zondag 23 oktober 2011

Keuken


We willen graag een nieuwe keuken.

Op een keer besluit je dat, op het juiste moment, plaats en tijd.

En dan begint het passen en meten. Een spel dat ook niet in één weekend klaar is, en al helemaal niet als er speciale wensen qua inrichting en vormgeving om de hoek komen kijken: alles laag, geen hoge koel-vriescombinatie, geen bovenkasten, een schiereiland, en het liefst die oerlelijke afzuigkap weg gewerkt. En dat alles op een relatief klein oppervlak.

Het is een uitdaging, voor ons en voor de keukenboer.

We hadden een schets, en vol goede moed stapten we naar één van vele keukengiganten die Zwolle rijk is. 'Goedemiddag, kan ik u helpen?', een jonge man met designbril en kaal hoofd verwelkomde ons in de showroom. 'We zoeken een keuken...', (wat moet je anders bij een keukenboer…), en om precies twaalf uur zaten we aan de koffie met tekeningen en de eerste schetsen.

We merkten al gauw dat de man zeer gedreven was, en vol passie aan de slag ging. Natuurlijk, er moet een keuken worden verkocht, maar zou het ook ónze keuken worden?

In het eerste half uur leek het alsof we niet verder kwamen dan een kop koffie en wat ruwe indelingen, waarbij we nogal inleverden op vloeroppervlak. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan, er werd driftig getekend, en legden kilometers af door de showroom om een keus te maken uit de materialen. Het werd een marathon, die werd afgewisseld met rookpauzes in de kantine, broodjes kip-kerrie en liters koffie...

De verkoper had, (net als ik), korte tijd in Nieuw Zeeland gewoond, en had er zichtbaar lol aan om verhalen uit te wisselen. Maar daar kwamen we niet voor, er moest een keuken worden verkocht en gekocht! Dus weer aan de slag aan de tafel met tekeningen, berekeningen en brochures.

En het enthousiasme groeide zichtbaar van beide kanten, en daarmee ook onze kansen op het door ons gewenste eindresultaat. De man merkte dat wij detail, vormgeving en schoonheid belangrijk vinden. En wij wisten natuurlijk ook donders goed dat met een hoge mate van betrokkenheid en gretigheid van de verkoper, ook onze kansen op handelen toe zouden nemen. Want als de sfeer goed is dan loop je niet zomaar weg.

Het was inmiddels vijf uur geworden, en het eindresultaat kreeg gestaag vorm. We waren inmiddels een keer of vijf de kantine ingedoken om te roken en koffie te drinken, en hadden we zorgvuldig een keus gemaakt uit de inbouwapparatuur. Om half zes hadden we onze keuken, zoals wij die graag wilden hebben!

En dan natuurlijk de vraag: wat gaat het kosten? 'Eerst koffie...?' Ja hoor, daar waren we wel weer aan toe. En daarna begon het financiële spel. Spannend, omdat we al ruim vijf uren in het pand waren, en wij graag verder wilden. De pen kwam op tafel, er werd gerekend, en driftig ingetoetst op de calculator. De hoogte van het bedrag viel de verkoper tegen en hij schrok er zelfs van, maar wij wilden graag die keuken en hij wilde natuurlijk verkopen.

Er werd nog wat gespeeld met standaard kortingen, maar toch bleef het buiten het bereik van ons budget. We merkten dan de verkopende partij wilde handelen en dat ze belang hadden bij verkoop...

De weg lag open om te handelen, en dan is het de vraag of je prijstechnisch gezien een deal maakt. Maar de basis daarvoor was al gelegd in de uren daarvoor, de samenwerking, de babbel in de kantine, het vertrouwen, het enthousiasme, maar vooral de klik die er de hele middag was tussen ons en de verkoper.

En om precies half zeven hadden we de perfecte deal, na een aantal telefoontjes met de directie, en werden de papieren in orde gemaakt. Twee collega’s die waren blijven hangen waren nieuwsgierig en vroegen details. De stropdassen gingen los, en we dronken er nog een biertje op.

Om precies half acht verlieten we het pand, en ploften we ruim een half uur later thuis op de bank. Moe, verzadigd, maar zeer voldaan.

Ik heb nog nooit zo’n leuke deal mogen afsluiten, met dank aan de Keukenkampioen in Zwolle!

Geen opmerkingen: