zondag 2 oktober 2011

Sterrenkijken


'Wat is hier vanavond te doen, is er iets bijzonders?’

Terwijl ik met buurman Marco in de voortuin zit te prutsen aan een sterrenkijker, trekken we blijkbaar de aandacht van verschillende buurtgenoten. Sterren en planeten, een oude hobby, waar je na jaren zomaar weer opeens naar toe gezogen wordt.

Het is een echte 'Bresser', een spiegeltelescoop, 900mm, met een diameter van 114 mm, (dit voor de liefhebber). Een eenvoudig apparaat voor de beginner, en je kunt er de leukste objecten mee waarnemen in het nachtelijk universum.

Ook buurvrouw Anneke, van vijf huizen verderop, werd nieuwsgierig, en nam poolshoogte. We kennen haar eigenlijk helemaal niet. Vorig jaar overleed haar man, en ze woont al dertig jaar in de straat...

'Ooh, is dat een sterrenkijker, mag ik er vanavond eens door kijken? Ja, mijn Jan gaf er niet zo om, maar ik vind het zo prachtig die sterrenhemel...’

Na het eten, rond een uur of zeven, zit ik met buurman Marco en een biertje te 'wachten' tot het donker zou gaan worden. Het is de voorpret, en er hangt een soort aangename spanning voor de dingen die kwamen. We hadden ons voorgenomen ons vanavond te gaan concentreren op de planeet Jupiter, de grootste van ons zonnestelsel.

De schemer viel al snel in toen ook de andere buren een bakkie kwamen doen, en het ledlicht van de tuinlampen verlichtte al snel het nieuwe zwarte plateau.

Even na negenen komt de grote gasplaneet tevoorschijn van achter de daken, en het is nogal een hele toer om het object in beeld te krijgen, het vergt enige oefening. Vergelijk het met een verrekijker. Alles wat je in het vizier krijgt vliegt supersnel door het beeld heen, omdat het 150 keer vergroot is.

Inmiddels komt ook Anneke aangewandeld, en voegt zich bij het gezelschap onder het genot van een "borrel".

We klooien wat aan met de kijker, en opeens verschijnt het geel-rode bolletje in beeld, met links en rechts van de planeet 4 van haar 64 manen. Missie geslaagd! We hebben hem in beeld. En dan val je even stil, je kijkt, je blijft kijken, en kijkt opnieuw...

Het zicht wordt nog beter als buurman Gerben, met een speciale sleutel, de lantaarnpaal op de hoek "even" uitzet. Dat kan hij. Het mag niet, maar het hoort bij de spanning van de avond.

Met twee wieltjes, die aan de kijker zitten gemonteerd, draaien we het apparaat een stukje verder om Jupiter in beeld te houden, want anders is de planeet met haar manen binnen een halve minuut verdwenen...

En dan wordt je je weer bewust hoe groot alles daar buiten in het spectrum moet zijn, om stil van te worden.

Buurvrouw Rianne krijgt slappe lach, hondje Yorkie dwarrelt vrolijk overal tussendoor, en we genieten van de ongedwongen sfeer van deze aangename oktoberavond.

Het universum is groot en oneindig, maar verbindt ook...

En Jupiter vervolgt statig, hoog aan de hemel, haar baan naar het westen, waar zij een paar uur later weer even trots en schitterend weer zal verdwijnen onder horizon, zoals zij dit al miljoenen jaren gewend is.

De luiken gaan dicht, de borrel is op, en de straat wordt stil, het is nacht geworden in Kampen...

Geen opmerkingen: