maandag 12 september 2011

Het zwembroekje


Bijzonder aangenaam zo’n vakantie met drie weken stralend weer, een zwembad, biertje met een goed boek, en lekker eten.

Totdat de "leukerd" op het toneel verscheen. Nou ja, niet dat ik me er veel van aan trek maar steeds als hij langs liep met zijn te strakke rode, (later gele), zwembroekje had ik de neiging om hem het water in te flikkeren.

Het was een allemans vriend, je kent het wel. Overal interesse voor, met iedereen lullen, en bij elke activiteit nadrukkelijk aanwezig, en vooral de "kenner" uithangen.

Op het strand buigt hij netjes weloverwogen door zijn knieën alvorens de bal af te gooien tijdens het werpen der ballen van het beroemde jeu de boules. Zijn arm, die hij net even iets te lang gestrekt houdt, blijft overdreven lang staan in de richting waarin hij zojuist de bal heeft afgegooid.

En met een "aahhh" geeft hij teleurgesteld uiting van zijn misser als de bal volledig uit koers is geraakt. Dan maar met de handjes over elkaar de volgende gooier bewonderen die de bal op een haar na in perfecte richting duwt.

De "zwembroek" applaudisseert uitbundig, (kijk mij eens sportief zijn), en kijkt daarna bedenkelijk hoe hij straks zijn eigen gooi minstens zou kunnen evenaren aan deze prestatie van wereldformaat...

’s Middags pareert hij rechtop, hand in hand met zijn eega langs het bassin, vriendelijk lachend naar iedereen die hij, (niet) kent. Dan schuift hij naar het tafeltennis, beweegt zich tussen het jeugdig publiek, pakt galant het balletje dat zijn richting in springt, en geeft het met een Koninklijke zwaai terug aan de rechtmatige eigenaar.

Deze mensen zijn toch onmisbaar in de samenleving...

Maar ook hij moet geloven aan het einde van de vakantie die aanbrak. Driftig zwaaiend naar het publiek nam hij in zijn eentje afscheid, niemand merkte hem op...

Je zult maar "leukerd" zijn, toch geen gemakkelijke rol lijkt me...

Geen opmerkingen: