zondag 26 augustus 2012

Tijd

Laatst hoorde ik iemand een uitspraak doen: “als het leven barsten gaat vertonen, dan breekt ook onmiddellijk het licht daar dwars door heen...”

Tijd lijkt je vijand te zijn als je alleen woont, maar tevens is diezelfde tijd je grote vriend. Je bent vrij om er mee om te gaan zoals je zelf wilt. Wordt het je vijand of je vriend? Ik besloot vriendschap te sluiten met de tijd, en ik gebruik mag maken van elke seconde die de tijd mij voorschotelt.

Afgelopen dinsdag kwam ik hier in de Boschberg, een net huis, voorzien van alles wat een mens nodig heeft volgens de bovenste lagen van de pyramide van Maslov..een dak, water, stroom, een bed, en eten…ja dat moet ik zelf kopen…En alles wat ik niet nodig heb, dat laat gewoon ik weg, dat kan omdat ik alleen ben..en laat me inspireren door goede boeken, tv-programma’s, en helende werking van bos en water hier in de omgeving.

Om te voorkomen dat de tijd toch een dreiging gaat worden en als een stoorzender door mijn gedachten gaat spoken, heb ik mezelf een project aangeboden, waarvan de inhoud nu niet ter zake doet. U hoeft gelijk niet álles te weten…

Mijn eerste stap in dit huis voelde niet goed, en deed me herinneren aan een soortgelijke periode ruim tien jaar geleden ook in deze omgeving. Toen was tijd mijn vijand, en was ik op de vlucht, en nooit thuis. Even leek het erop dat ik teruggeworpen werd, maar al gauw scherpte dit mijn ziel, en besloot ik tot een levendig bewustzijn en een intensieve beleving van alles wat ik zou gaan ondernemen.
Er moest worden ingericht, gepoetst, ingedeeld, georiënteerd en verkend, en nagedacht. Geen snelle hap, maar gewoon lekker koken, nieuwe dingen proberen, wandelingen maken, een wasje doen, uitrusten, en vooral…rust!

Nee, begrijp me goed, vragen geven niet zomaar spontaan antwoorden, want die worden meestal door het leven zelf gegeven, of niet natuurlijk..., maar rust krijg ik hier wel.

Mijn reis hier is nog maar net begonnen, de klokt tikt verder, maar ik hoor hem niet…

Ik ben vooral bezig met mezelf...dat moet, dat is soms nodig, en tranen blijven zeker niet achterwege, maar...

...het voelt goed.

zaterdag 11 augustus 2012

Social Media

Op één van onze laatste vakantiedagen in het pittoreske Zuid Limburg loop ik door Gulpen. Het is wederom prachtig weer, en de terrassen zitten al veertien dagen gewoon vol.

Bij één van de eetgelegenheden loopt het voetpad prachtig tussen de tafeltjes door en begeef ik me tussen het publiek dat salades eet, koffie drinkt, patat eet, weer salades eet, tosti’s eet, cola drinkt, sigaretten rookt, de krant leest, boert, verveeld rond kijkt, maar ook vooral bezig is met onze moderne sociale media. Of moet ik misschien zeggen, “ásociale-media?”

Want, wat is het een treurige aanblik om een echtpaar van middelbare leeftijd met twee kinderen verwoed met hun “phone” bezig te zien. Geen woord wordt er gezegd, geen blik wordt er uitgewisseld, want vier paar handen en vier paar ogen zijn compleet gefixeerd op het kleine beeldschermpje. En natuurlijk hebben ze allemáál zo’n ding en moeten ze beslist alle vier tegelijk facebooken, twitteren, wordfeut of rumble spelen.

Sociaal…?

Tja, wat moet je anders tegen elkaar zeggen? Thuis is het al niet veel, dus is het op vakantie al helemáál een groot probleem.

En het is niet één tafeltje waar een dergelijk tafereel zich afspeelt, maar het social media-virus heeft meer dat de helft van het terras al veroverd. Een zorgwekkende ontwikkeling in de samenleving?

Ach, ze moeten het allemaal zelf weten, en wie ben ik om er over te oordelen? Ik heb er zelf ook één, en ben ook lid van Facebook, al doe er alleen niet zoveel mee. Maar ongemerkt pak je toch dat ding uit gewoonte, het is net als roken…

En omdat ik er zelf onderdeel van ben, mag ik er over mee praten, en oordeel ik alleen over mezelf, en mag ik anderen observeren…

Want, wat drijft mensen om hun hele persoonlijke hebben en houden te delen met “vrienden” en zelfs “vrienden van vrienden” waar je nog nooit van gehoord hebt, en zomaar alles bij hen op de deurmat te flikkeren?

Is dit een vorm van aandacht, misschien wel een schrééuw om aandacht?

Want, wat kan iemand die je totaal niet kent het eigenlijk schelen dat je alweer naar de sportschool bent geweest, de aardappels niet zijn gelukt, je kanarie dood is gegaan, je band is geplakt, een superdag hebt gehad met een super BBQ, de logeerkamer klaar is, of de regen weer met bakken uit de lucht is gevallen…

Dat laatste hoef je trouwens helemaal niet op Facebook te zetten, want daar zijn we vanzelf wel getuige van in Nederland…

Het gaat bijna altijd over jezelf en iemand die zich niet verwant voelt met jou, is daarom al helemaal niet geïnteresseerd, of doet gewoon alsof…

Natuurlijk mag je alles delen met wie je wilt, maar waarom dan met iederéén? Je maak mij niet wijs, dat álle vrienden op Facebook geïnteresseerd zijn hierin. Dus toch eigenbelang? Maar wat schiet je er mee op?

En vaak zie je de onzekerheid van mensen gewoon uit de teksten spatten, als ook nog de eigen moertaal wordt omzeilt en men overgaat op Duits of Engels. Ach, in het Nederlands klinkt het zo saai dat ik mijn huis weer eens heb schoongemaakt, dus doe ik maar een greep uit een andere Europese taal?

Het klinkt dan ongeveer zo: “morgen rundum die hause alles nog effe schoonmaken…

Tja, dat klinkt natuurlijk veel spannender in het Duits natuurlijk, en heb je tenminste nog kunnen laten ziet dat je nog een aardig woordje Duits kan…

Terug naar de familie op het terras…

Ze zijn nog steeds bezig, en hun vingers gaan als bezetenen over het schermpje…

Zouden die kinderen wel weten wie hun ouders zijn? Zouden die ouders wel weten wat er in hun kinderen omgaat? Zouden ze het prachtige Zuid Limburg wel hebben gezien? Hoe gaan ze om me leven en dood, met ziekte en tegenslag?

Want als je bovenop de harde vernislaag leeft van de samenleving, waarin slechts wordt geconsumeerd en gecommuniceerd via elektronica, dan is de binnenkant van het leven volledig onbekend en onbereikbaar terrein geworden.

Het leven wordt geconsumeerd en niet meer geleefd…we hebben geen tijd meer voor elkaar, en we rennen van hot naar her, we praten niet meer, we lachen om niets, we luisteren niet echt meer naar wat de ander heeft te zeggen, we gaan naar bed en staan op met onze Iphone of Tablet…

Lang leve de sociale media!

Ik wandel de berg weer op, en hoor de buizerds krijsen. De rust in mij keert terug, als ik bovenop het Mariabeeld zie schitteren tegen de blauwe hemel…

Zo is het goed…

zondag 5 augustus 2012

120804Gulpen deel 8 Gulpen

Zaterdag, 4 augustus
Vandaag hebben we niets ingepland. Henny en Ella zijn staan een paar dagen op de camping op twintig minuten loopafstand hier vandaan, en vanmiddag gaan we ze verwelkomen. En na zes dagen wandelen is het ook wel eens lekker gewoon bij huis te rotzooien.

Op ons dooie akkertje klooien we vanmorgen wat aan en doen de boodschappen voor vanavond. Het is wederom een stralende dag en tot nu toe hebben we slechts op de eerste zaterdag een paar buitjes gehad, maar voor de rest is het een afwisseling van heldere luchten met zo nu en dan licht afstekende witte wolken.

De buienradar laat al dagen een regengebied zien dat vanaf Zeeland naar Groningen over het land trekt, met af en toe fikse onweersbuien, maar bij ons is er geen vuiltje op het scherm te vinden. We zijn er maar gelukkig mee.

Ik vul de morgen met wat schrijverij en lezen, koffie en een boterham, en aan het begin van de middag kondigt de familie uit Sprang-Capelle zich aan. Met twintig minuten arriveren ze op de boerencamping waar ze voor drie nachten een plek hebben.

Janny en Riek lopen alvast die kant op terwijl ik nog even heerlijk geniet van de stilte in het huis, en kan ik in alle rust het verslag van gisteren voltooien.

Een uurtje later trek ook ik de wandelschoenen aan, en begin ik aan de beklimming van de Gulperberg. Nou ja.., beklimming.., als je hier nog zes weken bent dan worden heuvels gewoon hoogteverschillen, en weet je niet beter.

Als ik de camping op kuier zie ik al de grote gele Mercedes 230 GE, aan de rand van de camping opgesteld. Op het dak, is de tent al uitgeklapt, en Henny is bezig met het vastzetten van de luifel.
De oldtimer is voorzien van alle gemakken, en je zou er zo mee door binnenlanden van Kenia kunnen rossen.

De hond loopt vrolijk vrienden te maken en weet goed zijn plek als hij gecorrigeerd wordt door zijn baas, als hij zijn grenzen probeert op te zoeken.

We doen er even een bakkie, en Ella deelt groenten uit van eigen bodem. Ooit wel eens gehoord van boterboontjes? Ze smelten op je tong! Voordat je ze op je bord hebt zijn ze al op!

Henny pakt de mountainbike om een eind te gaan fietsen, en wij de kuierlatten, om terug te keren naar Aurora, waar we de rest van de middag en de avond zullen doorbrengen. Het is prachtig weer en we kunnen heerlijk relaxen op het terras aan de zuidkant van het huis.

Met tang en aardappelschilmesje doe ik een poging om Ella’s zonnebril te repareren, nadat ik de berg op en af ben gelopen om het ding te laten nakijken door de opticien in het dorp. Maar die is natuurlijk om vier uur dicht en klop ik aan bij Oscar voor een tangetje.

De man is altijd in voor een praatje, en dan merk je dat ook in Zuid-Limburg is het leven niet anders als thuis…

De avond brengen we buiten door op de veranda met lekker eten, borrelen, kletsen, genieten van de avondzon, en natafelen. De schemer valt in, en Henny pakt de fiets en rolt het talud af. Bo, de hond gaat mee met Ella wandelen, en bovenaan de weg zwaaien we nog even als ze uit het bos te voorschijn komen.

De eerste week in Gulpen is een feit geworden…en morgen is het zondag…


zaterdag 4 augustus 2012

120803Gulpen deel 7 Schin op Geul

Vrijdag, 3 augustus
We hebben vier nieuwe ontrack-routes uitgeprint en vandaag lopen we de kluizenaarstocht. Even twijfelden we vanmorgen of we niet vandaag al een rustdag in zouden lassen, of iets minder actief te gaan doen. Tenslotte zijn we hier niet alleen en schoonmoeders van 77, wil wel graag, maar niets loopt hier vlak en ze heeft er tot nu toe al zo’n veertig kilometer op zitten.

Maar als de ochtend vordert, en de bezigheden zijn gedaan, is ze weer helemaal van de partij en heeft ze zonder aarzeling de wandelschoenen alweer aan. We rijden met de auto naar Schin op Geul, en starten de wandeling bij de kerk.

Deze kluizenaarstocht dankt haar naam aan de plek in het bos, (de Kluis), waar vroeger zestien kluizenaars woonden.

De route voert ons eerst het dorp uit, over een breed pad langs de Geul door het bos, richting de witte brug over de Geul in Oud-Valkenburg. Rechts van ons de meters hoge dichtbegroeide mergelwand, en links de Geul die zich slingerend een weg baant door de omgeving. Je vraagt je af hoe bomen hier hun wortels kunnen hechten in deze rotsachtige bodem.

