zaterdag 22 januari 2011

The Voice of Brandon


Iemand luidt de noodklok over een gehandicapte jongen, vastgebonden aan een tuigje in een hok.

De media tonen ons de weerzinwekkende beelden, en heel Nederland reageert terecht verontwaardigd.

De staatssecretaris gaat op bezoek, en spreekt met de cliënt. Ze nam met een "goed" gevoel afscheid. De procedures zijn nageleefd, en ze heeft een goede indruk van de instelling...De inspectie pleit voor een registratiesysteem voor vrijheidsbeperking, en de zaak is weer opgelost.

Want zo gaat dat. Zo gaat dat, zolang er managers rondlopen die hun eigen status en positie hoger achten dan een jongen in gevangenschap.

Want stel je voor dat je naam als "professionele" instelling een deuk oploopt, als je toegeeft dat je een jongen van achttien jaar niet aankan, en hij misschien beter af is in een instelling die er wél op ingericht is?

Een instelling waar betrokken begeleiders in een, voor hen en Brandon veilige omgeving, proberen een vertrouwensrelatie aan te gaan en hij niet aan een ketting hoeft te zitten?

Het kan morgen geregeld zijn.

Maar dat gebeurt niet, de procedures zijn immers gehandhaafd, de staatssecretaris heeft een "goed" gevoel, en Ben Saunders wint de Voice of Holland.

Morgen denkt niemand meer aan Brandon...

woensdag 19 januari 2011

Brandon


Brandon, een verstandelijk gehandicapte jongen van 18 jaar zit nu ruim twee jaar vastgeketend aan de muur in een isoleercel.

Het verhaal is gruwelijk, en dit kan anders, zeggen we dan. Vast wel, maar waarom gebeurt dat dan niet? De emoties stapelen zich op de laatste dagen, en de reacties zijn over het algemeen vol afkeuring.

Als ex-groepsbegeleider, (voor een korte periode ook in de instelling waar Brendon verblijft), ken ik genoeg vergelijkbare situaties. Even de feiten.

Jongens als Brendon zijn een gevaar voor zichzelf en voor hun omgeving en moeten nu eenmaal daar tegen beschermd worden. Dat betekent dat ze niet zonder begeleiding met hun familie, (zelfs niet zijn moeder), of de rest van de buitenwereld in aanraking mogen komen, want het risico op ongelukken is onacceptabel.

Maar betekent dit dat ze onafgebroken twee jaar lang vastgeketend in een isoleercel moeten doorbrengen?

Ik heb genoeg ervaring om te weten dat een jongen als Brendon onder twee of drie man begeleiding van tijd tot tijd altijd naar buiten kan, zijn eten kan nuttigen, en zijn ontspanning kan hebben.

Maar als je Brendon opsluit, heb je natuurlijk ook geen begeleiders nodig. Is het dan, zoals altijd, toch weer een geldkwestie?

Kliko


Sinds een aantal dagen staan er wit gestreepte hoekjes bij ons op straat geschilderd, want daar moet de vuilcontainer staan.

De buurt luistert namelijk niet, en gooit blijkbaar haar bakken schots en scheef naar buiten. Maar is dit de manier? Het onbehouwen, onverschillig gedrag van buurtbewoners dwingt de gemeente Kampen tot maatregelen?

Welnee, zij slaat door in regelzucht. Dit gaat te ver, vind ik. In Nederland moet alles afgezet, gecontroleerd, gemarkeerd, geregeld en uitgetekend worden. Maar ja, als we niet luisteren? Of is dit misschien weer het gevolg van een onmogelijk ophaalsysteem van de gemeente? Want als de bakken niet netjes in de rij staan kan de auto ze niet pakken.

Belachelijk!

Vroeger stonden er twee mannetjes achter op de auto die gewoon zonder beperkingen elke bak leegden die ze maar voor handen kregen. Zie de actieve mens, en hij doet!

En wat zijn we er nu mee opgeschoten? Een automatisch armpje dat de bakken optilt, alleen als ze in het gelid staan? Kostenbesparing? Laat me niet lachen. Elke streek verf op straat is weer drie euro per jaar meer aan gemeentelijke heffingen, en het is nog lelijk ook.

Maar voor de rest hebben we alles onder controle, toch...?

zaterdag 8 januari 2011

Collalbo


We hadden weer eens een ouderwets kampioenschap schaatsen op de buitenbaan in Collalbo, het afgelopen weekend.

Dit keer lag het EK-allround nogal onder kritiek want de omstandigheden kunnen per rit natuurlijk erg uiteen lopen. Het viel mij op dat de meeste kritiek komt van dezelfde schaatsers die altijd wat te klagen hebben. Als ze slecht presteren, zijn ze niet goed in vorm, of zijn ze ziek, zwak en misselijk.

We zijn gewend te schaatsen op binnenbanen waar iedereen dezelfde kansen heeft en de omstandigheden voor alle ritten hetzelfde is. Nou ja, als de dweil tenminste goed uitpakt, er is altijd wel wat.

Maar een echte sporter trotseert de elementen, de elementen van wind en neerslag en temperatuur.

In de tijd van Ard en Keessie was het niet anders, en keek je met plezier naar de zwart-wit beelden op televisie. En als je net in een sneeuwbui zat dan had je gewoon pech!

Vroeger ging het om de schaatser, en tegenwoordig gaat het alleen maar om de prestatie lijkt het wel.

Ik weet niet waar ik meer respect voor heb, maar ik heb in ieder geval dit keer genoten van een ouderwets nostalgisch buitentoernooi!

donderdag 6 januari 2011

We maken ons druk...


We maken ons druk om Boerka's die wel of niet mogen, maar we zien al niet meer het groen dat verschijnt onder het wegdruppende dooiwater...

We maken ons druk om de OV-chipkaart, maar we zien niet meer de verwondering van die opa van 98 die zijn 13e achterkleinkind mag krijgen...

We maken ons druk om onze vrienden op Hyves en Facebook, maar we zijn de verwondering van échte vriendschap vergeten...

We maken ons druk om het strooizout dat op raakt, maar we zijn vergeten dat sneeuw en ijs doodsimpel prachtige elementen zijn van de wisselende jaargetijden op deze mooie aardkloot...

We maken ons druk om de salarissen van topmanagers, maar we zijn vergeten hoe gelukkig we mogen zijn met wat we zélf hebben...

We maken ons druk om ons pensioen, maar vergeten te leven en te genieten van de dag van vandaag...

We maken ons druk door wat anderen ons aandoen, maar we genieten wel van GTST...

We maken ons druk om de opwarming van de aarde, terwijl zelf het licht vergeten uit te doen, de kachel laten loeien, en vloeken als de afstandsbediening van de gordijnen niet meer werkt...

We maken ons druk om iemand die zich, in het verkeer, gewoon aan de snelheid houdt, maar we kunnen het niet hebben als anderen hun middelvinger gebruiken als we zélf de regels in acht nemen...

We maken ons druk om ons eigen verhaal, terwijl we niet meer luisteren naar wat anderen te zeggen hebben...

We maken ons druk over hoe we ons presenteren naar een ander, maar in hoeverre zijn we niet gewoon een figurant in ons eigen leven...?

We maken ons druk om alles, terwijl het leven aan ons voorbij vliegt...

Er is genoeg tijd voor iedereen, genoeg tijd om lief te hebben, genoeg tijd om te spelen, genoeg tijd om te genieten, te genieten van alles wat we nog hebben...

dinsdag 4 januari 2011

Gezondheidstest


Hoe maak je complete volksstammen gek?

Nou, je ontwikkelt gewoon een preventietest voor de meest voorkomende enge ziekten en plaatst deze op internet.

Twee artsen van het Bronovo Ziekenhuis in Den Haag hebben er vijf jaar over gedaan om deze onzin in elkaar te zetten, iets wat ik in vijf minuten kan!

Want natuurlijk heb ook ik de test bekeken, anders kan ik er niet over mee praten. Maar toen ik de eerste vragen las, had ik al gegeten en gedronken.

Rookt u? Hoeveel rookt u? En, als u eerder hebt gerookt, hoevéél heb je dan gerookt?

Ja hallo, iedereen weet dat roken slecht is, daar heb ik geen test voor nodig. Hebt u last van hart- en vaatziekten? Ja, het ging toch om een kánsberekening, en niet om een váststelling?

Zo kan ik het ook, gewoon even wat statische gegevens verzamelen en een vragenlijstje maken. Het had een behoorlijke besparing opgeleverd, als die artsen zich gewoon hadden bezig gehouden met hun patiënten. Overigens, de uitgebreide versie van het vragenlijstje kost €19,95.

Nou ja, die mensen moeten ook betaald worden, maar dit is wel erg wrang...