dinsdag 31 juli 2012

120730Gulpen deel 3 Valkenburg

Maandag, 30 juli
Het is kraakhelder als we opstaan, maar als ik buiten sta op de veranda trekt het al gauw dicht. Nou ja, dicht..er is genoeg zon tussendoor, wat het weer lekker aangenaam maakt. Het wateravontuur van gisteren ligt nog vers in ons geheugen, en de TV ijlt nog even na.
We doen onze nodige dingetjes vanmorgen, en halen eerst de ontbrekende boodschappen voor vandaag. Riek wandelt alsof het heel gewoon is, voor het eerst de berg af, naar het dorp. Het is toch een vrij steile helling, en het is altijd uitkijken geblazen, want wielrenners komen plotseling naar beneden in de bocht van de weg die even bergopwaarts zit.
De rugzak mee, dat is voldoende, en draagt gemakkelijk. Beter dan een tas aan de hand mee te zeulen, en ik heb er geen last van. Het voelt zelfs aangenaam dat gewicht op je rug.

We vertrekken met de auto in de richting van Valkenburg, en als we het plaatsje binnenkomen is het al een drukte van belang. Valkenburg is niet meer wat het geweest is, en je moet echt door de commercie heen breken wil je echt iets zien van de oude historie van deze plek. Want in het centrum is het een aaneenschakeling van horeca, en vretende mensen. We parkeren tot half drie, en we lopen langs de tientallen terrassen en winkeltjes. In het centrum wordt een nieuwe brug gebouwd over de Geul, en de bouwvakkers hebben hier nog geen vakantie.

Een mooi tafereel speelt zich af, als we een timmerman zien schaven en zagen aan een ornament wat wellicht als afwerking op de brug geplaatst zal worden. De man is er nog een uit de oude doos, pet op, een handschaafmachine, en een potlood achter zijn oren. De zon schijnt even volop nu, en het is gewoon warm.

We zijn toe aan de lunch en we zetelen ons op het terras waar ik ook met Henk in 2008 heb zitten borrelen toen de dames naar boven zijn geweest om de ruïne te bekijken. Pal in het centrum kun je hier mooi alles voorbij zien komen, en we zien mensen in korte broeken, dikke jassen, dunne jassen, hemdjes, een compleet regenpak, alsof niemand meer weet wat je aan moet trekken met dit wisselvallige Hollandse weer.

We eten boerenomelet, een kipwrap, en soep, nou ja, niet allemaal, maar we hadden alle drie wat…
Nee, Valkenburg is op en top commercieel geworden in vergelijking met 30 jaar terug. De kipwrap van Janny mag eigenlijk ook de naam niet hebben. Een geroosterd droog stukje deeg, met veel sla, en hier en daar een armzalig stukje vlees, dat zelfs met een microscoop nog moeilijk te traceren zou zijn..

En daar betaal je dan 8,50 Euro voor! Nou ben ik niet een doorsnee Nederlander die constant ligt te emmeren over geld, maar als je dan bedenkt dat je voor 4 Euro bij ons in Kampen een lekkere Turkse pizza haalt, waar je als maaltijd genoeg aan hebt, dan weet je wel genoeg.

Dit is Valkenburg 2012!

Maar als je in Zuid Limburg bent geweest dan moet je er toch even geweest zijn. Als we de plek des onheils verlaten, klimmen we een stukje Cauberg naar de Lourdesgrot, en hebben daar een rustmoment. Het is er stil, en Janny brandt er een kaarsje voor Henk. De “etalagenon” die er nog steeds staat opgesteld in het hoekje, blijft me intrigeren. Ze heeft een geheimzinnig gezicht, en is gekleed in een lang zwart gewaad, met kap. Ze kijkt je aan, maar toch ook weer niet, en ik kan er ook maar slechts een paar seconden naar kijken, dan huiver ik.

Het winkeltje aan de zijkant, spat van de commerciële prullen. Een wat oudere man, die de winkel “doet”, zit voor de deur op een stoeltje, en leest Voetbal International...’t is ook maar een mens zullen we maar zeggen.

We lopen terug naar het centrum en kopen chocola en fudge in het overvolle kleine chocolateriewinkeltje.

We waren van plan nog de fluweelgrot te gaan bezoeken, maar alles staat in de steigers en de ingang is verplaatst. We hebben eigenlijk al genoeg van Valkenburg, en besluiten de tweede helft van de middag te gaan toeren, via Sibbe naar Margraten. Het Cliootje brengt ons via smalle weggetjes berand met heggetjes, via Margraten naar de Amerikaanse begraafplaats, waar 8302 militairen begraven liggen.

De rust van deze plek, en de herinnering doet je weer even stil zijn, en het majestueuze torenhoge monument steekt af tegen de blauwe hemel. Het is de combinatie van de herinnering aan een diep triest moment in de geschiedenis en tegelijkertijd de triomf van de Amerikaanse aanwezigheid in de regio. In en om de toren, speelt het carillon Abide with me, en het Wilhelmus. De klanken “wandelen” vredig over de eindeloze rijen met witte kruisen, die waarvan zoals het lijkt geen eentje uit de rij valt…

In de keurig kort gemaaide gazons lijkt er geen sprietje vergeten te zijn, en een grasmaaier hobbelt eerbiedig tussen de rijen door. Het terrein is permanent verhuurd aan de Amerikanen en wordt strak onderhouden. De oorlog heeft zijn tol geëist, en op deze plek mogen de Amerikanen best aanwezig zijn.

We rijden weer terug naar Gulpen, en de tweede helft van de middag, brengen we door met een slaappauze, borrelen, en een goed boek. De Olympische spelen gaan gelukkig nog steeds aan me voorbij, want als je in Limburg bent hoef ik niet te weten, wanneer, waar en hoeveel medailles er nu weer zijn uitgereikt…trouwens dat boeit me sowieso niet!

Na het eten wandelen we nog even naar Maria. Ze mag wel eens een kwastje gebruiken, zeker nu het beeld zo opvalt nadat de gemeente de meeste begroeiing heeft weg gekapt. Maar de symboliek die er vanuit gaat is ook wel weer mooi, je mag zijn zoals je bent…ook Maria.

Het is toch nog een aardige wandeling geworden, en via de holle weg terug lopen we weer naar beneden naar ons huis. Nog even een borrel, en een hapje, en we sluiten de tent. De wasjes hangen, het buitenlicht is uit, en de maan probeert vol te zijn…

Ik kom steeds meer tot rust, en voel dat de omgeving me goed doet. De vakantie is begonnen, de wereld is van mij, ik mag genieten…je leeft maar één keer, en alles lijkt vredig en goed als ik mijn ogen sluit…

Waar Maria al niet goed voor is…


zondag 29 juli 2012

120729Gulpen deel 2 Slenaken

Zondag, 29 juli
In de loop van de morgen zouden ons dus de gevolgen duidelijk worden van het onweer van vannacht in Belgie. Eerst maar eens koffie en naar buiten. Het lijkt wat frisser vanmorgen dan gisteren, maar als de zon erbij komt is het aangenaam warm. Het dal glooit, en de kerkklokken van Gulpen zingen door de vallei. We doen ons ontbijt, en we maken ons op voor de wandeling. We rijden naar het plaatsje Heijenrat waar we onze tocht beginnen.

De zon begint al aardig te branden, en we beginnen onze wandeling bij een oud kapelletje. Riek heeft wandelschoenen van Janny die ze al thuis ingelopen heeft, en ze stapt lekker mee dwars door de velden en langs de bosrand.

Als we in de buurt van Slenaken komen, en dwars door het bos, langs een steil pad naar beneden afdalen merken we dat het steeds natter wordt. Het lijkt eerst alsof de regen van de afgelopen tijd nog haar sporen heeft nagelaten, maar verderop als we onderaan bij het riviertje de Gulp zijn gekomen wordt het wel een erg vreemdsoortige aanblik. Het hoge gras is volledig platgeslagen, en we kunnen er amper meer lopen.

Als we verder lopen langs de Gulp wordt het steeds natter en zien we ook dat hekken en prikkeldraad volledig ontzet zijn. We krijgen het idee dat er ergens verderop misschien een sluis is opengezet, om het water te regulieren. Maar als we het schilderachtige plaatsje Slenaken binnen lopen, zien we dat er iets aan de hand moet zijn geweest. Veel wegen zijn afgezet, en er staan brandweerauto’s en zelfs een wagen van de NOS. Nog hebben we geen idee wat er gebeurd moet zijn, en ik vraag het aan een medewerkster van de NOS, die in de open deur van de auto even zit uit te rusten. Ze vertelde dat ze vannacht om twee uur uit bed is gebeld. Er is een wolkbreuk geweest net over de grens met Belgie, en heeft al het water het dal in gezwiept. Omdat Slenaken het laagste punt is in de regio, is dit de meest kwetsbare plek, en was de Gulp in korte tijd een kolkende massa geworden.

Gasten werden verrast in hun verblijven, en in de horecagelegenheden heeft het water een enorme ravage aangericht. We lopen naar een hoger gelegen restaurant dat nog open is en we nemen een capuchino met citroenvlaai. Het is het gesprek van de dag, en als we terug lopen om onze wandeling te vervolgen zien we de brandweer druk aan het werk om terrassen en meubilair weer schoon te spuiten.

Als we onze weg willen vervolgen en onder een lint willen doorstappen worden we tegengehouden door een dame die ons er niet door wil laten. Ze gaat er vanuit dat we ramptoeristen zijn, en schudt hoogst verontwaardigd haar hoofd als we toch onder het lint doorkruipen. Zo kunnen aannames een boel scheef trekken in het leven…We horen haar nog brommen: “die mensen hebben al genoeg meegemaakt..” alsof wij dat eens even lekker allemaal wilden gaan bekijken vanmorgen…

We vervolgende onze wandeling en genoten van het mooie Limburgse landschap. De weg voerde ons naar boven, het bos in, en daalden weer af aan de andere kant, om weer terug te keren in Heijenrat.

Riek heeft het knap volgehouden, en met bemodderde broek en schoenen kwam ze met ons terug bij de auto. Het weer is schitterend en de zon prikkelt. Je moet de natuur hier zien om te kunnen ervaren wat Zuid Limburg voor een landschap is en wat het met je doet.

We rijden nog even langs “de Bergummerhof” , de boerencamping waar zaterdag Henny en Ella arriveren, Janny’s broer met vriendin. Ze blijven tot dinsdag, en als we verder rijden zien we nog even Maria, en toeren we rond de berg terug naar Aurora, het park waar we verblijven.

De middag luieren we wat, en de slaap wil af en toe ook wel. Het blijft zonnig, en we eten rijst met groente en roerbaksaus, vooraf gegaan door een borrel, de Baylies wil er wil in op dit tijdstip.

Na het eten toeren we nog wat door de omgeving. De heldere laagstaande zon, maakt de glooiingen goudgeel van kleur en de schaduwen geven er nog eens een prachtig effect aan. Limburg op zijn mooist!

Morgen gaan we naar Valkenburg, en de slaap wil wel komen nu. Moeders trekt de gordijnen dicht, en ik rook er nog een. Nog een biertje en de dag is ten einde…

120728Gulpen deel 1 Gulpen

Zaterdag, 28 juli
In tegenstelling tot de vorige vakanties waren de kriebels nog niet aanwezig vanmorgen. Eigenlijk is er geen enkele vakantie te vergelijken maar nu was er nog helemaal niets…De oorzaak ligt denk ik in het feit dat we het laatste jaar aardig wat voor onze kiezen hebben gehad.

Voorbereiden op de vakantie? Tja, je doet het verstandelijk gezien, maar gevoelsmatig wordt je geleefd door alle omstandigheden van de afgelopen periode, en in ons mensen zit nu eenmaal in geprogrammeerd dat vakanties en de voorbereidingen daarop leuk zijn, en maar voelen doe je het even niet…

Ik heb me voorgenomen weer eens van deze vakantie een reisverslag te maken, en heb ik altijd de gewoonte om onmiddellijk dezelfde avond nog te schrijven, maar zelfs dat lukte gisteravond nog even niet. Maar vanmorgen vroeg, (lees zondagmorgen), toen ik uitkeek uit over het dal vanaf de veranda, met koffie en sigaret, galmden in de stilte de klokken van het katholieke Gulpen, en kreeg ik opeens ruimte in mijn hoofd. Net of je plotseling wordt bevangen door een enorme rust, en een gevoel dat alles vredig en goed is.

We zijn in Gulpen, en toen we gisteren vertrokken naar Lemelerveld om mijn schoonmoeder op te halen, leek het nog steeds alsof we gewoon op een doordeweekse zaterdag de heg daar gingen knippen. Maar we nemen haar mee, om na het overlijden van Henk, even de kop op wat anders te hebben…

Twee weken gaan we weg, en zoeken we ons chalet op halverwege de Gulperberg in het mooie glooiende Zuid Limburg. We zijn verknocht aan deze streek en is dit inmiddels het vijfde jaar dat we deze omgeving opzoeken.

Tegen half elf zaten we in de auto, nadat in Lemelerveld, deuren zijn gecheckt, de afwas is gedaan, de tuin netjes, en de koffer van Riek al klaar stond in de keuken. Het is anders geworden, nu Henk er niet meer is. Afgelopen maandag is ook het duivenhok afgebroken en afgevoerd, en leek het alsof er nooit eentje gestaan had. Klinkt een beetje cru, na het overlijden van Henk, maar de ruimte en rust die ontstaan is rondom het huis, past eigenlijk ook weer goed bij het gevoel dat Henk nu ook eindelijk zijn rust voor altijd heeft gevonden.

We gaan op weg, onze route de soleil voert ons via Apeldoorn en Arnhem, voorbij Nijmegen, en daar begint al een klein beetje “buitenland”. De omgeving wordt al helemaal anders als we een klein stukje door Brabant toeren en Venlo naderen. Het is druk onderweg, en je denkt op zo’n moment dat iederéén vakantie heeft. Het Cliootje van Janny trekt behoorlijk pittig door, en we doen rond twaalf uur een lunchstop voordat we voorsteden van Venlo binnenrijden.

Nog steeds wil het vakantiegevoel niet bij mij, en mijn gedachten dwalen overal en nergens. Nou ben ik iemand die me er eigenlijk niet druk over maakt, want ik leef nu op deze seconde van de dag, en denk ook weer eigenlijk aan helemaal niets…nou ja niets? Er is zeker iets wat me ook weer verschrikkelijk blij maakt…maar kan je het uitleggen? Ja, en nee…maar de oplettende lezer mag het zelf invullen.

Een uur later rijden we Gulpen binnen en enkele minuten later arriveren we op het terrein van het chaletpark op de Gulperberg. We lopen de trappen op naar het huis van Oscar de eigenaar, en worden we hartelijk verwelkomd. Een kleine verrassing brengt ons helemaal in opperbeste stemming, want het chalet wat onze voorkeur had kregen we nu de volle weken ter beschikking. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we de eerste week helemaal aan de weg zouden zitten in een ander chalet, maar Oscar, die we kennen uit voorgaande jaren had even creatief nagedacht en is wat gaan schuiven.

We hebben dus ons huis waar we voorgaande jaren ook in bivakkeerden en hebben een prachtig uitzicht op de vallei. We settelen ons en binnen een half uur is alles op zijn plek. Riek scharrelt lekker rond, en voelt zich thuis hier in dit huis. Ze is voor het eerst twee weken op vakantie, en het is wennen voor haar. Want, je mag gewoon alles uit pakken en in de kasten leggen, het hoeft niet in de koffer te blijven zitten. Ook bij ons voelt het goed om weer “thuis” te zijn op dit plekje.

Een plastic zak met water hangen we in de deuropening naar de veranda, want een hordeur is er niet. Dit hebben we gezien ergens in Drenthe waar iemand ons attent maakte op dit idee. Het houdt de vliegen tegen, en het lijkt te werken, of er zijn gewoon geen vliegen natuurlijk.
Laten we het maar op het eerste houden, want dat is leuk voor het idee, en die zak hangt er dan ook niet voor niks…

We rijden met de auto terug naar het dorp om de eerste boodschappen te doen, voor het weekend. Lekker weer de koelkast vol als we terug zijn, en we eten gebakken krielaardappels met salade en cordonbleu. Wijntje er bij en het vakantiegevoel begint licht te kriebelen, maar de knop is nog niet om…

Er zit onweer in de lucht, en de buienradar vertelt ons dat er een paar plukjes Zuid Limburg zullen schampen. We merken er weinig van, op een paar kleine donderklappen en wat regen na, niets spectaculairs. Tenminste, toen wisten we nog niet wat er de volgende dag aan de hand geweest was een paar kilometer hier vandaan.

De dames overwogen nog even om naar “Maria” te gaan bovenop de berg, maar hadden geen zin om nu nog de steile klim te gaan doen. Het is niet ver, maar de vermoeidheid slaat ook toe nu.
De avond is nog lang heerlijk, en buiten op de veranda uit de wind, zitten we nog tot een uur of tien.

Ik overwoog om nog voor het slapen te gaan schrijven maar kreeg er geen letter uit. Dan maar naar bed en proberen twee ogen dicht te doen. Een uur later, nog steeds geen slaap, en na een biertje en een sigaret zaten er hele verhalen in mijn hoofd maar ik kon nog geen vertaling maken in de vorm van een reisverslag…

Dan maar weer naar bed, maar ook dat ging nog niet door, want de wc kreeg kuren en liep door. Het wilde niet vlotten, en heb toen uiteindelijk de kraan maar dicht gedraaid, waarna ik eindelijk kon slapen. Morgen maar eens verder kijken.

Oscar heeft nieuwe boxsprings aangeschaft, en kon ik eindelijk afscheid nemen van deze eerste dag in Gulpen. Het onweer was weg, en de lucht weer rustig, maar het kleine rode vlekje even links onder Maastricht op de kaart, dat ik met mijn schoonmoeder had bekeken op de buienradar zou onaangename gevolgen hebben de volgende dag…

zaterdag 21 juli 2012

SGP

Het Europees Hof van de Rechten van de mens heeft bepaald dat de SGP vrouwen moet toelaten tot de kieslijsten.

En weer laait de aloude discussie op, het recht van vrijheid van meningsuiting, of het verbod op discriminatie in de grondwet? Maar het sleutelwoord is vrijheid!

Want ieder mens moet vrij kunnen zijn, om datgene te doen wat goed is voor hem of haar zelf, en om zijn of haar idealen na te streven. Daarom zijn deze twee artikelen in de grondwet ook een onmogelijke tegenstrijdigheid!

De SGP mag vrij zijn om, net als elke andere vereniging, toe te laten wie ze wil en bovendien zijn er van de 27000 leden maar enkele tientallen vrouwen. Dus binnen de SGP zal dat zo’n vaart niet eens lopen.

Natuurlijk is het goed voor de balans dat zowel mannen als vrouwen in de politiek zitten. Maar als je dat op deze manier probeert te forceren, is daar helemaal niemand mee gebaat. De SGP beroept zich nou eenmaal op haar grondbeginselen en acteert volledig binnen de grenzen van het toelaatbare.

Ik ben benieuwd wanneer het Europees Hof beslist dat mannen lid moeten kunnen worden van de Protestants Christelijke Vrouwenbond...

dinsdag 10 juli 2012

Henk...


Het houdt op met zachtjes regenen en we parkeren de auto voor de deur van de garage.





Als we het pad oplopen, zwaait Riek de achterdeur al open. Koffie!

Het duivenhok ligt er verlaten bij, en de klimop aan de schutting laat haar overtollig water langs de bladeren op de tegels druppen. In gedachten hoor ik nog het gekir van de duiven die, op een mooie zomerdag, pikkend rondom het hok scharrelden.

"Henk, hoeveel heb je er nou nog?"

Ik vroeg het vaak als ik dacht dat er weer es eentje miste, en ach de laatste jaren wist Henk het ook niet precies meer...

"Ik geleuf nog vijf..., of zes, dat kan ook...Rieeeeekkk!, hoeveel zit’n er nog in?"

Het is stil geworden in huis, de klok tikt, de ochtendkrant ligt zoals altijd op de keukentafel en we drinken koffie uit boerenbont.

"Wim, moet je de krant nog lezen, of mag ie naar de buren...…?"

Nee, vandaag geen zin in de krant, en de koffie smaakt er evenzeer heerlijk om. Het gesprek gaat over, de heg, de knetterende radio, en de regen. Vanmiddag zou het gaan opklaren...

"Henk, ga je nog mee, stukkie over ’n berg toeren?"

"Ach, ga jullie maar, ik bliev’ mooi in huus!"

Het klopt niet zonder Henk, maar toch heerst er een gevoel van vredige rust, omdat het goed is zo.

En het leven gaat verder, de stoep moet schoon, de heg moet geknipt, en de was moet gedaan. De kastdeur piept zoals altijd, en de soep staat op het vuur...

Je wordt geboren en je gaat dood, dat is het enige in het leven wat vast staat, en alles wat daar tussen zit kan elk moment als sneeuw voor de zon weer zomaar verdwenen zijn.

De enige twee zekerheden...

Is dood gaan net als geboren worden, daarom ook niet een heel klein beetje een feest? En geven om die reden begraafplaatsen me zoveel rust?

Een duif strijkt inmiddels neer achter op het plaatsje bij het hok, en een gevoel van vrede streelt mijn hart.

Het is goed zo, het is mooi geweest, het is vast en zeker...