zondag 23 december 2012

Schietpartij...

Een gek schiet 20 schoolkinderen dood in het stadje Newtown.

De National Rifle Association, (wapenlobby), eist nu dat elke Amerikaan zich met het wapen in de hand tegen aanvallers moet kunnen beschermen.

De inwoners van Newtown zijn verbijsterd en noemen het plan ongevoelig en teleurstellend, en ook het Witte Huis liet officieus zijn afkeuring blijken.


Natuurlijk is het begrijpelijk dat, opnieuw, de discussie weer wordt gevoerd over het al of niet legaal wapenbezit. Maar of je een half automatisch machinegeweer gebruikt om een publiek domein te beschermen, of dat je een complete kinderklas uitmoordt, is nog wel even wat anders!

Maar nog erger is natuurlijk dat überháupt de aandacht zo wordt gevestigd op het wápenbezit. Want voor de zieke Lanza’s en Breivics is het vast veel spannender om te schieten met een verbóden wapen, dan met een wapen dat gewoon iedereen in de winkel kan kopen.

Iemand die tot deze dingen in staat is, heeft helemaal geen wapenwet nodig, en verdient zéker geen media-aandacht!

Is het niet gewoon beter om dit gedrag gewoon te negeren en, na een kort proces, voor altijd te voorkomen dat in ieder geval déze persoon nooit meer de kans krijgt?

zondag 16 december 2012

Cantah...

En dan is het opeens zover…we krijgen weer een hond. Hij, of liever gezegd, zij… stond op internet.
Een nest met zeven puppies, van een gezin uit Epe. Onmiddellijk na het eerste telefoontje voelde het goed. We gingen kijken, en er was koffie, warmte, hartelijkheid, en…dierenliefde!

We wilden een teef, maar die was al verkocht, en de twijfel was er. Toch maar een reutje dan? Het voelde zo goed in Epe, en we kregen de tijd om na te denken op Terschelling. Maar we bleven bij onze keuze, het moest een teef worden. Met enige teleurstelling in ons hart, verlieten we het gezin uit Epe, en we hadden onze zinnen gezet op een ander nest in Zwolle.

Maar onze gedachten bleven hangen bij de warme ontvangst van onze vrienden uit Epe, want stel dat toch nog…? Nee, dat zou te mooi zijn…

Zondags keerden we terug van onze vakantie op het mooiste eiland van de wadden. De telefoon ging, het was Ida uit Epe…, de teef was vrij…de kopers vonden hem toch iets te donker van kleur…

Er ging een golf door ons heen, en een uur later zaten we in de auto, op weg naar Epe. Geen ogenblik twijfel, het moest zo zijn…

We mochten elke week komen kijken, en Cantah groeide als kool. Moeder Kelly waakte en zorgde, en al haar broertjes hadden inmiddels hun bestemming. En dan begint gelijk het dubbele gevoel, want op een dag...

Verhalen werden verteld, er kwam een mand, en het voer werd met zorg uitgezocht, er is zoveel, en goede adviezen werden gedeeld. Wat een gezin!

Jaap heeft ook nog schapen, pony’s en boerenfoxen. De foto’s hangen aan de muur, en hondenzaken werden besproken. En Ida kwam met de weegschaal, want het Cantah was al weer ruim een kilo gegroeid!

Nog drie weken, nog twee, nog een paar dagen en dan…

Zaterdags was het zover, en reden we voor het laatst met zijn tweeën naar Epe...

Jaap op het erf en Ida binnen bij het laatste reutje dat werd opgehaald door een familie uit Zoetermeer. Joop heet de hond…

En weer dubbel, zo dubbel dit. Moeder Kelly blijft achter, en twee mensen met een warm hart voor dieren, die alle zorg hebben gehad voor het nest, blijven achter met wat krantensnippers en een lege hondenmand…

Bijna hartverscheurend, maar ook goed, heel goed...Want zo voelt het!

Alle hondjes krijgen een goed thuis, daar is op geselecteerd, dat is gevoeld, en de signalen zijn weken lang over en weer afgegeven.

De Epenaren kunnen met een gerust hart afscheid nemen, en…Kampen is dichtbij...

We krijgen een puppiepakket, en weer heerlijke verhalen en adviezen…Even wachten op Jaap, want er lag een schaap op zijn rug, en toen een borrel.

De klok liep tegen vijven al, en het afscheidsmoment was er voor hen, Jaap en Ida en Cantah. Nog een knuffel, een misschien wel een traan…maar het is goed…

De auto liep, de regen drupt, en de schemer gleed langzaam de late namiddag binnen. We zwaaiden…

Dank je wel Kelly, voor je prachtige pups. Dank je wel Jaap en Ida, voor zoveel moois, zorg en liefde., en voor alles wat bij ons allemaal in onze harten zit…

Voor onze kleine Cantah….



vrijdag 30 november 2012

Avondlucht

Soms lijkt de tijd verloren te gaan in het donker van de nacht. Er is niets, en toch zoveel. In de dampige avond verlicht de maan de tuin, en de de kilte doet me even rillen.

De vrieskou kondigt zich aan, een kat klautert over de schutting, en de sterren vervagen soms door de dunne wolkenslierten. Eindeloos kan ik hier staan, en genieten van dit moment.

De oneindigheid van het zwerk verruimt mijn gedachten, die een tel later me weer kan benauwen. Ben ik zo klein, in die onmetelijke ruimte? Of is het juist de oneindigheid, die me groot maakt?

Beseffen dat je leeft? Beseffen dat er niets is, maar dan ook helemaal niets waar wij als mens ook maar enige invloed op hebben? Morgen kan het over zijn, dat weet haast niemand...

De tijd schrijdt voort, de klok tikt, en wie bepaalt wanneer? Ik geniet gewoon nog even, want niemand weet....

Een koppel ganzen vliegt kwetterend over, als ik zachtjes de deur achter me dicht trek.

Ik ga naar bed...

zondag 26 augustus 2012

Tijd

Laatst hoorde ik iemand een uitspraak doen: “als het leven barsten gaat vertonen, dan breekt ook onmiddellijk het licht daar dwars door heen...”

Tijd lijkt je vijand te zijn als je alleen woont, maar tevens is diezelfde tijd je grote vriend. Je bent vrij om er mee om te gaan zoals je zelf wilt. Wordt het je vijand of je vriend? Ik besloot vriendschap te sluiten met de tijd, en ik gebruik mag maken van elke seconde die de tijd mij voorschotelt.

Afgelopen dinsdag kwam ik hier in de Boschberg, een net huis, voorzien van alles wat een mens nodig heeft volgens de bovenste lagen van de pyramide van Maslov..een dak, water, stroom, een bed, en eten…ja dat moet ik zelf kopen…En alles wat ik niet nodig heb, dat laat gewoon ik weg, dat kan omdat ik alleen ben..en laat me inspireren door goede boeken, tv-programma’s, en helende werking van bos en water hier in de omgeving.

Om te voorkomen dat de tijd toch een dreiging gaat worden en als een stoorzender door mijn gedachten gaat spoken, heb ik mezelf een project aangeboden, waarvan de inhoud nu niet ter zake doet. U hoeft gelijk niet álles te weten…

Mijn eerste stap in dit huis voelde niet goed, en deed me herinneren aan een soortgelijke periode ruim tien jaar geleden ook in deze omgeving. Toen was tijd mijn vijand, en was ik op de vlucht, en nooit thuis. Even leek het erop dat ik teruggeworpen werd, maar al gauw scherpte dit mijn ziel, en besloot ik tot een levendig bewustzijn en een intensieve beleving van alles wat ik zou gaan ondernemen.
Er moest worden ingericht, gepoetst, ingedeeld, georiënteerd en verkend, en nagedacht. Geen snelle hap, maar gewoon lekker koken, nieuwe dingen proberen, wandelingen maken, een wasje doen, uitrusten, en vooral…rust!

Nee, begrijp me goed, vragen geven niet zomaar spontaan antwoorden, want die worden meestal door het leven zelf gegeven, of niet natuurlijk..., maar rust krijg ik hier wel.

Mijn reis hier is nog maar net begonnen, de klokt tikt verder, maar ik hoor hem niet…

Ik ben vooral bezig met mezelf...dat moet, dat is soms nodig, en tranen blijven zeker niet achterwege, maar...

...het voelt goed.

zaterdag 11 augustus 2012

Social Media

Op één van onze laatste vakantiedagen in het pittoreske Zuid Limburg loop ik door Gulpen. Het is wederom prachtig weer, en de terrassen zitten al veertien dagen gewoon vol.

Bij één van de eetgelegenheden loopt het voetpad prachtig tussen de tafeltjes door en begeef ik me tussen het publiek dat salades eet, koffie drinkt, patat eet, weer salades eet, tosti’s eet, cola drinkt, sigaretten rookt, de krant leest, boert, verveeld rond kijkt, maar ook vooral bezig is met onze moderne sociale media. Of moet ik misschien zeggen, “ásociale-media?”

Want, wat is het een treurige aanblik om een echtpaar van middelbare leeftijd met twee kinderen verwoed met hun “phone” bezig te zien. Geen woord wordt er gezegd, geen blik wordt er uitgewisseld, want vier paar handen en vier paar ogen zijn compleet gefixeerd op het kleine beeldschermpje. En natuurlijk hebben ze allemáál zo’n ding en moeten ze beslist alle vier tegelijk facebooken, twitteren, wordfeut of rumble spelen.

Sociaal…?

Tja, wat moet je anders tegen elkaar zeggen? Thuis is het al niet veel, dus is het op vakantie al helemáál een groot probleem.

En het is niet één tafeltje waar een dergelijk tafereel zich afspeelt, maar het social media-virus heeft meer dat de helft van het terras al veroverd. Een zorgwekkende ontwikkeling in de samenleving?

Ach, ze moeten het allemaal zelf weten, en wie ben ik om er over te oordelen? Ik heb er zelf ook één, en ben ook lid van Facebook, al doe er alleen niet zoveel mee. Maar ongemerkt pak je toch dat ding uit gewoonte, het is net als roken…

En omdat ik er zelf onderdeel van ben, mag ik er over mee praten, en oordeel ik alleen over mezelf, en mag ik anderen observeren…

Want, wat drijft mensen om hun hele persoonlijke hebben en houden te delen met “vrienden” en zelfs “vrienden van vrienden” waar je nog nooit van gehoord hebt, en zomaar alles bij hen op de deurmat te flikkeren?

Is dit een vorm van aandacht, misschien wel een schrééuw om aandacht?

Want, wat kan iemand die je totaal niet kent het eigenlijk schelen dat je alweer naar de sportschool bent geweest, de aardappels niet zijn gelukt, je kanarie dood is gegaan, je band is geplakt, een superdag hebt gehad met een super BBQ, de logeerkamer klaar is, of de regen weer met bakken uit de lucht is gevallen…

Dat laatste hoef je trouwens helemaal niet op Facebook te zetten, want daar zijn we vanzelf wel getuige van in Nederland…

Het gaat bijna altijd over jezelf en iemand die zich niet verwant voelt met jou, is daarom al helemaal niet geïnteresseerd, of doet gewoon alsof…

Natuurlijk mag je alles delen met wie je wilt, maar waarom dan met iederéén? Je maak mij niet wijs, dat álle vrienden op Facebook geïnteresseerd zijn hierin. Dus toch eigenbelang? Maar wat schiet je er mee op?

En vaak zie je de onzekerheid van mensen gewoon uit de teksten spatten, als ook nog de eigen moertaal wordt omzeilt en men overgaat op Duits of Engels. Ach, in het Nederlands klinkt het zo saai dat ik mijn huis weer eens heb schoongemaakt, dus doe ik maar een greep uit een andere Europese taal?

Het klinkt dan ongeveer zo: “morgen rundum die hause alles nog effe schoonmaken…

Tja, dat klinkt natuurlijk veel spannender in het Duits natuurlijk, en heb je tenminste nog kunnen laten ziet dat je nog een aardig woordje Duits kan…

Terug naar de familie op het terras…

Ze zijn nog steeds bezig, en hun vingers gaan als bezetenen over het schermpje…

Zouden die kinderen wel weten wie hun ouders zijn? Zouden die ouders wel weten wat er in hun kinderen omgaat? Zouden ze het prachtige Zuid Limburg wel hebben gezien? Hoe gaan ze om me leven en dood, met ziekte en tegenslag?

Want als je bovenop de harde vernislaag leeft van de samenleving, waarin slechts wordt geconsumeerd en gecommuniceerd via elektronica, dan is de binnenkant van het leven volledig onbekend en onbereikbaar terrein geworden.

Het leven wordt geconsumeerd en niet meer geleefd…we hebben geen tijd meer voor elkaar, en we rennen van hot naar her, we praten niet meer, we lachen om niets, we luisteren niet echt meer naar wat de ander heeft te zeggen, we gaan naar bed en staan op met onze Iphone of Tablet…

Lang leve de sociale media!

Ik wandel de berg weer op, en hoor de buizerds krijsen. De rust in mij keert terug, als ik bovenop het Mariabeeld zie schitteren tegen de blauwe hemel…

Zo is het goed…

zondag 5 augustus 2012

120804Gulpen deel 8 Gulpen

Zaterdag, 4 augustus
Vandaag hebben we niets ingepland. Henny en Ella zijn staan een paar dagen op de camping op twintig minuten loopafstand hier vandaan, en vanmiddag gaan we ze verwelkomen. En na zes dagen wandelen is het ook wel eens lekker gewoon bij huis te rotzooien.

Op ons dooie akkertje klooien we vanmorgen wat aan en doen de boodschappen voor vanavond. Het is wederom een stralende dag en tot nu toe hebben we slechts op de eerste zaterdag een paar buitjes gehad, maar voor de rest is het een afwisseling van heldere luchten met zo nu en dan licht afstekende witte wolken.

De buienradar laat al dagen een regengebied zien dat vanaf Zeeland naar Groningen over het land trekt, met af en toe fikse onweersbuien, maar bij ons is er geen vuiltje op het scherm te vinden. We zijn er maar gelukkig mee.

Ik vul de morgen met wat schrijverij en lezen, koffie en een boterham, en aan het begin van de middag kondigt de familie uit Sprang-Capelle zich aan. Met twintig minuten arriveren ze op de boerencamping waar ze voor drie nachten een plek hebben.

Janny en Riek lopen alvast die kant op terwijl ik nog even heerlijk geniet van de stilte in het huis, en kan ik in alle rust het verslag van gisteren voltooien.

Een uurtje later trek ook ik de wandelschoenen aan, en begin ik aan de beklimming van de Gulperberg. Nou ja.., beklimming.., als je hier nog zes weken bent dan worden heuvels gewoon hoogteverschillen, en weet je niet beter.

Als ik de camping op kuier zie ik al de grote gele Mercedes 230 GE, aan de rand van de camping opgesteld. Op het dak, is de tent al uitgeklapt, en Henny is bezig met het vastzetten van de luifel.
De oldtimer is voorzien van alle gemakken, en je zou er zo mee door binnenlanden van Kenia kunnen rossen.

De hond loopt vrolijk vrienden te maken en weet goed zijn plek als hij gecorrigeerd wordt door zijn baas, als hij zijn grenzen probeert op te zoeken.

We doen er even een bakkie, en Ella deelt groenten uit van eigen bodem. Ooit wel eens gehoord van boterboontjes? Ze smelten op je tong! Voordat je ze op je bord hebt zijn ze al op!

Henny pakt de mountainbike om een eind te gaan fietsen, en wij de kuierlatten, om terug te keren naar Aurora, waar we de rest van de middag en de avond zullen doorbrengen. Het is prachtig weer en we kunnen heerlijk relaxen op het terras aan de zuidkant van het huis.

Met tang en aardappelschilmesje doe ik een poging om Ella’s zonnebril te repareren, nadat ik de berg op en af ben gelopen om het ding te laten nakijken door de opticien in het dorp. Maar die is natuurlijk om vier uur dicht en klop ik aan bij Oscar voor een tangetje.

De man is altijd in voor een praatje, en dan merk je dat ook in Zuid-Limburg is het leven niet anders als thuis…

De avond brengen we buiten door op de veranda met lekker eten, borrelen, kletsen, genieten van de avondzon, en natafelen. De schemer valt in, en Henny pakt de fiets en rolt het talud af. Bo, de hond gaat mee met Ella wandelen, en bovenaan de weg zwaaien we nog even als ze uit het bos te voorschijn komen.

De eerste week in Gulpen is een feit geworden…en morgen is het zondag…


zaterdag 4 augustus 2012

120803Gulpen deel 7 Schin op Geul

Vrijdag, 3 augustus
We hebben vier nieuwe ontrack-routes uitgeprint en vandaag lopen we de kluizenaarstocht. Even twijfelden we vanmorgen of we niet vandaag al een rustdag in zouden lassen, of iets minder actief te gaan doen. Tenslotte zijn we hier niet alleen en schoonmoeders van 77, wil wel graag, maar niets loopt hier vlak en ze heeft er tot nu toe al zo’n veertig kilometer op zitten.

Maar als de ochtend vordert, en de bezigheden zijn gedaan, is ze weer helemaal van de partij en heeft ze zonder aarzeling de wandelschoenen alweer aan. We rijden met de auto naar Schin op Geul, en starten de wandeling bij de kerk.

Deze kluizenaarstocht dankt haar naam aan de plek in het bos, (de Kluis), waar vroeger zestien kluizenaars woonden.

De route voert ons eerst het dorp uit, over een breed pad langs de Geul door het bos, richting de witte brug over de Geul in Oud-Valkenburg. Rechts van ons de meters hoge dichtbegroeide mergelwand, en links de Geul die zich slingerend een weg baant door de omgeving. Je vraagt je af hoe bomen hier hun wortels kunnen hechten in deze rotsachtige bodem.

Een paar meter voor ons hebben wandelaars hun blik gevestigd op iets aan de rand van het struikgewas. Als we dichterbij komen blijkt het een bosmuis te zijn, die rustig zijn of haar voedsel tot zich neemt. Het grappige is dat dit beest zich van niets en niemand wat aantrekt, en rustig doorgaat met wat hij aan het doen is.

Een mevrouw merkt op dat je thuis al lang de schrik in de benen zou hebben zitten, als je een dergelijk beest in je tuin ziet, maar hier sta je er gewoon bij te kijken. Alles is dus relatief…

We rusten even uit bij de brug waar we een schitterend zicht hebben op kasteel Genhoes, en even later slaan we rechtsaf, naar boven, een bospad in dat ons naar de Kluis voert.

De Kluis bestaat uit een woongedeelte en een kapel en stamt uit de 17e eeuw. Hierin hebben achtereenvolgens zestien kluizenaars of heremieten gewoond. Ze leefden hoofdzakelijk van aalmoezen en mochten geen vrouwen ontvangen, Of ze naar vrouwen toe mochten is niet bekend. De bekendste kluizenaar was Arnoldus Haesen, die na 44 jaar kluizenaarschap in 1764 overleed en in de kapel werd begraven. Hij werd tweemaal door de beruchte Bokkenrijders overvallen. De laatste heremiet was broeder Lutgerus, die in 1930 zijn kluizenaarsbestaan voortijdig opgaf. Naast De Kluis staan dertien minikapelletjes in een kring en een grotere in het midden. Rooms-katholieken laten het lijden van Christus in een kruisweg van veertien staties zien. De gebeurtenissen waar de Verlosser op weg van het huis Pilatus naar de Calvarieberg zou hebben stilgestaan of geleden zijn ieder afzonderlijk in de nis afgebeeld.


Deze open plek in het bos is een oase van rust en sfeer.

We laten de geschiedenis achter ons, en vervolgen onze weg via, de soms toch onvermijdelijke verharde wegen, en weilanden door kleine dorpjes en gehuchten. Het roodbonte vee staat ons herkauwend aan te staren als we langs banjeren. Vakantie vieren hoeft niet duur te zijn…

Op een open picknickplaats, met dit keer goed gesitueerde bankjes, (niet allemaal maar je hebt tenminste keuze hier), eten we ons broodje, en vervolgen we onze weg voor het laatste deel van de wandeling.

We keren terug in Schin op Geul, en toeren we naar huis. Toeren, wel te verstaan, want we verdwalen licht en zijn we een kleine twintig minuten later op exact dezelfde plek waar we vandaan reden. Ach, je moet het van verschillende kanten gezien hebben…

Thuis in Gulpen, happy hour, en ik maak een tapazschotel. Nou ja, de schotel was er al, hij moest alleen nog gevuld worden. We eten ordinair burgerlijke Hollandse kost, boontjes met nieuwe aardappels en gehaktballen.

In de loop van de avond, bezoek ik nog even Maria. Het is nu al een stuk donkerder, en ik kan al bijna niks meer zien, als ik me door het geboomte heen een weg naar boven baan. Niet geheel ongevaarlijk want het is hier redelijk steil, maar ik ken zo langzamerhand de weg. Omdat het toch te donker is geworden om binnendoor terug te keren loop ik even later langs de weg, maar ook hier is het oppassen voor naderend verkeer want er is geen verlichting.

Riek is inmiddels naar bed en Janny hangt nog even bank, als ik terugkeer in het fort. Deur op slot, lamp uit, en nog een borrel. Het is goed geweest, morgen is het zaterdag…


donderdag 2 augustus 2012

120802Gulpen deel 6 Euverem

Donderdag, 2 augustus
Vandaag duidelijk een lagere temperatuur dan gisteren, maar nog steeds een graad of 22, en droog. Prima wandelweer. Eerst vanmorgen naar de markt die hier elke donderdag in Gulpen haar kramen uitstalt. Het is niet uitgebreid maar wel even gezellig om overheen te lopen.

Ik sprak vanmorgen even Oscar de beheerder, die het chalet naast ons aan het schuren was. Het vergt nogal wat onderhoud als je 12 chalets van dit formaat moet bijhouden en sommigen kunnen wel een opknapbeurt hebben. Hij doet het allemaal zelf, samen met zijn twee dochters. Naast dit chaletpark op de Gulperberg hebben ze nog een groepsaccomodatie in Spa, en hebben er natuurlijk in het hoogseizoen behoorlijk wat werk mee.

Zijn moeder van 97 zit in een verzorgingshuis in het dorp, en heeft tot haar 90e hier op de berg gewoond. Ze deed elke dag nog zelf haar boodschappen en liep minstens 1 x per dag, de berg op en af, en dat op haar leeftijd. Aan de andere kant, die mensen zijn hier gewoon niet anders gewend, terwijl wij al lopen te puffen als we 1 x de berg weer zijn opgelopen.

Als we terugkeren van de markt, maken we ons op voor de wandeling vanaf hier naar Euverem. Via het kasteel, wat op dit moment wordt verbouwd, lopen we weer opeens midden in het Limburgs schoon, en via draaihekjes en smalle paadjes dwars door de weilanden.

Beer mocht vandaag ook mee en had het hoogste woord achterop de rugzak.

Verderop steken we voor de zoveelste keer de Gulp over die kronkelend door het landschap haar weg zoekt. Ook hier zien we nog de platgeslagen oevers door de wolkbreuk van afgelopen zaterdag boven Belgie.

We lopen door een haag van mais, die aan weerskanten hoog boven ons uitsteekt. We hebben duidelijk meer energie dan gisteren, toen de warmte ons leegzoog. Nu hebben we er minder last van en we lopen een stuk gemakkelijker.

Als we de Rijksweg Vaals-Maastricht zijn overgestoken lopen we achterlangs terug naar Gulpen, en hebben we weer een ander landschap mogen aanschouwen. Zuid Limburg is wat dat betreft zeer variabel van aard en steeds waan je je weer in een nieuwe omgeving die toch weer anders is dan de dag ervoor. Dat is Zuid-Limburg op zijn best!

In de namiddag relaxen we wat, en we eten alles wat over is van de BBQ van gisteren.

’s Avonds toeren we richting Klimmen, en via kleine holle wegen komen we door een aaneenschakeling van kleine dorpjes. Als we in de buurt van Maastricht komen slaan we af naar ’t Rooth, een mergelafgraving met bijzonder mooie uitzichten. En met de lage zon in het westen, is het een prachtig schouwspel, als het licht weerkaatst op de witte afgegraven mergelwanden.

We toeren terug naar Gulpen en gaan voldaan aan de koffie. Het is nog lang heerlijk weer buiten, en opnieuw een geslaagde dag is voorbij. Morgen nog geen plannen, maar soms is het wijs om even helemaal niets te plannen…

De avond valt, en het wordt stil op de berg…

120801Gulpen deel 5 Landsrade

Woensdag, 1 augustus
Het wordt warm vandaag, zomaar midden in de week even een zomerpiek. Een strakblauwe hemel siert het zwerk, en we gaan op pad. Deze mooie boerenwandeling toert vanaf de Gulperberg, richting de golfbaan. Een stukje over de weg, die hier vrij smal is, en dit keer ook nog eens druk. Want het is warm en menig auto stopt om ons de weg te vragen naar Mosaqua, het enige echte zwemparadijs in de regio. En ach, wij wonen hier, dus mag ik ook zonder blikken of blozen feilloos de weg uitleggen.
We verlaten de weg, en duiken zo het tarweveld in. Maar het zou net zo goed gerst kunnen zijn, of rogge.

Zelfs Riek twijfelt, maar we laten ons niet weerhouden om aren in de handen de wrijven, het kaf te scheiden van het koren, en de korrels lekker tussen je kiezen te laten malen. Dat hoort bij een wandeling over de akkers.

Ik kijk uit over een paar duizend vierkante meters goudgeel korenveld, en ik vraag mij af hoeveel volkorenbrood ze daar wel niet van zouden kunnen produceren. Nou ben ik niet echt nieuwsgierig naar het antwoord, maar het gaat om het idee. Het is het wonder van de natuur…

We duiken het Wagenerbos in, en een modderig berotst pad voer ons redelijk steil naar boven. Varens verrijken de bodem in de natte donkere kilte van de bosbodem. Het is een sprookje, en vraag mij af wanneer de eerste de beste bosheks ons een kop brandnetelthee zal aanbieden. Maar ze komt niet, zeker even een boodschap doen in het dorp.

Als we het bos uitkomen lopen we rondom de golfbaan, en nemen we een hele korte pauze bij een picknicktafel die verkeerd staat, midden op een open veldje, pal in de zon. Maar wellicht is het de bedoeling dat je daar alleen een boterham eet als de zon niet schijnt…dan kan.

We lopen gauw verder, en via de Landsraderhof, het open veld in. Het erf ziet er onverzorgd uit, en voor Nederlandse begrippen, gewoon vies. Maar we zijn hier niet in Nederland maar in Zuid Limburg!

Langs het hek lopen we dwars door een kudde koeien, die nooit hun nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, het zijn net mensen…dus voelen we verwantschap, en laten we, een ogenblik later, onze vrienden weer achter ons…

We komen uit bij een smalle asfaltweg, en bij gebrek aan een bankje laten we ons vallen op de graskant, die een beetje hoger ligt zodat Riek ook redelijk gemakkelijk haar benen kwijt kan. Tijdens het eten van een boterham is deze pose iets aangenamer dan plat op de grond. Het heeft te maken met de weg van het voedsel naar daar waar het zijn moet.

Janny ziet een ekertie, (eekhoorn op z’n Lemelervelds), en die wordt natuurlijk digitaal vastgelegd. Zo vaak zie je ze niet…

We duiken weer het veld in, en lopen via grasland richting de boomhut. Daar slaan we linksaf en lopen we naar boven richting de weg. De zon brandt hier flink en je kan merken dat de temperatuur nu een rol gaat spelen. Het is warm vandaag, en we overwegen om de wandeling af te breken , maar Riek wil daar niets van weten.

Nog een kilometer of twee, en we zien in de verte het dak van ons huis op de Gulperberg verschijnen. Nog een paar honderd meter door het grasland banjeren, en daarna het laatste stukje en eten we ijs bij het zwembad.

Als we thuis zijn halen we de nodig spullen voor de BBQ, inclusief materiaal, maar het ding werkt niet en we eten gezellig uit de pan. Ik kan er slecht tegen als vlees niet gaar wil worden omdat er geen vuur is. Dat heb je met die weggooidingen met zes houtskooltjes erin! En dan denk ik met weemoed aan onze vuurplaats thuis in Kampen…dat ding wil tenminste branden en wordt ik alleen al warm van binnen als ik denk aan de mooie dingen die straks thuis op me wachten…Want dat is ook vakantie, gezond afstand nemen, en tegelijk weer verlangen naar huis…het is niet of, of…maar en, en! Zo is het leven...

Tijdens de avondwandeling naar Maria bovenop de berg, zijn dat zo van die momenten van herinnering en verlangen die in de rust van de schemering boven het dorp komen boven borrelen, met Maria in het schemerlicht van de avondzon...

Het is goed hier, ik mag genieten, herinneren, en verlangen! Als de eerste druppels vallen, verlaat ik de berg, en loop tussen het donkere geboomte door terug naar huis...


120731Gulpen deel 4 Vijlen_Holset

Dinsdag, 31 juli
Vier jaar geleden maakten we rondom het drielandenpunt een stevige wandeling van zo’n 20 km door sterk glooiend terrein. Het plaatsje Holset was toen het startpunt en we vonden dit een van de mooiste wandelingen van ontrack.nl. Vandaag staat er een verkorte versie op het programma ook in deze buurt, en voor Riek is 7 tot 10 kilometer prima te doen. We willen haar graag dit stukje Limburg laten zien, wetende dat ze ook kan genieten van bosranden en vergezichten.

Het ochtendritueel gaat zoals elke morgen, kleine wasjes, douchen, een boterham, het nieuws, (het liefs gewoon het meest rechttoe rechtaan nieuws op Ned1), en geen opgeklopt gezwets van het RTL4-nieuws met zaken die weinig meer met nieuws hebben te maken.. Maar ik erger mij niet, en verwonder mij slechts…dat is een goede gedachte om de dag te beginnen.

We rijden met de auto naar Vijlen en parkeren bij de enige echte berghut in Nederland, Boscafé ’t Hijgend Hert. En ach, het pas hier wel in de omgeving, het mag zullen we maar zeggen. De route loopt eerst dwars door het bos, en via de bosrand door het glooiend typisch Limburgs landschap.
Steeds zien we de uitkijktoren van Vaals heel in de verte boven het geboomte uitsteken, gedecoreerd door tientallen windmolens. We speuren naar wild, maar het blijft voorlopig bij een konijn en een nog een konijn..

Bijna glijdt Riek uit, en ik pak haar in een reflex vast. Och jee, bijna had ze een vinger gebroken, maar alles zit er nog aan.

Het is heerlijk wandelweer en we komen rond middag in het plaatsje Holset. Het schilderachtige dorpje, waar we eerst weer het kerkje bezoeken. Riek brandt een kaarsje voor Henk, en we genieten even van de mystieke stilte op deze plek. Je zou hier iedereen mee naar toe willen nemen die je lief is…

Daarna doen we koffie in het Kluske, en vervolgen onze weg, het dorp weer uit. We eten onze boterham verderop op een bankje, lekker met kaas, komkommer en chorizo. Dat verkopen ze bij het KLuske niet…

We lopen tussen hoge bermen en wallen door, en het prachtige rustige wandelweer blijft mooi in de lucht zitten. We komen op deze wandelingen trouwens weinig mensen tegen, behalve als we op een stukje doorgaande weg belanden of een verharde weg. Maar deze routes zijn doorgaans zo uitgezet, dat we alleen bospaden zien en of dwars door weilanden koersen. Echt van de wereld dus!

Plotseling ziet Janny een haas in het weiland. Een gewone haas? Ja, een gewone haas. Maar als je daar staat, in de middle of nowhere..aan de bosrand..en je ziet midden op een groot stuk grasland, een haas rennen...dat moet je waarnemen en de schoonheid ervan in zien…

Als we terug keren in Vijlen, rijden we toeristisch terug naar Gulpen. In dit gebied rondom het drielandenpunt, waan je je even in het buitenland, met heuse haarspeldbochten, en flinke hoogteverschillen. We toeren door Mechelen, nee, niet in België…en we eten een sorbet. Mechelen is ook weer zo’n typisch Limburgs dorp, met veel vakwerk. Ook weer zo’n dorp, waar je opeens het gevoel krijgt zomaar in Frankrijk rond te banjeren…

Als we terugkeren in Gulpen doen de dames boodschappen en eten we ’s avonds macaroni. Soms is er van de avond weinig te vertellen, en dat probeer ik dan ook maar niet. Ja, ik kan natuurlijk de lezer vermoeien met een opsomming van de soort chips, de koffie, de televisie, hoeveel chocolaatjes, en waar ik gebleven ben in mijn boek, maar alleen maar feiten vervelen mij, dus geen verhaal…

Morgen doen we de blauwe paaltjesroute hier in de buurt, rondom de golfbaan. Het wordt warm, dus kunnen we beter in de buurt blijven, dan kunnen we onmiddellijk terugkeren als we verdrogen, in zwijm vallen door de hitte, of gewoon geen zin meer hebben..

Broek uit, lamp uit, en naar bed…komt er een morgen? Dat weet je maar nooit..en ik sluit tevreden mijn ogen…

dinsdag 31 juli 2012

120730Gulpen deel 3 Valkenburg

Maandag, 30 juli
Het is kraakhelder als we opstaan, maar als ik buiten sta op de veranda trekt het al gauw dicht. Nou ja, dicht..er is genoeg zon tussendoor, wat het weer lekker aangenaam maakt. Het wateravontuur van gisteren ligt nog vers in ons geheugen, en de TV ijlt nog even na.
We doen onze nodige dingetjes vanmorgen, en halen eerst de ontbrekende boodschappen voor vandaag. Riek wandelt alsof het heel gewoon is, voor het eerst de berg af, naar het dorp. Het is toch een vrij steile helling, en het is altijd uitkijken geblazen, want wielrenners komen plotseling naar beneden in de bocht van de weg die even bergopwaarts zit.
De rugzak mee, dat is voldoende, en draagt gemakkelijk. Beter dan een tas aan de hand mee te zeulen, en ik heb er geen last van. Het voelt zelfs aangenaam dat gewicht op je rug.

We vertrekken met de auto in de richting van Valkenburg, en als we het plaatsje binnenkomen is het al een drukte van belang. Valkenburg is niet meer wat het geweest is, en je moet echt door de commercie heen breken wil je echt iets zien van de oude historie van deze plek. Want in het centrum is het een aaneenschakeling van horeca, en vretende mensen. We parkeren tot half drie, en we lopen langs de tientallen terrassen en winkeltjes. In het centrum wordt een nieuwe brug gebouwd over de Geul, en de bouwvakkers hebben hier nog geen vakantie.

Een mooi tafereel speelt zich af, als we een timmerman zien schaven en zagen aan een ornament wat wellicht als afwerking op de brug geplaatst zal worden. De man is er nog een uit de oude doos, pet op, een handschaafmachine, en een potlood achter zijn oren. De zon schijnt even volop nu, en het is gewoon warm.

We zijn toe aan de lunch en we zetelen ons op het terras waar ik ook met Henk in 2008 heb zitten borrelen toen de dames naar boven zijn geweest om de ruïne te bekijken. Pal in het centrum kun je hier mooi alles voorbij zien komen, en we zien mensen in korte broeken, dikke jassen, dunne jassen, hemdjes, een compleet regenpak, alsof niemand meer weet wat je aan moet trekken met dit wisselvallige Hollandse weer.

We eten boerenomelet, een kipwrap, en soep, nou ja, niet allemaal, maar we hadden alle drie wat…
Nee, Valkenburg is op en top commercieel geworden in vergelijking met 30 jaar terug. De kipwrap van Janny mag eigenlijk ook de naam niet hebben. Een geroosterd droog stukje deeg, met veel sla, en hier en daar een armzalig stukje vlees, dat zelfs met een microscoop nog moeilijk te traceren zou zijn..

En daar betaal je dan 8,50 Euro voor! Nou ben ik niet een doorsnee Nederlander die constant ligt te emmeren over geld, maar als je dan bedenkt dat je voor 4 Euro bij ons in Kampen een lekkere Turkse pizza haalt, waar je als maaltijd genoeg aan hebt, dan weet je wel genoeg.

Dit is Valkenburg 2012!

Maar als je in Zuid Limburg bent geweest dan moet je er toch even geweest zijn. Als we de plek des onheils verlaten, klimmen we een stukje Cauberg naar de Lourdesgrot, en hebben daar een rustmoment. Het is er stil, en Janny brandt er een kaarsje voor Henk. De “etalagenon” die er nog steeds staat opgesteld in het hoekje, blijft me intrigeren. Ze heeft een geheimzinnig gezicht, en is gekleed in een lang zwart gewaad, met kap. Ze kijkt je aan, maar toch ook weer niet, en ik kan er ook maar slechts een paar seconden naar kijken, dan huiver ik.

Het winkeltje aan de zijkant, spat van de commerciële prullen. Een wat oudere man, die de winkel “doet”, zit voor de deur op een stoeltje, en leest Voetbal International...’t is ook maar een mens zullen we maar zeggen.

We lopen terug naar het centrum en kopen chocola en fudge in het overvolle kleine chocolateriewinkeltje.

We waren van plan nog de fluweelgrot te gaan bezoeken, maar alles staat in de steigers en de ingang is verplaatst. We hebben eigenlijk al genoeg van Valkenburg, en besluiten de tweede helft van de middag te gaan toeren, via Sibbe naar Margraten. Het Cliootje brengt ons via smalle weggetjes berand met heggetjes, via Margraten naar de Amerikaanse begraafplaats, waar 8302 militairen begraven liggen.

De rust van deze plek, en de herinnering doet je weer even stil zijn, en het majestueuze torenhoge monument steekt af tegen de blauwe hemel. Het is de combinatie van de herinnering aan een diep triest moment in de geschiedenis en tegelijkertijd de triomf van de Amerikaanse aanwezigheid in de regio. In en om de toren, speelt het carillon Abide with me, en het Wilhelmus. De klanken “wandelen” vredig over de eindeloze rijen met witte kruisen, die waarvan zoals het lijkt geen eentje uit de rij valt…

In de keurig kort gemaaide gazons lijkt er geen sprietje vergeten te zijn, en een grasmaaier hobbelt eerbiedig tussen de rijen door. Het terrein is permanent verhuurd aan de Amerikanen en wordt strak onderhouden. De oorlog heeft zijn tol geëist, en op deze plek mogen de Amerikanen best aanwezig zijn.

We rijden weer terug naar Gulpen, en de tweede helft van de middag, brengen we door met een slaappauze, borrelen, en een goed boek. De Olympische spelen gaan gelukkig nog steeds aan me voorbij, want als je in Limburg bent hoef ik niet te weten, wanneer, waar en hoeveel medailles er nu weer zijn uitgereikt…trouwens dat boeit me sowieso niet!

Na het eten wandelen we nog even naar Maria. Ze mag wel eens een kwastje gebruiken, zeker nu het beeld zo opvalt nadat de gemeente de meeste begroeiing heeft weg gekapt. Maar de symboliek die er vanuit gaat is ook wel weer mooi, je mag zijn zoals je bent…ook Maria.

Het is toch nog een aardige wandeling geworden, en via de holle weg terug lopen we weer naar beneden naar ons huis. Nog even een borrel, en een hapje, en we sluiten de tent. De wasjes hangen, het buitenlicht is uit, en de maan probeert vol te zijn…

Ik kom steeds meer tot rust, en voel dat de omgeving me goed doet. De vakantie is begonnen, de wereld is van mij, ik mag genieten…je leeft maar één keer, en alles lijkt vredig en goed als ik mijn ogen sluit…

Waar Maria al niet goed voor is…


zondag 29 juli 2012

120729Gulpen deel 2 Slenaken

Zondag, 29 juli
In de loop van de morgen zouden ons dus de gevolgen duidelijk worden van het onweer van vannacht in Belgie. Eerst maar eens koffie en naar buiten. Het lijkt wat frisser vanmorgen dan gisteren, maar als de zon erbij komt is het aangenaam warm. Het dal glooit, en de kerkklokken van Gulpen zingen door de vallei. We doen ons ontbijt, en we maken ons op voor de wandeling. We rijden naar het plaatsje Heijenrat waar we onze tocht beginnen.

De zon begint al aardig te branden, en we beginnen onze wandeling bij een oud kapelletje. Riek heeft wandelschoenen van Janny die ze al thuis ingelopen heeft, en ze stapt lekker mee dwars door de velden en langs de bosrand.

Als we in de buurt van Slenaken komen, en dwars door het bos, langs een steil pad naar beneden afdalen merken we dat het steeds natter wordt. Het lijkt eerst alsof de regen van de afgelopen tijd nog haar sporen heeft nagelaten, maar verderop als we onderaan bij het riviertje de Gulp zijn gekomen wordt het wel een erg vreemdsoortige aanblik. Het hoge gras is volledig platgeslagen, en we kunnen er amper meer lopen.

Als we verder lopen langs de Gulp wordt het steeds natter en zien we ook dat hekken en prikkeldraad volledig ontzet zijn. We krijgen het idee dat er ergens verderop misschien een sluis is opengezet, om het water te regulieren. Maar als we het schilderachtige plaatsje Slenaken binnen lopen, zien we dat er iets aan de hand moet zijn geweest. Veel wegen zijn afgezet, en er staan brandweerauto’s en zelfs een wagen van de NOS. Nog hebben we geen idee wat er gebeurd moet zijn, en ik vraag het aan een medewerkster van de NOS, die in de open deur van de auto even zit uit te rusten. Ze vertelde dat ze vannacht om twee uur uit bed is gebeld. Er is een wolkbreuk geweest net over de grens met Belgie, en heeft al het water het dal in gezwiept. Omdat Slenaken het laagste punt is in de regio, is dit de meest kwetsbare plek, en was de Gulp in korte tijd een kolkende massa geworden.

Gasten werden verrast in hun verblijven, en in de horecagelegenheden heeft het water een enorme ravage aangericht. We lopen naar een hoger gelegen restaurant dat nog open is en we nemen een capuchino met citroenvlaai. Het is het gesprek van de dag, en als we terug lopen om onze wandeling te vervolgen zien we de brandweer druk aan het werk om terrassen en meubilair weer schoon te spuiten.

Als we onze weg willen vervolgen en onder een lint willen doorstappen worden we tegengehouden door een dame die ons er niet door wil laten. Ze gaat er vanuit dat we ramptoeristen zijn, en schudt hoogst verontwaardigd haar hoofd als we toch onder het lint doorkruipen. Zo kunnen aannames een boel scheef trekken in het leven…We horen haar nog brommen: “die mensen hebben al genoeg meegemaakt..” alsof wij dat eens even lekker allemaal wilden gaan bekijken vanmorgen…

We vervolgende onze wandeling en genoten van het mooie Limburgse landschap. De weg voerde ons naar boven, het bos in, en daalden weer af aan de andere kant, om weer terug te keren in Heijenrat.

Riek heeft het knap volgehouden, en met bemodderde broek en schoenen kwam ze met ons terug bij de auto. Het weer is schitterend en de zon prikkelt. Je moet de natuur hier zien om te kunnen ervaren wat Zuid Limburg voor een landschap is en wat het met je doet.

We rijden nog even langs “de Bergummerhof” , de boerencamping waar zaterdag Henny en Ella arriveren, Janny’s broer met vriendin. Ze blijven tot dinsdag, en als we verder rijden zien we nog even Maria, en toeren we rond de berg terug naar Aurora, het park waar we verblijven.

De middag luieren we wat, en de slaap wil af en toe ook wel. Het blijft zonnig, en we eten rijst met groente en roerbaksaus, vooraf gegaan door een borrel, de Baylies wil er wil in op dit tijdstip.

Na het eten toeren we nog wat door de omgeving. De heldere laagstaande zon, maakt de glooiingen goudgeel van kleur en de schaduwen geven er nog eens een prachtig effect aan. Limburg op zijn mooist!

Morgen gaan we naar Valkenburg, en de slaap wil wel komen nu. Moeders trekt de gordijnen dicht, en ik rook er nog een. Nog een biertje en de dag is ten einde…

120728Gulpen deel 1 Gulpen

Zaterdag, 28 juli
In tegenstelling tot de vorige vakanties waren de kriebels nog niet aanwezig vanmorgen. Eigenlijk is er geen enkele vakantie te vergelijken maar nu was er nog helemaal niets…De oorzaak ligt denk ik in het feit dat we het laatste jaar aardig wat voor onze kiezen hebben gehad.

Voorbereiden op de vakantie? Tja, je doet het verstandelijk gezien, maar gevoelsmatig wordt je geleefd door alle omstandigheden van de afgelopen periode, en in ons mensen zit nu eenmaal in geprogrammeerd dat vakanties en de voorbereidingen daarop leuk zijn, en maar voelen doe je het even niet…

Ik heb me voorgenomen weer eens van deze vakantie een reisverslag te maken, en heb ik altijd de gewoonte om onmiddellijk dezelfde avond nog te schrijven, maar zelfs dat lukte gisteravond nog even niet. Maar vanmorgen vroeg, (lees zondagmorgen), toen ik uitkeek uit over het dal vanaf de veranda, met koffie en sigaret, galmden in de stilte de klokken van het katholieke Gulpen, en kreeg ik opeens ruimte in mijn hoofd. Net of je plotseling wordt bevangen door een enorme rust, en een gevoel dat alles vredig en goed is.

We zijn in Gulpen, en toen we gisteren vertrokken naar Lemelerveld om mijn schoonmoeder op te halen, leek het nog steeds alsof we gewoon op een doordeweekse zaterdag de heg daar gingen knippen. Maar we nemen haar mee, om na het overlijden van Henk, even de kop op wat anders te hebben…

Twee weken gaan we weg, en zoeken we ons chalet op halverwege de Gulperberg in het mooie glooiende Zuid Limburg. We zijn verknocht aan deze streek en is dit inmiddels het vijfde jaar dat we deze omgeving opzoeken.

Tegen half elf zaten we in de auto, nadat in Lemelerveld, deuren zijn gecheckt, de afwas is gedaan, de tuin netjes, en de koffer van Riek al klaar stond in de keuken. Het is anders geworden, nu Henk er niet meer is. Afgelopen maandag is ook het duivenhok afgebroken en afgevoerd, en leek het alsof er nooit eentje gestaan had. Klinkt een beetje cru, na het overlijden van Henk, maar de ruimte en rust die ontstaan is rondom het huis, past eigenlijk ook weer goed bij het gevoel dat Henk nu ook eindelijk zijn rust voor altijd heeft gevonden.

We gaan op weg, onze route de soleil voert ons via Apeldoorn en Arnhem, voorbij Nijmegen, en daar begint al een klein beetje “buitenland”. De omgeving wordt al helemaal anders als we een klein stukje door Brabant toeren en Venlo naderen. Het is druk onderweg, en je denkt op zo’n moment dat iederéén vakantie heeft. Het Cliootje van Janny trekt behoorlijk pittig door, en we doen rond twaalf uur een lunchstop voordat we voorsteden van Venlo binnenrijden.

Nog steeds wil het vakantiegevoel niet bij mij, en mijn gedachten dwalen overal en nergens. Nou ben ik iemand die me er eigenlijk niet druk over maakt, want ik leef nu op deze seconde van de dag, en denk ook weer eigenlijk aan helemaal niets…nou ja niets? Er is zeker iets wat me ook weer verschrikkelijk blij maakt…maar kan je het uitleggen? Ja, en nee…maar de oplettende lezer mag het zelf invullen.

Een uur later rijden we Gulpen binnen en enkele minuten later arriveren we op het terrein van het chaletpark op de Gulperberg. We lopen de trappen op naar het huis van Oscar de eigenaar, en worden we hartelijk verwelkomd. Een kleine verrassing brengt ons helemaal in opperbeste stemming, want het chalet wat onze voorkeur had kregen we nu de volle weken ter beschikking. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we de eerste week helemaal aan de weg zouden zitten in een ander chalet, maar Oscar, die we kennen uit voorgaande jaren had even creatief nagedacht en is wat gaan schuiven.

We hebben dus ons huis waar we voorgaande jaren ook in bivakkeerden en hebben een prachtig uitzicht op de vallei. We settelen ons en binnen een half uur is alles op zijn plek. Riek scharrelt lekker rond, en voelt zich thuis hier in dit huis. Ze is voor het eerst twee weken op vakantie, en het is wennen voor haar. Want, je mag gewoon alles uit pakken en in de kasten leggen, het hoeft niet in de koffer te blijven zitten. Ook bij ons voelt het goed om weer “thuis” te zijn op dit plekje.

Een plastic zak met water hangen we in de deuropening naar de veranda, want een hordeur is er niet. Dit hebben we gezien ergens in Drenthe waar iemand ons attent maakte op dit idee. Het houdt de vliegen tegen, en het lijkt te werken, of er zijn gewoon geen vliegen natuurlijk.
Laten we het maar op het eerste houden, want dat is leuk voor het idee, en die zak hangt er dan ook niet voor niks…

We rijden met de auto terug naar het dorp om de eerste boodschappen te doen, voor het weekend. Lekker weer de koelkast vol als we terug zijn, en we eten gebakken krielaardappels met salade en cordonbleu. Wijntje er bij en het vakantiegevoel begint licht te kriebelen, maar de knop is nog niet om…

Er zit onweer in de lucht, en de buienradar vertelt ons dat er een paar plukjes Zuid Limburg zullen schampen. We merken er weinig van, op een paar kleine donderklappen en wat regen na, niets spectaculairs. Tenminste, toen wisten we nog niet wat er de volgende dag aan de hand geweest was een paar kilometer hier vandaan.

De dames overwogen nog even om naar “Maria” te gaan bovenop de berg, maar hadden geen zin om nu nog de steile klim te gaan doen. Het is niet ver, maar de vermoeidheid slaat ook toe nu.
De avond is nog lang heerlijk, en buiten op de veranda uit de wind, zitten we nog tot een uur of tien.

Ik overwoog om nog voor het slapen te gaan schrijven maar kreeg er geen letter uit. Dan maar naar bed en proberen twee ogen dicht te doen. Een uur later, nog steeds geen slaap, en na een biertje en een sigaret zaten er hele verhalen in mijn hoofd maar ik kon nog geen vertaling maken in de vorm van een reisverslag…

Dan maar weer naar bed, maar ook dat ging nog niet door, want de wc kreeg kuren en liep door. Het wilde niet vlotten, en heb toen uiteindelijk de kraan maar dicht gedraaid, waarna ik eindelijk kon slapen. Morgen maar eens verder kijken.

Oscar heeft nieuwe boxsprings aangeschaft, en kon ik eindelijk afscheid nemen van deze eerste dag in Gulpen. Het onweer was weg, en de lucht weer rustig, maar het kleine rode vlekje even links onder Maastricht op de kaart, dat ik met mijn schoonmoeder had bekeken op de buienradar zou onaangename gevolgen hebben de volgende dag…

zaterdag 21 juli 2012

SGP

Het Europees Hof van de Rechten van de mens heeft bepaald dat de SGP vrouwen moet toelaten tot de kieslijsten.

En weer laait de aloude discussie op, het recht van vrijheid van meningsuiting, of het verbod op discriminatie in de grondwet? Maar het sleutelwoord is vrijheid!

Want ieder mens moet vrij kunnen zijn, om datgene te doen wat goed is voor hem of haar zelf, en om zijn of haar idealen na te streven. Daarom zijn deze twee artikelen in de grondwet ook een onmogelijke tegenstrijdigheid!

De SGP mag vrij zijn om, net als elke andere vereniging, toe te laten wie ze wil en bovendien zijn er van de 27000 leden maar enkele tientallen vrouwen. Dus binnen de SGP zal dat zo’n vaart niet eens lopen.

Natuurlijk is het goed voor de balans dat zowel mannen als vrouwen in de politiek zitten. Maar als je dat op deze manier probeert te forceren, is daar helemaal niemand mee gebaat. De SGP beroept zich nou eenmaal op haar grondbeginselen en acteert volledig binnen de grenzen van het toelaatbare.

Ik ben benieuwd wanneer het Europees Hof beslist dat mannen lid moeten kunnen worden van de Protestants Christelijke Vrouwenbond...

dinsdag 10 juli 2012

Henk...


Het houdt op met zachtjes regenen en we parkeren de auto voor de deur van de garage.





Als we het pad oplopen, zwaait Riek de achterdeur al open. Koffie!

Het duivenhok ligt er verlaten bij, en de klimop aan de schutting laat haar overtollig water langs de bladeren op de tegels druppen. In gedachten hoor ik nog het gekir van de duiven die, op een mooie zomerdag, pikkend rondom het hok scharrelden.

"Henk, hoeveel heb je er nou nog?"

Ik vroeg het vaak als ik dacht dat er weer es eentje miste, en ach de laatste jaren wist Henk het ook niet precies meer...

"Ik geleuf nog vijf..., of zes, dat kan ook...Rieeeeekkk!, hoeveel zit’n er nog in?"

Het is stil geworden in huis, de klok tikt, de ochtendkrant ligt zoals altijd op de keukentafel en we drinken koffie uit boerenbont.

"Wim, moet je de krant nog lezen, of mag ie naar de buren...…?"

Nee, vandaag geen zin in de krant, en de koffie smaakt er evenzeer heerlijk om. Het gesprek gaat over, de heg, de knetterende radio, en de regen. Vanmiddag zou het gaan opklaren...

"Henk, ga je nog mee, stukkie over ’n berg toeren?"

"Ach, ga jullie maar, ik bliev’ mooi in huus!"

Het klopt niet zonder Henk, maar toch heerst er een gevoel van vredige rust, omdat het goed is zo.

En het leven gaat verder, de stoep moet schoon, de heg moet geknipt, en de was moet gedaan. De kastdeur piept zoals altijd, en de soep staat op het vuur...

Je wordt geboren en je gaat dood, dat is het enige in het leven wat vast staat, en alles wat daar tussen zit kan elk moment als sneeuw voor de zon weer zomaar verdwenen zijn.

De enige twee zekerheden...

Is dood gaan net als geboren worden, daarom ook niet een heel klein beetje een feest? En geven om die reden begraafplaatsen me zoveel rust?

Een duif strijkt inmiddels neer achter op het plaatsje bij het hok, en een gevoel van vrede streelt mijn hart.

Het is goed zo, het is mooi geweest, het is vast en zeker...

zaterdag 16 juni 2012

Een nat Terschelling...

Terschelling is nat vandaag, maar het hoort bij de charme van het eiland.

Ik weet nog dat ik, als kleine jongen van acht, met mijn ouders ooit eens in Midsland was tijdens de herfstvakantie. We hadden een boerderijtje gehuurd met de tuin op de waddendijk gericht.

Het was guur, en grijs, de hele week! Maar het had sfeer! Donders! Het is me nog bij gebleven.

We hebben hier prachtige Pinksterdagen gehad, zonovergoten, en vandaag regen dus. Nou zijn wij niet kleinzielig als het regent en trokken er vanmorgen dus gewoon op uit.

Toen we onze stacaravan verlieten om op de fiets te stappen was het nog droog. Tja, je weet het natuurlijk nooit wat je onderweg tegenkomt aan onheil. We maakten in Oosterend een fikse wandeling langs het wad, en door de duinen. Geen mens te zien, alleen wadlopers en weidevogels die kwetterend om ons heen hun jongen beschermen, die weidevogels dan...

Terug bij de fietsen nog even schuilen bij het bushokje, want het regende al aardig. We waren bijna thuis en daar kwam de regen met bakken uit de hemel. We stoorden ons er niet aan maar kwamen doorweekt aan bij de caravan.

Och, je heb toch al niet veel aan dus wat maakt het nog uit? Nat is nat. Maar dan is het wel heerlijk dat je weer lekker de boel kunt drogen in de caravan. Kachel aan, en gaspitten op vol, bijna de afzuigkap in de hens. Plastic kapje was aan het smelten en vloog in de fik...

Je maakt wat mee in zo'n stacaravan, goddank dat je er ook gewoon in kunt zitten. Maar het is wel eens wat anders. Kleren op het rek, overal een lekkere zooi, en heerlijk klein!

Wat een heerlijke week, wat een eiland, wat een weer...!

zondag 12 februari 2012

Wereldreis...


Een reis om de wereld in tachtig dagen. Jules Vernes schreef er ooit een boek over.

Ik heb het in minder gedaan, véél minder!

Michael Palin maakte, in de jaren 70, documentaires van al zijn wereldreizen en laat prachtige beelden zien van zijn tochten over de hele aardbol.

En ik mocht het allemaal beleven in twee dagen! Het was adembenemend!

Ik bezocht Noord Amerika, India, Nepal, Moldavië, Siberisch Rusland, de Zuidpool, Zuid Afrika, Bolivia, de Victorie-eilanden boven Canada, het Waddengebied, Mexico, Indonesië, en op de foto is nog net Australië te zien.

Met een simpele tik van de hamer veranderde het landschap soms per seconde, en schoven de continenten aan me voorbij.

Heerlijk om weg te dromen, terwijl je gewoon aan het werk bent tijdens een verbouwing thuis...

dinsdag 7 februari 2012

Winter


Mag ik even kotsen?

Het is winter in Nederland, en daar kunnen we niet omheen, want daar hebben we tegenwoordig de media voor.

IJs is heerlijk, de winter is heerlijk en we kunnen schaatsen en dat is geweldig leuk als je er van houdt. Maar er is alleen één verschil met vroeger: het onophoudelijk geleuter van de media, om gewoon onpasselijk van te worden, mag ik een teiltje?

Hele doodgewone zaken, die bij een flinke winter horen, worden aangezet tot wereldnieuws. Tja het vriest flink, maar mensen doe alsjeblieft normaal, want vriezen dat deed het vroeger ook en toen hoorde je niemand, het hoorde gewoon bij de winter.

Maar je kunt verdorie de televisie niet aanzetten of je ziet schaatsende mensen, opgefokte verslaggevers die met opgewonden toon het aantal centimeters ijs in vooral véél woorden de huiskamers in slingeren, glijdende auto’s in de sneeuw, dag in dag uit op het nieuws, en elke dag maar weer dezelfde afgezaagde foto's in het weerpraatje.

Uitgebreid wordt daarin uiteengezet waarom het ijs onder de bruggetjes niet zo sterk is, en hoe hard het wel niet vriest in het buitenland. En dat de auto's natuurlijk vies worden van het strooizout, dat wordt ook nog even gemeld, en dan draaien de wasserettes overuren, eh..., ging het niet gewoon om de weersverwachting?

Belachelijk al die info, en letterlijk óveral wordt, "die kou", bij gehaald! Blijkbaar zijn we niets meer gewend in Nederland. Het vriest een paar graden en de wereld staat op zijn kop!

Ik wordt er doodziek van, en ik geloof nooit dat ze het allemaal zelf nog leuk vinden dit, want je zult maar elke avond maar weer andere woorden moeten vinden om dezelfde winterse plaatjes van nodeloos commentaar te moeten voorzien..., wat een vak zeg.

En dat lukt ze dus niet, want het wordt oervervelend, ik wordt er chagrijnig van, maar nie heus...,want ik heb gelukkig de AB nog, heerlijk zo’n ding, wat een uitkomst, en het beeld wordt zwart...!

Stil geniet ik van mijn dampende kop koffie, boven in onze skihut. De kachel snort, en de dakramen zijn besneeuwd...

Wat een heerlijke winter!

zondag 29 januari 2012

Alles is verleden...


Geschiedenis krijgt haar betekenis op het moment dat de overgang van het nu naar het verleden een feit is geworden.

Maar wanneer is dit? Want op het moment dat er iets plaats vindt is het ook al weer voorbij.

Tijd is een, (voor ons), niet te pakken eenheid, en dat realiseren we ons nog beter als we nadenken over de afstanden in de ruimte. Dankzij het licht, dat een snelheid heeft van 300.000 km per seconde, kunnen we alles visueel waarnemen. Objecten die nú aan de hemel staan zouden heel goed, op dit moment, al lang weer verdwenen kunnen zijn en niet meer bestaan door de onmetelijke afstanden die het licht aflegt in de ruimte.

Als we naar de zon kijken dan zien we het licht dat vier minuten geleden van daar is vertrokken. We kijken dus simpelweg naar een stukje "geschiedenis".

Maar zelfs als je op één meter afstand van elkaar een dialoog voert, dan kijk je in de geschiedenis, want het licht dat weerkaatst van de ander heeft ongeveer één-dertig-miljoenste deel van een seconde nodig om de ander te bereiken, en dat is voor de begrippen tijd en ruimte zelfs behoorlijk "ver" in het verleden.

Ons hele denken, doen, functioneren, en emoties worden dus bepaald door het verleden, en door de toekomst natuurlijk. Op zich natuurlijk logisch want er zijn ogenschijnlijk niet meer smaken. Immers het verleden en de toekomst zijn feiten geworden op het moment dat het heden voorbij is, en dat is maar een fractie...

Het meest opvallende is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen op deze factoren. Het verleden staat voor eeuwig vast, en de toekomst kent geen mens. Toch zijn we er mieters druk mee...

Een goede vriend of vriendin die opeens uit beeld is verdwenen, het wegvallen van een dierbare, een onprettig gesprek van een tijdje geleden, een goede of minder goede beslissing die je genomen hebt, een heerlijke vakantie die, (te snel), voorbij is, een fijn behaald resultaat in de werk- of privesfeer...

Maar ook door de toekomst laten we onze gedachten vaak sturen, en gaan ze op de loop met ons emotioneel en sociaal gedrag. We maken ons zorgen om onze portemonnee, de tandartsrekening, onze veiligheid, ons pensioen, het klimaat, onze drukke agenda, of een moeilijk gesprek...

Het zijn de zorgtypes, de wikkers en wegers, en de doemdenkers. Maar natuurlijk, ook in positieve zin, zijn het de mensen die kunnen genieten van voorpret, verlangen, en toekomstmuziek.

Wat jammer eigenlijk dat het "nu" maar zo vreselijk kort is...

Ik zou "eindeloos" stil kunnen staan bij een bewegend blad in de voorjaarswind, bij een rollende golf in de branding van de zee, bij een stil ven in de heidevelden van Drenthe, bij een schaterende lach van een kind, bij een ontladende rollende traan na opgekropt en ingehouden verdriet, bij het knappende tak in het houtvuur...

Want, het verleden is voorbij, en de toekomst kennen we niet.

Het leven is maar kort...