vrijdag 30 november 2012

Avondlucht

Soms lijkt de tijd verloren te gaan in het donker van de nacht. Er is niets, en toch zoveel. In de dampige avond verlicht de maan de tuin, en de de kilte doet me even rillen.

De vrieskou kondigt zich aan, een kat klautert over de schutting, en de sterren vervagen soms door de dunne wolkenslierten. Eindeloos kan ik hier staan, en genieten van dit moment.

De oneindigheid van het zwerk verruimt mijn gedachten, die een tel later me weer kan benauwen. Ben ik zo klein, in die onmetelijke ruimte? Of is het juist de oneindigheid, die me groot maakt?

Beseffen dat je leeft? Beseffen dat er niets is, maar dan ook helemaal niets waar wij als mens ook maar enige invloed op hebben? Morgen kan het over zijn, dat weet haast niemand...

De tijd schrijdt voort, de klok tikt, en wie bepaalt wanneer? Ik geniet gewoon nog even, want niemand weet....

Een koppel ganzen vliegt kwetterend over, als ik zachtjes de deur achter me dicht trek.

Ik ga naar bed...