dinsdag 31 juli 2012

120730Gulpen deel 3 Valkenburg

Maandag, 30 juli
Het is kraakhelder als we opstaan, maar als ik buiten sta op de veranda trekt het al gauw dicht. Nou ja, dicht..er is genoeg zon tussendoor, wat het weer lekker aangenaam maakt. Het wateravontuur van gisteren ligt nog vers in ons geheugen, en de TV ijlt nog even na.
We doen onze nodige dingetjes vanmorgen, en halen eerst de ontbrekende boodschappen voor vandaag. Riek wandelt alsof het heel gewoon is, voor het eerst de berg af, naar het dorp. Het is toch een vrij steile helling, en het is altijd uitkijken geblazen, want wielrenners komen plotseling naar beneden in de bocht van de weg die even bergopwaarts zit.
De rugzak mee, dat is voldoende, en draagt gemakkelijk. Beter dan een tas aan de hand mee te zeulen, en ik heb er geen last van. Het voelt zelfs aangenaam dat gewicht op je rug.

We vertrekken met de auto in de richting van Valkenburg, en als we het plaatsje binnenkomen is het al een drukte van belang. Valkenburg is niet meer wat het geweest is, en je moet echt door de commercie heen breken wil je echt iets zien van de oude historie van deze plek. Want in het centrum is het een aaneenschakeling van horeca, en vretende mensen. We parkeren tot half drie, en we lopen langs de tientallen terrassen en winkeltjes. In het centrum wordt een nieuwe brug gebouwd over de Geul, en de bouwvakkers hebben hier nog geen vakantie.

Een mooi tafereel speelt zich af, als we een timmerman zien schaven en zagen aan een ornament wat wellicht als afwerking op de brug geplaatst zal worden. De man is er nog een uit de oude doos, pet op, een handschaafmachine, en een potlood achter zijn oren. De zon schijnt even volop nu, en het is gewoon warm.

We zijn toe aan de lunch en we zetelen ons op het terras waar ik ook met Henk in 2008 heb zitten borrelen toen de dames naar boven zijn geweest om de ruïne te bekijken. Pal in het centrum kun je hier mooi alles voorbij zien komen, en we zien mensen in korte broeken, dikke jassen, dunne jassen, hemdjes, een compleet regenpak, alsof niemand meer weet wat je aan moet trekken met dit wisselvallige Hollandse weer.

We eten boerenomelet, een kipwrap, en soep, nou ja, niet allemaal, maar we hadden alle drie wat…
Nee, Valkenburg is op en top commercieel geworden in vergelijking met 30 jaar terug. De kipwrap van Janny mag eigenlijk ook de naam niet hebben. Een geroosterd droog stukje deeg, met veel sla, en hier en daar een armzalig stukje vlees, dat zelfs met een microscoop nog moeilijk te traceren zou zijn..

En daar betaal je dan 8,50 Euro voor! Nou ben ik niet een doorsnee Nederlander die constant ligt te emmeren over geld, maar als je dan bedenkt dat je voor 4 Euro bij ons in Kampen een lekkere Turkse pizza haalt, waar je als maaltijd genoeg aan hebt, dan weet je wel genoeg.

Dit is Valkenburg 2012!

Maar als je in Zuid Limburg bent geweest dan moet je er toch even geweest zijn. Als we de plek des onheils verlaten, klimmen we een stukje Cauberg naar de Lourdesgrot, en hebben daar een rustmoment. Het is er stil, en Janny brandt er een kaarsje voor Henk. De “etalagenon” die er nog steeds staat opgesteld in het hoekje, blijft me intrigeren. Ze heeft een geheimzinnig gezicht, en is gekleed in een lang zwart gewaad, met kap. Ze kijkt je aan, maar toch ook weer niet, en ik kan er ook maar slechts een paar seconden naar kijken, dan huiver ik.

Het winkeltje aan de zijkant, spat van de commerciële prullen. Een wat oudere man, die de winkel “doet”, zit voor de deur op een stoeltje, en leest Voetbal International...’t is ook maar een mens zullen we maar zeggen.

We lopen terug naar het centrum en kopen chocola en fudge in het overvolle kleine chocolateriewinkeltje.

We waren van plan nog de fluweelgrot te gaan bezoeken, maar alles staat in de steigers en de ingang is verplaatst. We hebben eigenlijk al genoeg van Valkenburg, en besluiten de tweede helft van de middag te gaan toeren, via Sibbe naar Margraten. Het Cliootje brengt ons via smalle weggetjes berand met heggetjes, via Margraten naar de Amerikaanse begraafplaats, waar 8302 militairen begraven liggen.

De rust van deze plek, en de herinnering doet je weer even stil zijn, en het majestueuze torenhoge monument steekt af tegen de blauwe hemel. Het is de combinatie van de herinnering aan een diep triest moment in de geschiedenis en tegelijkertijd de triomf van de Amerikaanse aanwezigheid in de regio. In en om de toren, speelt het carillon Abide with me, en het Wilhelmus. De klanken “wandelen” vredig over de eindeloze rijen met witte kruisen, die waarvan zoals het lijkt geen eentje uit de rij valt…

In de keurig kort gemaaide gazons lijkt er geen sprietje vergeten te zijn, en een grasmaaier hobbelt eerbiedig tussen de rijen door. Het terrein is permanent verhuurd aan de Amerikanen en wordt strak onderhouden. De oorlog heeft zijn tol geëist, en op deze plek mogen de Amerikanen best aanwezig zijn.

We rijden weer terug naar Gulpen, en de tweede helft van de middag, brengen we door met een slaappauze, borrelen, en een goed boek. De Olympische spelen gaan gelukkig nog steeds aan me voorbij, want als je in Limburg bent hoef ik niet te weten, wanneer, waar en hoeveel medailles er nu weer zijn uitgereikt…trouwens dat boeit me sowieso niet!

Na het eten wandelen we nog even naar Maria. Ze mag wel eens een kwastje gebruiken, zeker nu het beeld zo opvalt nadat de gemeente de meeste begroeiing heeft weg gekapt. Maar de symboliek die er vanuit gaat is ook wel weer mooi, je mag zijn zoals je bent…ook Maria.

Het is toch nog een aardige wandeling geworden, en via de holle weg terug lopen we weer naar beneden naar ons huis. Nog even een borrel, en een hapje, en we sluiten de tent. De wasjes hangen, het buitenlicht is uit, en de maan probeert vol te zijn…

Ik kom steeds meer tot rust, en voel dat de omgeving me goed doet. De vakantie is begonnen, de wereld is van mij, ik mag genieten…je leeft maar één keer, en alles lijkt vredig en goed als ik mijn ogen sluit…

Waar Maria al niet goed voor is…


Geen opmerkingen: