woensdag 26 oktober 2011

Teus


Zeewolde, de enige link die ik er nog mee heb is de tandarts.

Twee keer per jaar rij ik er naar toe, en laat datgene doen wat noodzakelijk is.

Een tweejaarlijks "uitje" dat ik meestal gebruik om daarna wat oude vrienden op te zoeken, en door het dorp te rijden. Ik heb er slechts zeven jaar gewoond, en dat waren niet de gemakkelijkste jaren uit mijn leven.

Vanmiddag reed ik na het korte bezoek aan de tandarts, (een vakman overigens, afgestudeerd architect, maar toch maar een tandartsenpraktijk is begonnen), naar de begraafplaats. Prachtig gelegen aan de rand van Europa’s grootste loofbos, met de karakteristieke paden, heggen en bomen.

Altijd breng ik dan even een bezoek Teus, een oude vriend van mij uit die tijd. Hij overleed na een kort ziekbed aan een hersentumor, op 34 jarige leeftijd. Ik heb met hem gelachen, gezwommen, veel gepraat en gehuild. De begraafplaats lag er rustig en herfstachtig bij, en ik liep in de richting van zijn laatste rustplaats.

Zeewolde, een jong dorp, "geboren" in de jaren 80. Je kunt het zien aan de begraafplaats, er zijn weinig mensen bijgekomen sinds de laatste keer, en wat met name mijn aandacht trok is de cirkel van kindergraven, opgesierd met beren, speeltjes, hartverscheurende gedichten en de laatste groeten...

Mijn gedachten gaan terug naar die tijd waarin ik veel mensen heb leren kennen. Ik zat toen in de kerkenraad en heb veel machtstrijd, onbegrip en verdriet gezien. Ja, ook in de kerk kan er geestelijk zwaar gevochten worden.

Eigenlijk is het een verdrietige episode uit mijn leven geweest, die je aan de andere kant ook heeft doen groeien.

Ik loop verder en het graf van Teus verschijnt in mijn blikveld. Ik herinner me het plezier dat we hadden in het zwembad, als hij pontificaal op zijn rug schuin het bad overstak. Teus kon moeilijk richting houden, omdat hij door gebrek aan evenwicht slecht kon sturen. Maar we lagen dubbel van het lachen.

Teus was een levensgenieter en veel te jong overleden. Vanuit een stampvolle kerk, (het hele dorp leek te zijn uitgelopen), werd hij naar zijn laatste plekje gebracht.

De toespraak van zijn vrouw, aan het begin van de dienst was hartverwarmend en ontwapenend. Sterk stond ze daar, te vertellen van Teus. Waar hij van hield, over zijn humor, en zijn kracht en gave om zijn dierbaren te kunnen blijven stimuleren en levenswijsheden daar uit te kunnen putten.

Vrienden komen, en vrienden gaan weer. Dat is het leven, en het gaat door. Het is goed om te herinneren, te koesteren, en te delen. En wegen scheidden zich weer, de tijd schrijdt voort...

Als ik de begraafplaats verlaat, is het goed geweest. De wind fluistert door het groen, en ik sluit het hek achter me. Ik stap in de auto, en rij langs de lange polderweg aan het water van het Wolderwijd, weer terug naar Kampen...

zondag 23 oktober 2011

Keuken


We willen graag een nieuwe keuken.

Op een keer besluit je dat, op het juiste moment, plaats en tijd.

En dan begint het passen en meten. Een spel dat ook niet in één weekend klaar is, en al helemaal niet als er speciale wensen qua inrichting en vormgeving om de hoek komen kijken: alles laag, geen hoge koel-vriescombinatie, geen bovenkasten, een schiereiland, en het liefst die oerlelijke afzuigkap weg gewerkt. En dat alles op een relatief klein oppervlak.

Het is een uitdaging, voor ons en voor de keukenboer.

We hadden een schets, en vol goede moed stapten we naar één van vele keukengiganten die Zwolle rijk is. 'Goedemiddag, kan ik u helpen?', een jonge man met designbril en kaal hoofd verwelkomde ons in de showroom. 'We zoeken een keuken...', (wat moet je anders bij een keukenboer…), en om precies twaalf uur zaten we aan de koffie met tekeningen en de eerste schetsen.

We merkten al gauw dat de man zeer gedreven was, en vol passie aan de slag ging. Natuurlijk, er moet een keuken worden verkocht, maar zou het ook ónze keuken worden?

In het eerste half uur leek het alsof we niet verder kwamen dan een kop koffie en wat ruwe indelingen, waarbij we nogal inleverden op vloeroppervlak. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan, er werd driftig getekend, en legden kilometers af door de showroom om een keus te maken uit de materialen. Het werd een marathon, die werd afgewisseld met rookpauzes in de kantine, broodjes kip-kerrie en liters koffie...

De verkoper had, (net als ik), korte tijd in Nieuw Zeeland gewoond, en had er zichtbaar lol aan om verhalen uit te wisselen. Maar daar kwamen we niet voor, er moest een keuken worden verkocht en gekocht! Dus weer aan de slag aan de tafel met tekeningen, berekeningen en brochures.

En het enthousiasme groeide zichtbaar van beide kanten, en daarmee ook onze kansen op het door ons gewenste eindresultaat. De man merkte dat wij detail, vormgeving en schoonheid belangrijk vinden. En wij wisten natuurlijk ook donders goed dat met een hoge mate van betrokkenheid en gretigheid van de verkoper, ook onze kansen op handelen toe zouden nemen. Want als de sfeer goed is dan loop je niet zomaar weg.

Het was inmiddels vijf uur geworden, en het eindresultaat kreeg gestaag vorm. We waren inmiddels een keer of vijf de kantine ingedoken om te roken en koffie te drinken, en hadden we zorgvuldig een keus gemaakt uit de inbouwapparatuur. Om half zes hadden we onze keuken, zoals wij die graag wilden hebben!

En dan natuurlijk de vraag: wat gaat het kosten? 'Eerst koffie...?' Ja hoor, daar waren we wel weer aan toe. En daarna begon het financiële spel. Spannend, omdat we al ruim vijf uren in het pand waren, en wij graag verder wilden. De pen kwam op tafel, er werd gerekend, en driftig ingetoetst op de calculator. De hoogte van het bedrag viel de verkoper tegen en hij schrok er zelfs van, maar wij wilden graag die keuken en hij wilde natuurlijk verkopen.

Er werd nog wat gespeeld met standaard kortingen, maar toch bleef het buiten het bereik van ons budget. We merkten dan de verkopende partij wilde handelen en dat ze belang hadden bij verkoop...

De weg lag open om te handelen, en dan is het de vraag of je prijstechnisch gezien een deal maakt. Maar de basis daarvoor was al gelegd in de uren daarvoor, de samenwerking, de babbel in de kantine, het vertrouwen, het enthousiasme, maar vooral de klik die er de hele middag was tussen ons en de verkoper.

En om precies half zeven hadden we de perfecte deal, na een aantal telefoontjes met de directie, en werden de papieren in orde gemaakt. Twee collega’s die waren blijven hangen waren nieuwsgierig en vroegen details. De stropdassen gingen los, en we dronken er nog een biertje op.

Om precies half acht verlieten we het pand, en ploften we ruim een half uur later thuis op de bank. Moe, verzadigd, maar zeer voldaan.

Ik heb nog nooit zo’n leuke deal mogen afsluiten, met dank aan de Keukenkampioen in Zwolle!

dinsdag 18 oktober 2011

Ik heb het leven lief...


Alles staat in relatie tot elkaar.

Alles wat we meemaken, wat we doen, wie we kennen, wat we eten, hoe we ons gedragen, onze gewoontes, onze plek in de kosmos, ons denken en ons gedrag.

Niets is beter dan het andere, niemand anders is beter of slechter dan je zelf, er bestaan geen fouten. Alles heeft een oorzaak en een gevolg, en dat heet leven.

Het leven is een proces, een pad, en een baan die zelfs de natuurlijke beweging van sterren, maan en planeten verreweg overtreft. We weten helemaal niets, we zijn klein, en onze kennis van natuur, techniek en biochemie vervaagt in de onmetelijke dimensie van de kracht van de wijsheid die we allemaal bezitten.

De wijsheid om te overleven, om te observeren, om scherp te blijven, om elkaar te stimuleren, en om overeind te blijven, om na te denken.

Er is niets wat op zich zelf staat, er is geen enkele zekerheid, dan alleen de fysieke komst van ons op deze aardbol, en ons vertrek naar een andere dimensie.

We hebben elkaar nodig, niet om te strijden maar om te bewegen en onze eigen positie door middel van de positie van de ander te ontdekken en te leren waarderen.

Niets staat op zichzelf, er is geen enkel wezen dat kan overleven zonder de dynamiek en energie van een ander. De cirkel sluit zich.

Het leven vormt, het leven kneedt, het leven verminkt, het leven verwonderd, het leven lacht.

Ik heb het leven lief...

zondag 9 oktober 2011

Plaszak


Plassen in een zak, in het hokje van de conducteur?

Gelukkig lacht heel Nederland erom, en de NS zwijgt in alle talen.

'De wereld loopt op haar eind!', riep Jasper, toen hij zijn vader op een varken zag rijden.

Ik geloof niet zo erg in die verhalen over het einde van de wereld. Maar toen het nieuws van de plaszak vorige week van de beeldbuis rolde, wist ik het zeker: We halen 12-12-12 niet eens!

De reputatie van de NS is gezakt naar een historisch dieptepunt. Gelukkig deed het Nederlandse volk er behoorlijk laconiek over in haar reacties op het nieuws.

'Mag ik een retourtje Alphen aan de Rijn, twee broodjes kaas, drie plaszakken, een cappuccino, en een poepzak, alstublieft?'

Ik vraag mij af wanneer we die dingen in de bus zien, of als je staat te wachten op een drukke zomerdag in de kilometerslange rij bij de Efteling? Je zal maar erg nodig moeten...

Nee, het eind van de beschaving is nog niet in zicht, denk ik.

Maar wie deze mensonwaardige onzin verzonnen heeft, moet wel erg onder druk hebben gestaan of een ongekende hoge nood hebben gehad...

zondag 2 oktober 2011

Sterrenkijken


'Wat is hier vanavond te doen, is er iets bijzonders?’

Terwijl ik met buurman Marco in de voortuin zit te prutsen aan een sterrenkijker, trekken we blijkbaar de aandacht van verschillende buurtgenoten. Sterren en planeten, een oude hobby, waar je na jaren zomaar weer opeens naar toe gezogen wordt.

Het is een echte 'Bresser', een spiegeltelescoop, 900mm, met een diameter van 114 mm, (dit voor de liefhebber). Een eenvoudig apparaat voor de beginner, en je kunt er de leukste objecten mee waarnemen in het nachtelijk universum.

Ook buurvrouw Anneke, van vijf huizen verderop, werd nieuwsgierig, en nam poolshoogte. We kennen haar eigenlijk helemaal niet. Vorig jaar overleed haar man, en ze woont al dertig jaar in de straat...

'Ooh, is dat een sterrenkijker, mag ik er vanavond eens door kijken? Ja, mijn Jan gaf er niet zo om, maar ik vind het zo prachtig die sterrenhemel...’

Na het eten, rond een uur of zeven, zit ik met buurman Marco en een biertje te 'wachten' tot het donker zou gaan worden. Het is de voorpret, en er hangt een soort aangename spanning voor de dingen die kwamen. We hadden ons voorgenomen ons vanavond te gaan concentreren op de planeet Jupiter, de grootste van ons zonnestelsel.

De schemer viel al snel in toen ook de andere buren een bakkie kwamen doen, en het ledlicht van de tuinlampen verlichtte al snel het nieuwe zwarte plateau.

Even na negenen komt de grote gasplaneet tevoorschijn van achter de daken, en het is nogal een hele toer om het object in beeld te krijgen, het vergt enige oefening. Vergelijk het met een verrekijker. Alles wat je in het vizier krijgt vliegt supersnel door het beeld heen, omdat het 150 keer vergroot is.

Inmiddels komt ook Anneke aangewandeld, en voegt zich bij het gezelschap onder het genot van een "borrel".

We klooien wat aan met de kijker, en opeens verschijnt het geel-rode bolletje in beeld, met links en rechts van de planeet 4 van haar 64 manen. Missie geslaagd! We hebben hem in beeld. En dan val je even stil, je kijkt, je blijft kijken, en kijkt opnieuw...

Het zicht wordt nog beter als buurman Gerben, met een speciale sleutel, de lantaarnpaal op de hoek "even" uitzet. Dat kan hij. Het mag niet, maar het hoort bij de spanning van de avond.

Met twee wieltjes, die aan de kijker zitten gemonteerd, draaien we het apparaat een stukje verder om Jupiter in beeld te houden, want anders is de planeet met haar manen binnen een halve minuut verdwenen...

En dan wordt je je weer bewust hoe groot alles daar buiten in het spectrum moet zijn, om stil van te worden.

Buurvrouw Rianne krijgt slappe lach, hondje Yorkie dwarrelt vrolijk overal tussendoor, en we genieten van de ongedwongen sfeer van deze aangename oktoberavond.

Het universum is groot en oneindig, maar verbindt ook...

En Jupiter vervolgt statig, hoog aan de hemel, haar baan naar het westen, waar zij een paar uur later weer even trots en schitterend weer zal verdwijnen onder horizon, zoals zij dit al miljoenen jaren gewend is.

De luiken gaan dicht, de borrel is op, en de straat wordt stil, het is nacht geworden in Kampen...