zondag 29 juli 2012

120729Gulpen deel 2 Slenaken

Zondag, 29 juli
In de loop van de morgen zouden ons dus de gevolgen duidelijk worden van het onweer van vannacht in Belgie. Eerst maar eens koffie en naar buiten. Het lijkt wat frisser vanmorgen dan gisteren, maar als de zon erbij komt is het aangenaam warm. Het dal glooit, en de kerkklokken van Gulpen zingen door de vallei. We doen ons ontbijt, en we maken ons op voor de wandeling. We rijden naar het plaatsje Heijenrat waar we onze tocht beginnen.

De zon begint al aardig te branden, en we beginnen onze wandeling bij een oud kapelletje. Riek heeft wandelschoenen van Janny die ze al thuis ingelopen heeft, en ze stapt lekker mee dwars door de velden en langs de bosrand.

Als we in de buurt van Slenaken komen, en dwars door het bos, langs een steil pad naar beneden afdalen merken we dat het steeds natter wordt. Het lijkt eerst alsof de regen van de afgelopen tijd nog haar sporen heeft nagelaten, maar verderop als we onderaan bij het riviertje de Gulp zijn gekomen wordt het wel een erg vreemdsoortige aanblik. Het hoge gras is volledig platgeslagen, en we kunnen er amper meer lopen.

Als we verder lopen langs de Gulp wordt het steeds natter en zien we ook dat hekken en prikkeldraad volledig ontzet zijn. We krijgen het idee dat er ergens verderop misschien een sluis is opengezet, om het water te regulieren. Maar als we het schilderachtige plaatsje Slenaken binnen lopen, zien we dat er iets aan de hand moet zijn geweest. Veel wegen zijn afgezet, en er staan brandweerauto’s en zelfs een wagen van de NOS. Nog hebben we geen idee wat er gebeurd moet zijn, en ik vraag het aan een medewerkster van de NOS, die in de open deur van de auto even zit uit te rusten. Ze vertelde dat ze vannacht om twee uur uit bed is gebeld. Er is een wolkbreuk geweest net over de grens met Belgie, en heeft al het water het dal in gezwiept. Omdat Slenaken het laagste punt is in de regio, is dit de meest kwetsbare plek, en was de Gulp in korte tijd een kolkende massa geworden.

Gasten werden verrast in hun verblijven, en in de horecagelegenheden heeft het water een enorme ravage aangericht. We lopen naar een hoger gelegen restaurant dat nog open is en we nemen een capuchino met citroenvlaai. Het is het gesprek van de dag, en als we terug lopen om onze wandeling te vervolgen zien we de brandweer druk aan het werk om terrassen en meubilair weer schoon te spuiten.

Als we onze weg willen vervolgen en onder een lint willen doorstappen worden we tegengehouden door een dame die ons er niet door wil laten. Ze gaat er vanuit dat we ramptoeristen zijn, en schudt hoogst verontwaardigd haar hoofd als we toch onder het lint doorkruipen. Zo kunnen aannames een boel scheef trekken in het leven…We horen haar nog brommen: “die mensen hebben al genoeg meegemaakt..” alsof wij dat eens even lekker allemaal wilden gaan bekijken vanmorgen…

We vervolgende onze wandeling en genoten van het mooie Limburgse landschap. De weg voerde ons naar boven, het bos in, en daalden weer af aan de andere kant, om weer terug te keren in Heijenrat.

Riek heeft het knap volgehouden, en met bemodderde broek en schoenen kwam ze met ons terug bij de auto. Het weer is schitterend en de zon prikkelt. Je moet de natuur hier zien om te kunnen ervaren wat Zuid Limburg voor een landschap is en wat het met je doet.

We rijden nog even langs “de Bergummerhof” , de boerencamping waar zaterdag Henny en Ella arriveren, Janny’s broer met vriendin. Ze blijven tot dinsdag, en als we verder rijden zien we nog even Maria, en toeren we rond de berg terug naar Aurora, het park waar we verblijven.

De middag luieren we wat, en de slaap wil af en toe ook wel. Het blijft zonnig, en we eten rijst met groente en roerbaksaus, vooraf gegaan door een borrel, de Baylies wil er wil in op dit tijdstip.

Na het eten toeren we nog wat door de omgeving. De heldere laagstaande zon, maakt de glooiingen goudgeel van kleur en de schaduwen geven er nog eens een prachtig effect aan. Limburg op zijn mooist!

Morgen gaan we naar Valkenburg, en de slaap wil wel komen nu. Moeders trekt de gordijnen dicht, en ik rook er nog een. Nog een biertje en de dag is ten einde…

Geen opmerkingen: