zaterdag 4 augustus 2012

120803Gulpen deel 7 Schin op Geul

Vrijdag, 3 augustus
We hebben vier nieuwe ontrack-routes uitgeprint en vandaag lopen we de kluizenaarstocht. Even twijfelden we vanmorgen of we niet vandaag al een rustdag in zouden lassen, of iets minder actief te gaan doen. Tenslotte zijn we hier niet alleen en schoonmoeders van 77, wil wel graag, maar niets loopt hier vlak en ze heeft er tot nu toe al zo’n veertig kilometer op zitten.

Maar als de ochtend vordert, en de bezigheden zijn gedaan, is ze weer helemaal van de partij en heeft ze zonder aarzeling de wandelschoenen alweer aan. We rijden met de auto naar Schin op Geul, en starten de wandeling bij de kerk.

Deze kluizenaarstocht dankt haar naam aan de plek in het bos, (de Kluis), waar vroeger zestien kluizenaars woonden.

De route voert ons eerst het dorp uit, over een breed pad langs de Geul door het bos, richting de witte brug over de Geul in Oud-Valkenburg. Rechts van ons de meters hoge dichtbegroeide mergelwand, en links de Geul die zich slingerend een weg baant door de omgeving. Je vraagt je af hoe bomen hier hun wortels kunnen hechten in deze rotsachtige bodem.

Een paar meter voor ons hebben wandelaars hun blik gevestigd op iets aan de rand van het struikgewas. Als we dichterbij komen blijkt het een bosmuis te zijn, die rustig zijn of haar voedsel tot zich neemt. Het grappige is dat dit beest zich van niets en niemand wat aantrekt, en rustig doorgaat met wat hij aan het doen is.

Een mevrouw merkt op dat je thuis al lang de schrik in de benen zou hebben zitten, als je een dergelijk beest in je tuin ziet, maar hier sta je er gewoon bij te kijken. Alles is dus relatief…

We rusten even uit bij de brug waar we een schitterend zicht hebben op kasteel Genhoes, en even later slaan we rechtsaf, naar boven, een bospad in dat ons naar de Kluis voert.

De Kluis bestaat uit een woongedeelte en een kapel en stamt uit de 17e eeuw. Hierin hebben achtereenvolgens zestien kluizenaars of heremieten gewoond. Ze leefden hoofdzakelijk van aalmoezen en mochten geen vrouwen ontvangen, Of ze naar vrouwen toe mochten is niet bekend. De bekendste kluizenaar was Arnoldus Haesen, die na 44 jaar kluizenaarschap in 1764 overleed en in de kapel werd begraven. Hij werd tweemaal door de beruchte Bokkenrijders overvallen. De laatste heremiet was broeder Lutgerus, die in 1930 zijn kluizenaarsbestaan voortijdig opgaf. Naast De Kluis staan dertien minikapelletjes in een kring en een grotere in het midden. Rooms-katholieken laten het lijden van Christus in een kruisweg van veertien staties zien. De gebeurtenissen waar de Verlosser op weg van het huis Pilatus naar de Calvarieberg zou hebben stilgestaan of geleden zijn ieder afzonderlijk in de nis afgebeeld.


Deze open plek in het bos is een oase van rust en sfeer.

We laten de geschiedenis achter ons, en vervolgen onze weg via, de soms toch onvermijdelijke verharde wegen, en weilanden door kleine dorpjes en gehuchten. Het roodbonte vee staat ons herkauwend aan te staren als we langs banjeren. Vakantie vieren hoeft niet duur te zijn…

Op een open picknickplaats, met dit keer goed gesitueerde bankjes, (niet allemaal maar je hebt tenminste keuze hier), eten we ons broodje, en vervolgen we onze weg voor het laatste deel van de wandeling.

We keren terug in Schin op Geul, en toeren we naar huis. Toeren, wel te verstaan, want we verdwalen licht en zijn we een kleine twintig minuten later op exact dezelfde plek waar we vandaan reden. Ach, je moet het van verschillende kanten gezien hebben…

Thuis in Gulpen, happy hour, en ik maak een tapazschotel. Nou ja, de schotel was er al, hij moest alleen nog gevuld worden. We eten ordinair burgerlijke Hollandse kost, boontjes met nieuwe aardappels en gehaktballen.

In de loop van de avond, bezoek ik nog even Maria. Het is nu al een stuk donkerder, en ik kan al bijna niks meer zien, als ik me door het geboomte heen een weg naar boven baan. Niet geheel ongevaarlijk want het is hier redelijk steil, maar ik ken zo langzamerhand de weg. Omdat het toch te donker is geworden om binnendoor terug te keren loop ik even later langs de weg, maar ook hier is het oppassen voor naderend verkeer want er is geen verlichting.

Riek is inmiddels naar bed en Janny hangt nog even bank, als ik terugkeer in het fort. Deur op slot, lamp uit, en nog een borrel. Het is goed geweest, morgen is het zaterdag…


Geen opmerkingen: