zaterdag 31 december 2011

De melkbus


Carbidschieten, dat is Kampen tijdens de jaarwisseling.

Knallen als kanonschoten, overal, of het nou nieuwbouw is of in de stad of ergens op een veldje, overal hoor je de donderende melkbussen.

Ik heb het natuurlijk vaak kunnen zien, en geniet altijd van deze spectaculaire eindejaarsfolklore. Maar nog nooit heb ik zelf zo'n ding aangestoken, of sterker nog er gewoon bovenop zitten.

We stonden met de buren even buiten in de vooravond te kijken naar het vuurwerk in de straat. Totdat twee vrienden van een buurman twee melkbussen midden op straat neerlegden, het witte goedje erin, en een beetje water. De deksels die waren uitgerust met een flinke natte lap er aan, werden er zorgvuldig stevig opgestampt. Vlammetje er bij en, boemmmm!!

Geweldig, wat een kanonschoten!

"Wil jij ook eens proberen?", vroeg een van de jongens aan mijn vriendin. "Dankje de koekoek, ik niet..." zei ze, bijna verontwaardigd en met een laconieke grijns.

Maar mijn buurman en ik wilden wel. Busjes gevuld, deksel erop en ik vleide me neer met de melkbus stevig tussen mijn benen geklemd, de hakken er haaks op voor de tegendruk.

Ik kreeg een aansteker in mijn handen gedrukt en keek es naar de buurman. Die was er klaar voor, en ik stak het ding aan bij het gaatje onderin de bus. Boemmmmm!!!!

En toen hoorde ik even niets meer...

Geweldig, wat een ervaring! Tja, als je het niet gewend bent, is dit wel een klein feestje natuurlijk.

Oudejaarsdag, een dag om gekke dingen te doen...!

De appelflap


We waren vanmorgen vroeg wakker, nou ja, niet alleen vandaag...

De ochtend was nog donker, en buiten tikt de regen. Gezellig pruttelt de koffie op deze oudejaarsmorgen en ik zoek een schroevendraaier om alvast de koelkast los te halen.

We zitten nog midden in het puin, en ja, de keuken ligt al half uit, maar ondergaan we op deze manier relaxed onze verbouwingsperiode. Druk, druk, druk? Welnee, kwestie van planning en rust, niet haasten en gewoon doorgaan...

Vooral op deze laatste dag van het jaar is het een aangename mix van bouwstof, koffiedrinkers, humor, oliebollen en houtzagen, want dat is mooi voor vanavond in het vuur op straat.

Nadat we de oude afwasmachine netjes ingeleverd hadden bij de kringloop, (hij was al drie jaar overleden, en afwassen vind ik nou eenmaal geweldig), reden we nog even naar de winkel voor een paar boodschappen. In de hal stond een oliebollenkraam en thuis moest de voorraad weer even aangevuld.

We zochten naar appelflappen, maar die lagen er niet. Wel een bordje met "appelflappen" dat geprikt stond in een stapel van die deegdingen in driehoekvorm. Maar dat zijn geen appelflappen...

Ik vroeg het aan die deerne, van hooguit 22 lentes jong, die achter de kraam stond: "Zeg, heb jij geen appelflappen, nee niet die daar liggen, maar de echte zoals mijn moeder ze vroeger bakte met zo’n gat er in...?

Op een beetje bits, chagrijnige toon zei ze: "Nee, die heb ik niet, maar dáár liggen de appelflappen!"

"Wil je niet zo tegen mij bekken", kaatste ik terug met een knipoog. Het arme kind komt net uit het ei, en heeft natuurlijk geen idee van de appelflappen van honderdachtendertig jaar geleden...

Terwijl mijn vriendin de oliebollen en vier "flappen" afrekende, bleef ze me in de gaten houden, en knipoogde ik nog maar een keer.

Met een "prettige jaarwisseling" verlieten we het tafereel, en togen we huiswaarts.

Ze zijn best lekker hoor, die eigentijdse flappen, maar zoals mijn móeder ze bakte...

donderdag 29 december 2011

En toen werd het stil om hem heen...


In een bijna perfecte voldoening van ruimte en rust valt de aarde op deze plek als dienaar aan zijn voeten.

Voelt het als thuis? Het kan bijna niet beter?

Vanaf zijn jonge jaren zwierf hij over de wereldzeeën, en bewoonde de uitersten der aarde, en nu mag hij genieten van dit moment in het Brabantse land. De man met zijn fiets en zijn kruiwagen, en zijn schaduw als trouwe waakhond...

O ja, hij heeft het goed gehad al die jaren, en ook die zijn ook hem vanzelfsprekend niet altijd geruisloos voorbij gegaan. De Marine heeft wat dat betreft de laatste tientallen jaren genoeg momenten opgeleverd. De oorlogen in Irak en Bosnië, en de voordurende spanningen in de wereld maakten het werk natuurlijk ook niet altijd gemakkelijk.