Een paar meter voor ons hebben wandelaars hun blik gevestigd op iets aan de rand van het struikgewas. Als we dichterbij komen blijkt het een bosmuis te zijn, die rustig zijn of haar voedsel tot zich neemt. Het grappige is dat dit beest zich van niets en niemand wat aantrekt, en rustig doorgaat met wat hij aan het doen is.

Een mevrouw merkt op dat je thuis al lang de schrik in de benen zou hebben zitten, als je een dergelijk beest in je tuin ziet, maar hier sta je er gewoon bij te kijken. Alles is dus relatief…

We rusten even uit bij de brug waar we een schitterend zicht hebben op kasteel Genhoes, en even later slaan we rechtsaf, naar boven, een bospad in dat ons naar de Kluis voert.

De Kluis bestaat uit een woongedeelte en een kapel en stamt uit de 17e eeuw. Hierin hebben achtereenvolgens zestien kluizenaars of heremieten gewoond. Ze leefden hoofdzakelijk van aalmoezen en mochten geen vrouwen ontvangen, Of ze naar vrouwen toe mochten is niet bekend. De bekendste kluizenaar was Arnoldus Haesen, die na 44 jaar kluizenaarschap in 1764 overleed en in de kapel werd begraven. Hij werd tweemaal door de beruchte Bokkenrijders overvallen. De laatste heremiet was broeder Lutgerus, die in 1930 zijn kluizenaarsbestaan voortijdig opgaf. Naast De Kluis staan dertien minikapelletjes in een kring en een grotere in het midden. Rooms-katholieken laten het lijden van Christus in een kruisweg van veertien staties zien. De gebeurtenissen waar de Verlosser op weg van het huis Pilatus naar de Calvarieberg zou hebben stilgestaan of geleden zijn ieder afzonderlijk in de nis afgebeeld.


Deze open plek in het bos is een oase van rust en sfeer.

We laten de geschiedenis achter ons, en vervolgen onze weg via, de soms toch onvermijdelijke verharde wegen, en weilanden door kleine dorpjes en gehuchten. Het roodbonte vee staat ons herkauwend aan te staren als we langs banjeren. Vakantie vieren hoeft niet duur te zijn…

Op een open picknickplaats, met dit keer goed gesitueerde bankjes, (niet allemaal maar je hebt tenminste keuze hier), eten we ons broodje, en vervolgen we onze weg voor het laatste deel van de wandeling.

We keren terug in Schin op Geul, en toeren we naar huis. Toeren, wel te verstaan, want we verdwalen licht en zijn we een kleine twintig minuten later op exact dezelfde plek waar we vandaan reden. Ach, je moet het van verschillende kanten gezien hebben…

Thuis in Gulpen, happy hour, en ik maak een tapazschotel. Nou ja, de schotel was er al, hij moest alleen nog gevuld worden. We eten ordinair burgerlijke Hollandse kost, boontjes met nieuwe aardappels en gehaktballen.

In de loop van de avond, bezoek ik nog even Maria. Het is nu al een stuk donkerder, en ik kan al bijna niks meer zien, als ik me door het geboomte heen een weg naar boven baan. Niet geheel ongevaarlijk want het is hier redelijk steil, maar ik ken zo langzamerhand de weg. Omdat het toch te donker is geworden om binnendoor terug te keren loop ik even later langs de weg, maar ook hier is het oppassen voor naderend verkeer want er is geen verlichting.

Riek is inmiddels naar bed en Janny hangt nog even bank, als ik terugkeer in het fort. Deur op slot, lamp uit, en nog een borrel. Het is goed geweest, morgen is het zaterdag…


donderdag 2 augustus 2012

120802Gulpen deel 6 Euverem

Donderdag, 2 augustus
Vandaag duidelijk een lagere temperatuur dan gisteren, maar nog steeds een graad of 22, en droog. Prima wandelweer. Eerst vanmorgen naar de markt die hier elke donderdag in Gulpen haar kramen uitstalt. Het is niet uitgebreid maar wel even gezellig om overheen te lopen.

Ik sprak vanmorgen even Oscar de beheerder, die het chalet naast ons aan het schuren was. Het vergt nogal wat onderhoud als je 12 chalets van dit formaat moet bijhouden en sommigen kunnen wel een opknapbeurt hebben. Hij doet het allemaal zelf, samen met zijn twee dochters. Naast dit chaletpark op de Gulperberg hebben ze nog een groepsaccomodatie in Spa, en hebben er natuurlijk in het hoogseizoen behoorlijk wat werk mee.

Zijn moeder van 97 zit in een verzorgingshuis in het dorp, en heeft tot haar 90e hier op de berg gewoond. Ze deed elke dag nog zelf haar boodschappen en liep minstens 1 x per dag, de berg op en af, en dat op haar leeftijd. Aan de andere kant, die mensen zijn hier gewoon niet anders gewend, terwijl wij al lopen te puffen als we 1 x de berg weer zijn opgelopen.

Als we terugkeren van de markt, maken we ons op voor de wandeling vanaf hier naar Euverem. Via het kasteel, wat op dit moment wordt verbouwd, lopen we weer opeens midden in het Limburgs schoon, en via draaihekjes en smalle paadjes dwars door de weilanden.

Beer mocht vandaag ook mee en had het hoogste woord achterop de rugzak.

Verderop steken we voor de zoveelste keer de Gulp over die kronkelend door het landschap haar weg zoekt. Ook hier zien we nog de platgeslagen oevers door de wolkbreuk van afgelopen zaterdag boven Belgie.

We lopen door een haag van mais, die aan weerskanten hoog boven ons uitsteekt. We hebben duidelijk meer energie dan gisteren, toen de warmte ons leegzoog. Nu hebben we er minder last van en we lopen een stuk gemakkelijker.

Als we de Rijksweg Vaals-Maastricht zijn overgestoken lopen we achterlangs terug naar Gulpen, en hebben we weer een ander landschap mogen aanschouwen. Zuid Limburg is wat dat betreft zeer variabel van aard en steeds waan je je weer in een nieuwe omgeving die toch weer anders is dan de dag ervoor. Dat is Zuid-Limburg op zijn best!

In de namiddag relaxen we wat, en we eten alles wat over is van de BBQ van gisteren.

’s Avonds toeren we richting Klimmen, en via kleine holle wegen komen we door een aaneenschakeling van kleine dorpjes. Als we in de buurt van Maastricht komen slaan we af naar ’t Rooth, een mergelafgraving met bijzonder mooie uitzichten. En met de lage zon in het westen, is het een prachtig schouwspel, als het licht weerkaatst op de witte afgegraven mergelwanden.

We toeren terug naar Gulpen en gaan voldaan aan de koffie. Het is nog lang heerlijk weer buiten, en opnieuw een geslaagde dag is voorbij. Morgen nog geen plannen, maar soms is het wijs om even helemaal niets te plannen…

De avond valt, en het wordt stil op de berg…

120801Gulpen deel 5 Landsrade

Woensdag, 1 augustus
Het wordt warm vandaag, zomaar midden in de week even een zomerpiek. Een strakblauwe hemel siert het zwerk, en we gaan op pad. Deze mooie boerenwandeling toert vanaf de Gulperberg, richting de golfbaan. Een stukje over de weg, die hier vrij smal is, en dit keer ook nog eens druk. Want het is warm en menig auto stopt om ons de weg te vragen naar Mosaqua, het enige echte zwemparadijs in de regio. En ach, wij wonen hier, dus mag ik ook zonder blikken of blozen feilloos de weg uitleggen.
We verlaten de weg, en duiken zo het tarweveld in. Maar het zou net zo goed gerst kunnen zijn, of rogge.

Zelfs Riek twijfelt, maar we laten ons niet weerhouden om aren in de handen de wrijven, het kaf te scheiden van het koren, en de korrels lekker tussen je kiezen te laten malen. Dat hoort bij een wandeling over de akkers.

Ik kijk uit over een paar duizend vierkante meters goudgeel korenveld, en ik vraag mij af hoeveel volkorenbrood ze daar wel niet van zouden kunnen produceren. Nou ben ik niet echt nieuwsgierig naar het antwoord, maar het gaat om het idee. Het is het wonder van de natuur…

We duiken het Wagenerbos in, en een modderig berotst pad voer ons redelijk steil naar boven. Varens verrijken de bodem in de natte donkere kilte van de bosbodem. Het is een sprookje, en vraag mij af wanneer de eerste de beste bosheks ons een kop brandnetelthee zal aanbieden. Maar ze komt niet, zeker even een boodschap doen in het dorp.

Als we het bos uitkomen lopen we rondom de golfbaan, en nemen we een hele korte pauze bij een picknicktafel die verkeerd staat, midden op een open veldje, pal in de zon. Maar wellicht is het de bedoeling dat je daar alleen een boterham eet als de zon niet schijnt…dan kan.

We lopen gauw verder, en via de Landsraderhof, het open veld in. Het erf ziet er onverzorgd uit, en voor Nederlandse begrippen, gewoon vies. Maar we zijn hier niet in Nederland maar in Zuid Limburg!

Langs het hek lopen we dwars door een kudde koeien, die nooit hun nieuwsgierigheid kunnen bedwingen, het zijn net mensen…dus voelen we verwantschap, en laten we, een ogenblik later, onze vrienden weer achter ons…

We komen uit bij een smalle asfaltweg, en bij gebrek aan een bankje laten we ons vallen op de graskant, die een beetje hoger ligt zodat Riek ook redelijk gemakkelijk haar benen kwijt kan. Tijdens het eten van een boterham is deze pose iets aangenamer dan plat op de grond. Het heeft te maken met de weg van het voedsel naar daar waar het zijn moet.

Janny ziet een ekertie, (eekhoorn op z’n Lemelervelds), en die wordt natuurlijk digitaal vastgelegd. Zo vaak zie je ze niet…

We duiken weer het veld in, en lopen via grasland richting de boomhut. Daar slaan we linksaf en lopen we naar boven richting de weg. De zon brandt hier flink en je kan merken dat de temperatuur nu een rol gaat spelen. Het is warm vandaag, en we overwegen om de wandeling af te breken , maar Riek wil daar niets van weten.

Nog een kilometer of twee, en we zien in de verte het dak van ons huis op de Gulperberg verschijnen. Nog een paar honderd meter door het grasland banjeren, en daarna het laatste stukje en eten we ijs bij het zwembad.

Als we thuis zijn halen we de nodig spullen voor de BBQ, inclusief materiaal, maar het ding werkt niet en we eten gezellig uit de pan. Ik kan er slecht tegen als vlees niet gaar wil worden omdat er geen vuur is. Dat heb je met die weggooidingen met zes houtskooltjes erin! En dan denk ik met weemoed aan onze vuurplaats thuis in Kampen…dat ding wil tenminste branden en wordt ik alleen al warm van binnen als ik denk aan de mooie dingen die straks thuis op me wachten…Want dat is ook vakantie, gezond afstand nemen, en tegelijk weer verlangen naar huis…het is niet of, of…maar en, en! Zo is het leven...

Tijdens de avondwandeling naar Maria bovenop de berg, zijn dat zo van die momenten van herinnering en verlangen die in de rust van de schemering boven het dorp komen boven borrelen, met Maria in het schemerlicht van de avondzon...

Het is goed hier, ik mag genieten, herinneren, en verlangen! Als de eerste druppels vallen, verlaat ik de berg, en loop tussen het donkere geboomte door terug naar huis...


120731Gulpen deel 4 Vijlen_Holset

Dinsdag, 31 juli
Vier jaar geleden maakten we rondom het drielandenpunt een stevige wandeling van zo’n 20 km door sterk glooiend terrein. Het plaatsje Holset was toen het startpunt en we vonden dit een van de mooiste wandelingen van ontrack.nl. Vandaag staat er een verkorte versie op het programma ook in deze buurt, en voor Riek is 7 tot 10 kilometer prima te doen. We willen haar graag dit stukje Limburg laten zien, wetende dat ze ook kan genieten van bosranden en vergezichten.

Het ochtendritueel gaat zoals elke morgen, kleine wasjes, douchen, een boterham, het nieuws, (het liefs gewoon het meest rechttoe rechtaan nieuws op Ned1), en geen opgeklopt gezwets van het RTL4-nieuws met zaken die weinig meer met nieuws hebben te maken.. Maar ik erger mij niet, en verwonder mij slechts…dat is een goede gedachte om de dag te beginnen.

We rijden met de auto naar Vijlen en parkeren bij de enige echte berghut in Nederland, Boscafé ’t Hijgend Hert. En ach, het pas hier wel in de omgeving, het mag zullen we maar zeggen. De route loopt eerst dwars door het bos, en via de bosrand door het glooiend typisch Limburgs landschap.
Steeds zien we de uitkijktoren van Vaals heel in de verte boven het geboomte uitsteken, gedecoreerd door tientallen windmolens. We speuren naar wild, maar het blijft voorlopig bij een konijn en een nog een konijn..

Bijna glijdt Riek uit, en ik pak haar in een reflex vast. Och jee, bijna had ze een vinger gebroken, maar alles zit er nog aan.

Het is heerlijk wandelweer en we komen rond middag in het plaatsje Holset. Het schilderachtige dorpje, waar we eerst weer het kerkje bezoeken. Riek brandt een kaarsje voor Henk, en we genieten even van de mystieke stilte op deze plek. Je zou hier iedereen mee naar toe willen nemen die je lief is…

Daarna doen we koffie in het Kluske, en vervolgen onze weg, het dorp weer uit. We eten onze boterham verderop op een bankje, lekker met kaas, komkommer en chorizo. Dat verkopen ze bij het KLuske niet…

We lopen tussen hoge bermen en wallen door, en het prachtige rustige wandelweer blijft mooi in de lucht zitten. We komen op deze wandelingen trouwens weinig mensen tegen, behalve als we op een stukje doorgaande weg belanden of een verharde weg. Maar deze routes zijn doorgaans zo uitgezet, dat we alleen bospaden zien en of dwars door weilanden koersen. Echt van de wereld dus!

Plotseling ziet Janny een haas in het weiland. Een gewone haas? Ja, een gewone haas. Maar als je daar staat, in de middle of nowhere..aan de bosrand..en je ziet midden op een groot stuk grasland, een haas rennen...dat moet je waarnemen en de schoonheid ervan in zien…

Als we terug keren in Vijlen, rijden we toeristisch terug naar Gulpen. In dit gebied rondom het drielandenpunt, waan je je even in het buitenland, met heuse haarspeldbochten, en flinke hoogteverschillen. We toeren door Mechelen, nee, niet in België…en we eten een sorbet. Mechelen is ook weer zo’n typisch Limburgs dorp, met veel vakwerk. Ook weer zo’n dorp, waar je opeens het gevoel krijgt zomaar in Frankrijk rond te banjeren…

Als we terugkeren in Gulpen doen de dames boodschappen en eten we ’s avonds macaroni. Soms is er van de avond weinig te vertellen, en dat probeer ik dan ook maar niet. Ja, ik kan natuurlijk de lezer vermoeien met een opsomming van de soort chips, de koffie, de televisie, hoeveel chocolaatjes, en waar ik gebleven ben in mijn boek, maar alleen maar feiten vervelen mij, dus geen verhaal…

Morgen doen we de blauwe paaltjesroute hier in de buurt, rondom de golfbaan. Het wordt warm, dus kunnen we beter in de buurt blijven, dan kunnen we onmiddellijk terugkeren als we verdrogen, in zwijm vallen door de hitte, of gewoon geen zin meer hebben..

Broek uit, lamp uit, en naar bed…komt er een morgen? Dat weet je maar nooit..en ik sluit tevreden mijn ogen…