zondag 29 januari 2012

Alles is verleden...


Geschiedenis krijgt haar betekenis op het moment dat de overgang van het nu naar het verleden een feit is geworden.

Maar wanneer is dit? Want op het moment dat er iets plaats vindt is het ook al weer voorbij.

Tijd is een, (voor ons), niet te pakken eenheid, en dat realiseren we ons nog beter als we nadenken over de afstanden in de ruimte. Dankzij het licht, dat een snelheid heeft van 300.000 km per seconde, kunnen we alles visueel waarnemen. Objecten die nú aan de hemel staan zouden heel goed, op dit moment, al lang weer verdwenen kunnen zijn en niet meer bestaan door de onmetelijke afstanden die het licht aflegt in de ruimte.

Als we naar de zon kijken dan zien we het licht dat vier minuten geleden van daar is vertrokken. We kijken dus simpelweg naar een stukje "geschiedenis".

Maar zelfs als je op één meter afstand van elkaar een dialoog voert, dan kijk je in de geschiedenis, want het licht dat weerkaatst van de ander heeft ongeveer één-dertig-miljoenste deel van een seconde nodig om de ander te bereiken, en dat is voor de begrippen tijd en ruimte zelfs behoorlijk "ver" in het verleden.

Ons hele denken, doen, functioneren, en emoties worden dus bepaald door het verleden, en door de toekomst natuurlijk. Op zich natuurlijk logisch want er zijn ogenschijnlijk niet meer smaken. Immers het verleden en de toekomst zijn feiten geworden op het moment dat het heden voorbij is, en dat is maar een fractie...

Het meest opvallende is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen op deze factoren. Het verleden staat voor eeuwig vast, en de toekomst kent geen mens. Toch zijn we er mieters druk mee...

Een goede vriend of vriendin die opeens uit beeld is verdwenen, het wegvallen van een dierbare, een onprettig gesprek van een tijdje geleden, een goede of minder goede beslissing die je genomen hebt, een heerlijke vakantie die, (te snel), voorbij is, een fijn behaald resultaat in de werk- of privesfeer...

Maar ook door de toekomst laten we onze gedachten vaak sturen, en gaan ze op de loop met ons emotioneel en sociaal gedrag. We maken ons zorgen om onze portemonnee, de tandartsrekening, onze veiligheid, ons pensioen, het klimaat, onze drukke agenda, of een moeilijk gesprek...

Het zijn de zorgtypes, de wikkers en wegers, en de doemdenkers. Maar natuurlijk, ook in positieve zin, zijn het de mensen die kunnen genieten van voorpret, verlangen, en toekomstmuziek.

Wat jammer eigenlijk dat het "nu" maar zo vreselijk kort is...

Ik zou "eindeloos" stil kunnen staan bij een bewegend blad in de voorjaarswind, bij een rollende golf in de branding van de zee, bij een stil ven in de heidevelden van Drenthe, bij een schaterende lach van een kind, bij een ontladende rollende traan na opgekropt en ingehouden verdriet, bij het knappende tak in het houtvuur...

Want, het verleden is voorbij, en de toekomst kennen we niet.

Het leven is maar kort...