Vanuit zijn thuishaven in Den Helder bezocht hij regelmatig zijn ouders in het Sallandse land, waar hij geboren is, om daarna weer voor weken, soms maanden uit te varen naar verre bestemmingen, en de laatste jaren op de Antillen waren een prachtige afsluiting van een mooie periode. Hard werken, maar ook mogen genieten van zon, zee en ruimte…

De wind fluistert zachtjes om zijn oren, terwijl hij zijn goedkeurende blikken over de tuin laat glijden. Thuis? Na jaren lang de beweging van het water, en altijd onderweg, nu de vaste vertrouwde grond onder zijn voeten? Lijkt het niet een te gemakkelijk beeld, maar raakt het toch de diepere kern?

Hij geniet van het moment, van nu, van thuis, van zijn vriendin, zijn ouders, en de ruimte. Ook weer diezelfde ruimte, als toen? Ja, maar dan nu anders…

De voorwinterse heldere najaarszon streelt haar scherpte over de akker. Straks komt de oogst, als tijd rijp is, en als het weer mee zit.

Maar dat ziet hij dan wel weer, nu moet er eerst gegraven worden, want de aarde roept…

Brabant, tóch een beetje thuiskomen!

zondag 25 december 2011

Een wonderlijke ontmoeting...


Terwijl we de broodkruimels van het ontbijt nog wegwerkten, pakten mijn vriendin en ik alvast onze rugzakken voor de tocht van deze dag.

Het dorpje, waar we de nacht doorbrachten, werd langzamerhand veroverd door de opkomende zon en maakte van de gekleurde geveltjes en bebloemde balkons een prachtig zomerse aanblik.

Oostenrijk ontwaakt, en om negen uur precies reden we de berg op, richting het vertrekpunt van onze eerste tocht in de Alpen.

Een pendelbus bracht ons via een smalle weg een eind naar boven, tot aan een groot beweegbaar platform met een hek erom heen. Binnen tien minuten gleed het geheel via kabels, langs de bergwand, schuin de hoogte in. Bovenaan stond een tweede bus klaar die ons verder bracht, via nauwe tunnels en weer een smalle kronkelweg, naar boven.

Een reusachtig groot stuwmeer dook, na enige tijd, naast ons op en het uitzicht was al schitterend mooi op deze hoogte. We kwamen aan het eindpunt op 2040 meter en een tweede stuwmeer lag, op ooghoogte, een paar tientallen meters van ons verwijderd.

Het was er al erg druk op de stuwdam die, aan de ene kant als een statige halfronde muur vanuit de diepte, zich breed maakte naar de bergen links en rechts, en aan de andere kant een halt toeriep tegen de enorme watermassa.

Het "stuwmeertoerisme" lieten we al snel achter ons en liepen een flink stuk de berg op. Al gauw verscheen er een bordje aan de rand van het rotsachtige pad: Kitzsteinhorn, 2 uur.

Het werd steeds kouder en de weersomstandigheden wisselden elkaar in hoog tempo af. Eerst liepen we in de zon, en even later verdween de hele berg in de mist en dropen we in onze natte hemdjes van de regen. Het pad werd ruiger en smaller, en ook een sneeuwbui werd ons niet onthouden.

Regelmatig moesten we elkaar helpen om staande te blijven op de gladde stenen. Een grote roofvogel zoefde laag over onze hoofden, en ver beneden ons gleden de wolken onder ons door, die af en toe hun schaduw lieten vallen op de spiegelende stuwmeren. We voelden ons één met de omgeving en we hoorden helemaal niets, alleen de natuur sprak...

Plotseling zagen we, op enige afstand beneden ons, een gedaante verschijnen in de bocht. Een jonge man, met stoffen puntmuts, wandelde hetzelfde pad en kwam vrij snel dichterbij. Bij het passeren maakten we een praatje en de wandelaar vervolgde zijn weg naar boven.

Enkele minuten later zagen we hem weer, al een stuk verder op de berg, met soepele passen voort huppelen over het smalle pad om even later weer te verdwijnen achter de rotsen. Alsof hij geen moeite had met de bijna onbegaanbare berg...

Het kostte ons steeds meer inspanning om het pad goed te kunnen volgen en verderop, waar het pad een scherpe bocht leek te maken, kwamen we zelfs op een punt waar we flink zouden moeten klimmen. De stenen werden grilliger van vorm, het pad was bijna geen pad meer, en een gapende diepte deed ons duizelen.

We twijfelden, we rilden en keken elkaar aan. Maar de berg riep in de stilte, en daagde ons uit...

Nat van het zweet en van de regen trokken we droge kleren aan en dronken we wat water. Natuurlijk omdat we het koud hadden en onze dorst wilden lessen, maar misschien nog wel meer om nog even de beslissing voor ons uit te kunnen schuiven. Maar hielden we elkaar niet voor de gek, en hadden we niet al lang voor ons zelf een besluit genomen om terug te keren?

Precies op dat moment dook de puntmuts weer op, hoog achter een rots vandaan. De man, nu met zijn gezicht onze kant op, bewoog zich soepel bergafwaarts, en leek geen enkele inspanning te hoeven leveren om zich staande te kunnen houden. Onze gast hield stil, een paar meter boven ons, en keek naar onze gezichten. Hij vertelde ons dat het aan de andere kant van de berg erg somber was, er was weinig te zien, en ook het pad zou niet beter worden.

We keken elkaar aan. Moesten we terug? De blikken in onze ogen zochten elkaar en maakten de deal, en we begonnen opgelucht aan de afdaling. Even snel als de "puntmuts" verschenen was, verdween hij ook weer, en we zagen hem al weer snel, ver voor ons uit, al bijna in het dal beneden. De zon brak weer door en we pauzeerden even voor een versnapering uit de rugzak.

We voelden de warmte van de zonnestralen in onze nek, en genoten van de felle contrasten op de Kitzsteinhorn. We rechtten onze rug en onze knieën en vervolgden daarna onze weg voor het laatste stuk naar beneden en bewonderden nog één keer de reusachtige stuwdam.

Opeens dook, op een bankje verderop, onze geheimzinnige wandelaar weer op, nu samen met zijn vrouw en twee kinderen. Hij lachte eens en knikte goedkeurend naar ons.

Terwijl hij zijn gezin aan ons voorstelde, wenste de man ons nog een prettige vakantie. Daarna zette hij zijn hoedje op en verdween met zijn familie uit het zicht.

We rilden weer, maar nu niet van de kou of inspanning. Nee, er was iets moois gebeurd, iets om dankbaar mee te mogen nemen in een levenslange herinnering...

De wonderlijke ontmoeting op de Kitzsteinhorn.

zondag 11 december 2011

Kerstmarkt 2011


Waar ga je nou voor naar Valkenburg in deze tijd van het jaar? Nou gewoon, de kerstmarkten.

Beregezellig dachten we, nou dat was het zeker! Alleen zonder de kerstmarkten.

Afgelopen vrijdag scheurden we in Bert zijn bolide netjes naar het zuiden. Met zijn "laagvlieger" bracht hij ons snel en veilig naar de Limburgse valleien.

In Gulpen hadden we een comfortabel en sfeervol hotel, beetje stoffig en koud, maar dat werd opgelost door kacheltjes, (de stof natuurlijk niet, daar moesten we doorheen bijten...)

Het heeft wel wat romantisch als niet alles werkt, het moet niet van een leien dakje gaan, daar is niets aan!

De volgende dag dus naar Valkenburg met de taxi, want parkeren zou wel eens lastig kunnen worden. Overal natuurlijk mooie versierde straten, en je zou bijna vergeten, door de Kerstmannetjes, lampjes en versieringen dat we in de kersttijd zitten, zo erg!

Wel erg mooi, begrijp me niet verkeerd. En eten dat je kon, tentje aan tentje, en voor dat je het weet reken je zo bij de buren af, als je niet oplet. Nou ja, zo gek waren we nou ook weer niet.

Ik kocht alvast een vest met vossen, en Janny drie truien, later in Maastricht..., want we gingen op zoek naar de grotten om de kerstmarkt te bezoeken. Nou, daar hadden we niet zo lang voor nodig, want voor dat we het wisten stonden we in een, paar honderd meter lange, rij voor de ingang. Een slimme passant merkte op dat we eerst nog even terug moesten voor een kaartje, want dat moest ergens anders gehaald…

Mmm, nee dus, we zijn gekke Henkie niet. Uren in de rij, en dan nog eens platgedrukt worden in een grot, waar je vervolgens alleen de dampen van eveneens platgedrukte soortgenoten in je nek hebt, en geen enkele glimp kunt opvangen van ook maar enig kerstgebeuren?

Wij niet dus, we hadden er een paar uur voor in de auto gezeten, maar dit gaat te ver! Gelukkig is er meer te doen in deze contreien. Je kunt er heerlijk eten, en Maastricht is ook gezellig.

Wat dacht je van boven in het reuzenrad, de gezellig drukke straten, (ook wel erg druk maar gelukkig hoefde je hier nog net niet te crowdsurfen), de Maas, en gezellige winkels in deze prachtige oude stad.

Vooral bij H&M was het goed vertoeven, ruime lichte winkel, met mooie truien voor Janny, en onder heerlijk, welriekende geuren verlieten we dankbaar weer het pand, maar dit alleen voor de insiders...!

De auto was gauw weer gevonden, en we besloten deze dag met heerlijk eten in het Brouwerswapen in Gulpen.

Zuid Limburg is zo gek nog niet!

Tenzij je het slagen van zo’n weekend slechts laat afhangen van een volgepropte kerstmarkt...