donderdag 2 augustus 2012

120731Gulpen deel 4 Vijlen_Holset

Dinsdag, 31 juli
Vier jaar geleden maakten we rondom het drielandenpunt een stevige wandeling van zo’n 20 km door sterk glooiend terrein. Het plaatsje Holset was toen het startpunt en we vonden dit een van de mooiste wandelingen van ontrack.nl. Vandaag staat er een verkorte versie op het programma ook in deze buurt, en voor Riek is 7 tot 10 kilometer prima te doen. We willen haar graag dit stukje Limburg laten zien, wetende dat ze ook kan genieten van bosranden en vergezichten.

Het ochtendritueel gaat zoals elke morgen, kleine wasjes, douchen, een boterham, het nieuws, (het liefs gewoon het meest rechttoe rechtaan nieuws op Ned1), en geen opgeklopt gezwets van het RTL4-nieuws met zaken die weinig meer met nieuws hebben te maken.. Maar ik erger mij niet, en verwonder mij slechts…dat is een goede gedachte om de dag te beginnen.

We rijden met de auto naar Vijlen en parkeren bij de enige echte berghut in Nederland, Boscafé ’t Hijgend Hert. En ach, het pas hier wel in de omgeving, het mag zullen we maar zeggen. De route loopt eerst dwars door het bos, en via de bosrand door het glooiend typisch Limburgs landschap.
Steeds zien we de uitkijktoren van Vaals heel in de verte boven het geboomte uitsteken, gedecoreerd door tientallen windmolens. We speuren naar wild, maar het blijft voorlopig bij een konijn en een nog een konijn..

Bijna glijdt Riek uit, en ik pak haar in een reflex vast. Och jee, bijna had ze een vinger gebroken, maar alles zit er nog aan.

Het is heerlijk wandelweer en we komen rond middag in het plaatsje Holset. Het schilderachtige dorpje, waar we eerst weer het kerkje bezoeken. Riek brandt een kaarsje voor Henk, en we genieten even van de mystieke stilte op deze plek. Je zou hier iedereen mee naar toe willen nemen die je lief is…

Daarna doen we koffie in het Kluske, en vervolgen onze weg, het dorp weer uit. We eten onze boterham verderop op een bankje, lekker met kaas, komkommer en chorizo. Dat verkopen ze bij het KLuske niet…

We lopen tussen hoge bermen en wallen door, en het prachtige rustige wandelweer blijft mooi in de lucht zitten. We komen op deze wandelingen trouwens weinig mensen tegen, behalve als we op een stukje doorgaande weg belanden of een verharde weg. Maar deze routes zijn doorgaans zo uitgezet, dat we alleen bospaden zien en of dwars door weilanden koersen. Echt van de wereld dus!

Plotseling ziet Janny een haas in het weiland. Een gewone haas? Ja, een gewone haas. Maar als je daar staat, in de middle of nowhere..aan de bosrand..en je ziet midden op een groot stuk grasland, een haas rennen...dat moet je waarnemen en de schoonheid ervan in zien…

Als we terug keren in Vijlen, rijden we toeristisch terug naar Gulpen. In dit gebied rondom het drielandenpunt, waan je je even in het buitenland, met heuse haarspeldbochten, en flinke hoogteverschillen. We toeren door Mechelen, nee, niet in België…en we eten een sorbet. Mechelen is ook weer zo’n typisch Limburgs dorp, met veel vakwerk. Ook weer zo’n dorp, waar je opeens het gevoel krijgt zomaar in Frankrijk rond te banjeren…

Als we terugkeren in Gulpen doen de dames boodschappen en eten we ’s avonds macaroni. Soms is er van de avond weinig te vertellen, en dat probeer ik dan ook maar niet. Ja, ik kan natuurlijk de lezer vermoeien met een opsomming van de soort chips, de koffie, de televisie, hoeveel chocolaatjes, en waar ik gebleven ben in mijn boek, maar alleen maar feiten vervelen mij, dus geen verhaal…

Morgen doen we de blauwe paaltjesroute hier in de buurt, rondom de golfbaan. Het wordt warm, dus kunnen we beter in de buurt blijven, dan kunnen we onmiddellijk terugkeren als we verdrogen, in zwijm vallen door de hitte, of gewoon geen zin meer hebben..

Broek uit, lamp uit, en naar bed…komt er een morgen? Dat weet je maar nooit..en ik sluit tevreden mijn ogen…

Geen opmerkingen: