zondag 3 april 2011

Paranoia


Vorige week vlogen we terug na een heerlijke vakantie op Gran Canaria. Genoten van de zon, zee, ruimte, en de Spaanse cultuur. En je kunt daar lekker eten, en langs het strand kuieren.

De Atlantische oceaan schitterde onder de strakblauwe hemel, elke dag weer opnieuw. We hebben mazzel gehad en tot de laatste dag aan toe was het genieten van alle tijd die we daar hebben gehad.

Tot een uur voor het tijdstip van vertrek lagen we nog volledig bedwelmd onder de Spaanse zon. En dan is er de onverbiddelijke transfer naar het vliegveld, met het wachtende Boeing-toestel, de 737. Tijdstip van vertrek stond gepland om kwart voor tien ’s avonds, het werd half elf. Maar, op een vliegveld is van alles te zien en te doen...

De vertraging werd veroorzaakt door de controle bij het inchecken. Je mocht 20 kilo per persoon meenemen in de koffer, en alles wat er boven zat moest worden betaald of uitgepakt. Maar het Nederlandse volk is zuunig, dus kan je nagaan wat er gebeurde...

Binnen de kortste keren lag de halve kofferinhoud van een niet gering aantal reizigers verspreid naast de incheckbalie. En dat uitpakken, wegen, nog meer uitpakken en weer wegen, kost natuurlijk gigantisch veel tijd. Maar ach, we zijn op vakantie en het hoort er allemaal bij, en er zijn ergere dingen zou je zeggen.

Maar zo denkt niet iedereen erover want achter ons stond een mevrouw van Nederlandse nationaliteit, die het lange wachten niet meer aan kon en haar frustraties, verbaal, de vrije loop liet. Haar echtgenoot stond er bij en keek ernaar...

Ze had bovendien gevraagd om plaatsen vóór in het vliegtuig, want ze was paranoïde, maar kreeg maar één plaats toegewezen. Dus moest ze óf haar man alleen laten zitten, of gewoon gewoon niet zeuren! Ik begrijp het overigens niet, want volgens Wikipedia betekent paranoia, achtervolgingswaan, en dan zou ik toch geneigd zijn juist achterin te willen zitten? Maar wie ben ik? Ik ben een leek op dat gebied en ik heb ook geen last van dit ongemak.

Maar de scheld- en moppertirade stond er los van, en het mens hield niet meer op. We bemoeiden er ons niet mee, en wachtten geduldig, tot we langzaam de desk waren genaderd. Op dat moment werd op eens de paranoia-woman, overmand door twijfel en begon een discussie met haar geduldig, zwijgende echtgenoot of ze misschien niet ook toch "te zwaar" waren...?

Ach, we houden we wel van een beetje deining in de keet, dus beloofde mijn vriendin alles wat wij te veel zouden hebben misschien wel bij hun in de koffer mocht...?
De geduldige echtgenoot zag de humor er van in, en begon te smuilen, en zij trok een pruillip.

Het leven is zwaar als je staat te wachten op een vliegveld, en je dan ook nog eens moet ergeren aan de rij vóór je, met angst voor wat er áchter je gebeurt? Ik zou onmiddellijk psychologische hulp willen hebben...

Een uur later zaten we in het vliegtuig...Cabincrew, take you’re seats, we’re ready for take off...

Geen opmerkingen: