de humor er van in, en begon te smuilen, en zij trok een pruillip.

Het leven is zwaar als je staat te wachten op een vliegveld, en je dan ook nog eens moet ergeren aan de rij vóór je, met angst voor wat er áchter je gebeurt? Ik zou onmiddellijk psychologische hulp willen hebben...

Een uur later zaten we in het vliegtuig...Cabincrew, take you’re seats, we’re ready for take off...

zondag 13 maart 2011

Zekerheden...


Japan is getroffen door een vloedgolf, en de beelden spreken voor zich.

De ramp is ongekend en even staan we weer stil bij het feit dat alles vergankelijk is. Alles wat we hebben opgebouwd kan zomaar in een klap weggevaagd worden.

En dan verbazen me altijd weer die uitspraken uit de media, want, als er al een land is dat voorbereid is op dergelijke natuurrampen dat is dat wel Japan. Maar toch blaast een vloedgolf de halve beschaving naar zijn sodemieter!

Hoe is dat nu mogelijk! Ze waren toch voorbereid? En hoor ik zelfs niet in de toon van sommige verslaggevers enige verontwaardiging? Denken we nou echt dat we in onze hoogwaardige, technisch ontwikkelde, conjunctuur ons tegen alles kunnen beschermen?

Een ramp als deze is natuurlijk verschrikkelijk en roept ook bij mij de bekende "waaromvragen" op, zeker als gelovig mens...

Wat in ieder geval vast staat is dat we alles kunnen bouwen, ontwikkelen en organiseren, maar er is maar een kleine verzakking nodig op deze mooie aardkloot die alles weer als een kaartenhuis in elkaar laat donderen.

En misschien klinkt het raar, kort na de tsunami, maar dit hebben we echt niet in de hand, gelukkig maar!

zondag 13 februari 2011

Egypte


Een nieuwe periode is aangebroken, maar de onrust in Egypte lijkt groter dan ooit.

De mensenmassa die afgelopen vrijdag na het vertrek van Mubarak nog uitzinnig was van vreugde, roept nu alweer op tot protesten en demonstraties, en gaat niet weg voordat het complete kabinet haar functies heeft neergelegd.

Een Raad van Behoeders moet de revolutie bewaken en onderhandelen met de Hogere Raad van Strijdkrachten. Een andere groep betogers heeft de Revolutionaire Jongeren Unie opgezet die binnen enkele uren al 14.000 leden zou hebben ingeschreven.

Honderden agenten in de stad Ismailia gingen de straat op om te betogen tegen hun meerderen, en duizenden gevangen zijn vrijgelaten of ontsnapt.

Vrijheid? De euforische stemming op het moment kort na de val van Mubarak lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen, en het land lijkt verdeelder dan ooit.

Op zich een begrijpelijke gang van zaken. Als je een kudde kleuters opeens loslaat in een snoepwinkel zonder leiding, nadat ze weken lang smachtend voor de winkelruit hebben gestaan, krijg je ook ellende.

Ooit redde Mozes zijn volk uit handen van de Farao in Egypte, zo staat geschreven, maar de weg naar de echte vrijheid duurde nog 40 jaar...

zaterdag 22 januari 2011

The Voice of Brandon


Iemand luidt de noodklok over een gehandicapte jongen, vastgebonden aan een tuigje in een hok.

De media tonen ons de weerzinwekkende beelden, en heel Nederland reageert terecht verontwaardigd.

De staatssecretaris gaat op bezoek, en spreekt met de cliënt. Ze nam met een "goed" gevoel afscheid. De procedures zijn nageleefd, en ze heeft een goede indruk van de instelling...De inspectie pleit voor een registratiesysteem voor vrijheidsbeperking, en de zaak is weer opgelost.

Want zo gaat dat. Zo gaat dat, zolang er managers rondlopen die hun eigen status en positie hoger achten dan een jongen in gevangenschap.

Want stel je voor dat je naam als "professionele" instelling een deuk oploopt, als je toegeeft dat je een jongen van achttien jaar niet aankan, en hij misschien beter af is in een instelling die er wél op ingericht is?

Een instelling waar betrokken begeleiders in een, voor hen en Brandon veilige omgeving, proberen een vertrouwensrelatie aan te gaan en hij niet aan een ketting hoeft te zitten?

Het kan morgen geregeld zijn.

Maar dat gebeurt niet, de procedures zijn immers gehandhaafd, de staatssecretaris heeft een "goed" gevoel, en Ben Saunders wint de Voice of Holland.

Morgen denkt niemand meer aan Brandon...

woensdag 19 januari 2011

Brandon


Brandon, een verstandelijk gehandicapte jongen van 18 jaar zit nu ruim twee jaar vastgeketend aan de muur in een isoleercel.

Het verhaal is gruwelijk, en dit kan anders, zeggen we dan. Vast wel, maar waarom gebeurt dat dan niet? De emoties stapelen zich op de laatste dagen, en de reacties zijn over het algemeen vol afkeuring.

Als ex-groepsbegeleider, (voor een korte periode ook in de instelling waar Brendon verblijft), ken ik genoeg vergelijkbare situaties. Even de feiten.

Jongens als Brendon zijn een gevaar voor zichzelf en voor hun omgeving en moeten nu eenmaal daar tegen beschermd worden. Dat betekent dat ze niet zonder begeleiding met hun familie, (zelfs niet zijn moeder), of de rest van de buitenwereld in aanraking mogen komen, want het risico op ongelukken is onacceptabel.

Maar betekent dit dat ze onafgebroken twee jaar lang vastgeketend in een isoleercel moeten doorbrengen?

Ik heb genoeg ervaring om te weten dat een jongen als Brendon onder twee of drie man begeleiding van tijd tot tijd altijd naar buiten kan, zijn eten kan nuttigen, en zijn ontspanning kan hebben.

Maar als je Brendon opsluit, heb je natuurlijk ook geen begeleiders nodig. Is het dan, zoals altijd, toch weer een geldkwestie?

Kliko


Sinds een aantal dagen staan er wit gestreepte hoekjes bij ons op straat geschilderd, want daar moet de vuilcontainer staan.

De buurt luistert namelijk niet, en gooit blijkbaar haar bakken schots en scheef naar buiten. Maar is dit de manier? Het onbehouwen, onverschillig gedrag van buurtbewoners dwingt de gemeente Kampen tot maatregelen?

Welnee, zij slaat door in regelzucht. Dit gaat te ver, vind ik. In Nederland moet alles afgezet, gecontroleerd, gemarkeerd, geregeld en uitgetekend worden. Maar ja, als we niet luisteren? Of is dit misschien weer het gevolg van een onmogelijk ophaalsysteem van de gemeente? Want als de bakken niet netjes in de rij staan kan de auto ze niet pakken.

Belachelijk!

Vroeger stonden er twee mannetjes achter op de auto die gewoon zonder beperkingen elke bak leegden die ze maar voor handen kregen. Zie de actieve mens, en hij doet!

En wat zijn we er nu mee opgeschoten? Een automatisch armpje dat de bakken optilt, alleen als ze in het gelid staan? Kostenbesparing? Laat me niet lachen. Elke streek verf op straat is weer drie euro per jaar meer aan gemeentelijke heffingen, en het is nog lelijk ook.

Maar voor de rest hebben we alles onder controle, toch...?

zaterdag 8 januari 2011

Collalbo


We hadden weer eens een ouderwets kampioenschap schaatsen op de buitenbaan in Collalbo, het afgelopen weekend.

Dit keer lag het EK-allround nogal onder kritiek want de omstandigheden kunnen per rit natuurlijk erg uiteen lopen. Het viel mij op dat de meeste kritiek komt van dezelfde schaatsers die altijd wat te klagen hebben. Als ze slecht presteren, zijn ze niet goed in vorm, of zijn ze ziek, zwak en misselijk.

We zijn gewend te schaatsen op binnenbanen waar iedereen dezelfde kansen heeft en de omstandigheden voor alle ritten hetzelfde is. Nou ja, als de dweil tenminste goed uitpakt, er is altijd wel wat.

Maar een echte sporter trotseert de elementen, de elementen van wind en neerslag en temperatuur.

In de tijd van Ard en Keessie was het niet anders, en keek je met plezier naar de zwart-wit beelden op televisie. En als je net in een sneeuwbui zat dan had je gewoon pech!

Vroeger ging het om de schaatser, en tegenwoordig gaat het alleen maar om de prestatie lijkt het wel.

Ik weet niet waar ik meer respect voor heb, maar ik heb in ieder geval dit keer genoten van een ouderwets nostalgisch buitentoernooi!

donderdag 6 januari 2011

We maken ons druk...


We maken ons druk om Boerka's die wel of niet mogen, maar we zien al niet meer het groen dat verschijnt onder het wegdruppende dooiwater...

We maken ons druk om de OV-chipkaart, maar we zien niet meer de verwondering van die opa van 98 die zijn 13e achterkleinkind mag krijgen...

We maken ons druk om onze vrienden op Hyves en Facebook, maar we zijn de verwondering van échte vriendschap vergeten...

We maken ons druk om het strooizout dat op raakt, maar we zijn vergeten dat sneeuw en ijs doodsimpel prachtige elementen zijn van de wisselende jaargetijden op deze mooie aardkloot...

We maken ons druk om de salarissen van topmanagers, maar we zijn vergeten hoe gelukkig we mogen zijn met wat we zélf hebben...

We maken ons druk om ons pensioen, maar vergeten te leven en te genieten van de dag van vandaag...

We maken ons druk door wat anderen ons aandoen, maar we genieten wel van GTST...

We maken ons druk om de opwarming van de aarde, terwijl zelf het licht vergeten uit te doen, de kachel laten loeien, en vloeken als de afstandsbediening van de gordijnen niet meer werkt...

We maken ons druk om iemand die zich, in het verkeer, gewoon aan de snelheid houdt, maar we kunnen het niet hebben als anderen hun middelvinger gebruiken als we zélf de regels in acht nemen...

We maken ons druk om ons eigen verhaal, terwijl we niet meer luisteren naar wat anderen te zeggen hebben...

We maken ons druk over hoe we ons presenteren naar een ander, maar in hoeverre zijn we niet gewoon een figurant in ons eigen leven...?

We maken ons druk om alles, terwijl het leven aan ons voorbij vliegt...

Er is genoeg tijd voor iedereen, genoeg tijd om lief te hebben, genoeg tijd om te spelen, genoeg tijd om te genieten, te genieten van alles wat we nog hebben...

dinsdag 4 januari 2011

Gezondheidstest


Hoe maak je complete volksstammen gek?

Nou, je ontwikkelt gewoon een preventietest voor de meest voorkomende enge ziekten en plaatst deze op internet.

Twee artsen van het Bronovo Ziekenhuis in Den Haag hebben er vijf jaar over gedaan om deze onzin in elkaar te zetten, iets wat ik in vijf minuten kan!

Want natuurlijk heb ook ik de test bekeken, anders kan ik er niet over mee praten. Maar toen ik de eerste vragen las, had ik al gegeten en gedronken.

Rookt u? Hoeveel rookt u? En, als u eerder hebt gerookt, hoevéél heb je dan gerookt?

Ja hallo, iedereen weet dat roken slecht is, daar heb ik geen test voor nodig. Hebt u last van hart- en vaatziekten? Ja, het ging toch om een kánsberekening, en niet om een váststelling?

Zo kan ik het ook, gewoon even wat statische gegevens verzamelen en een vragenlijstje maken. Het had een behoorlijke besparing opgeleverd, als die artsen zich gewoon hadden bezig gehouden met hun patiënten. Overigens, de uitgebreide versie van het vragenlijstje kost €19,95.

Nou ja, die mensen moeten ook betaald worden, maar dit is wel erg wrang...