donderdag 19 december 2013

Andere kerst...

Eén van de meest besproken en bezongen onderwerpen is de liefde, maar ook het meest gehekeld en gehaat.  Liefde heelt, liefde maakt kapot. Liefde is er, of is er niet.

Wat is liefde? Het onbesproken, niet te verwoorden gevoel van een chemie tussen levende organismen? Waar komt de liefde vandaan, en wie heeft het verzonnen?

 Of is het gewoon ontstaan ergens tussen het allereerste begin en de wereld van vandaag? Wat is het doel, waarom kan het zo mooi zijn en waarom doet het soms pijn? Wat is de mystiek, of is die er juist helemaal niet?

We leven naar kerst toe, iedereen op eigen wijze, iedereen met eigen geheimen, eigen verlangens,  eigen pijn of hartstochtelijk verdriet. Soms verscheurd door tweestrijd, en verdoofd door een heimelijk dilemma. Diep weg gestopt onder de bovenlaag, die we over ons diepste ik heen hebben gelegd, verhard door een dikke laag plamuur die als een laag asfalt over onze eigen diepere werkelijkheid heen ligt.

Een kind geboren in een kribbe, dat belangrijk is voor de wereld? Ik ben er mee opgegroeid, ingegoten met de paplepel, en doordrongen van een waarheid die mijn eigen waarheid is geworden. Maar hoe verder de klok tikt, hoe minder ik er van begrijp.

En stel nou dat alles is verzonnen, en de geschiedenis flink op de loop is gegaan met verhalen van toen, van een Jezusfiguur die wonderen deed? De zoon van God, gekomen op aarde, die hier ruim dertig jaar heeft rond gelopen en daarna als schuldoffer is afgeslacht voor de wereld?

Ik ben gelovig, maar twijfel ook vaak. Gelukkig maar, anders zou mijn geloof nooit zo sterk zijn geweest. Net als twijfelaars, die niets geloven zeggen ze, of het zelfs zeker weten dat er niets is. Dan zeg ik, hoe weet je dat er niets is? Net zo min dat ik kan bewijzen dat er wél wat is.

 Geloof gaat niet zonder twijfel, en twijfel niet zonder geloof, anders twijfel je niet. Maar geloof gaat ook niet zonder verwarring, onbegrip, of zelfs een vette vloek.

De wereld is in barensnood, we liegen, we bedriegen, we consumeren als beesten, we zuigen de aarde leeg, we laten onze buren letterlijk verrotten, we hangen uit verveling elke avond voor de buis en we kijken naar inhoudsloze en zinloze programma’s die onze geest verzieken, positivo’s winnen terrein en realisten worden weg gewuifd door dromers die het geluk zoeken in uiterlijke schijn en waarheden, zoekend naar hun diepste ik.

We vereenzamen en verkillen in een jachtige wereld waarin hoogconjunctuur en bovenbaasgedrag zegevieren, en de werkelijke mens in ons geïsoleerd blijft.

En ik? Ik kan niet anders dan geloven, want dat is duizend keer sterker dan zeker weten , en voel ik mij geborgen als de zekerheden pijn gaan doen. Dan weet ik mij gedragen door een waarheid die doet leven, en door verdriet dat onderdeel wordt van mijn geluk...

Kerst 2013, zal het ooit weer een verhaal worden?


Fijne kerstdagen.

vrijdag 13 december 2013

TVOH

Een drama, mislukt, over de top, of zoals de Engelsen zeggen, a pain in the arse! Wat een verschrikkelijk programma!

Zowel de artiesten, als de coaches, als de presentatoren, (die bovendien allemaal beter thuis hadden mogen blijven wat mij betreft), zijn elementen van een ongeneerde bak herrie op de vrijdagavond.

Want, waar in de vorige seizoenen hier en daar nog enig zangtalent een plezier was om naar te luisteren en te kijken, is het dit jaar werkelijk drie keer niks. Soms zitten de artiesten er zelfs gewoon een halve noot naast, ze zingen vals, doen vreemde uithalen die het hun alleen maar om de uithalen zijn te doen, en bovendien zijn ze slecht of helemaal niet getimed, of ze kloppen niet met de muziek. En dat is niet bij een enkeling het geval, want competitie moet er natuurlijk blijven, maar er is geen enkele artiest die een plezier is om naar te luisteren. En dat komt door de formule van het programma: het competitie-element, aangedikt en opgeklopt door de presentatie en de coaches.

Zingen is een gave. Die gave heb je wél, of die heb je niet. En op het moment dat je gaat strijden in een commerciële show, zoals TVOH, gaan jonge artiesten die er gevoelig voor zijn op de verkeerde moment accenten leggen, en gaan ze eigenlijk af als een gieter. Ja, zelfs Shirma! Aan de andere kant moet je natuurlijk wel lef hebben om voor een miljoenenpubliek af te willen gaan, of is het misschien zielig?

En dan de coaches. Vorig jaar hadden we nog Nick en Simon, die naast Marco Borsato nog enigszins de jonge artiesten van eerlijke kritieken konden voorzien. Nu hebben we Marco gelukkig nog, maar Trijntje en Ilse mogen wat mij betreft gewoon weer gaan doen waar ze goed in zijn. En Ali? Tja, waar is die goed in? Hij zal wellicht zijn talenten hebben, alleen ik heb ze nog niet gezien.

Laten we beginnen met Trijntje, want als zij begint te praten dan word ik bijna onpasselijk. Ze had beter in de voetsporen van haar vader kunnen treden, en priester of dominee moeten worden. Alleen dat toontje al. Ook is ze niet eerlijk in haar beoordelingen voor sommige slecht presterende artiesten. Want,  zelfs als het overduidelijk is dat een optreden faliekant mislukt is dan presteert zij het nog om de jonge verwachtingsvolle artiest de hemel in te prijzen. Nee, ik houd beslist niet van die "zie-mij-eens-goed-commentaar-geven"-mentaliteit. Neem dan Marco, die is tenminste eerlijk, en durft op een eerlijke opbouwende manier kritiek te geven ook als deze negatief is.

En dan Ali, wat een dweil van een vent zeg. Maar alles is relatief, en er zijn vast mensen die hem “cool” vinden. Maar als Ali zijn mond open doet, en zijn ogen sluit, diep nadenkend wat hij in de komende seconden zijn strot uit zal laten vloeien, dan ben ik al weg. Nou ja, eerst niet, anders kon ik natuurlijk niet zo’n scherp commentaar geven. Maar wat een “pedagoog” zeg. Weet je wel, zo’n type dat je van alles mee wil geven, maar waar je meteen gigantisch doorheen prikt. Zo’n narcist die het geweldig vindt om zichzelf te horen praten:  Er is maar één die goed commentaar kan geven en dat ben ik…

En dan hebben we tot slot nog onze eigen Ilse uit de Achterhoek. In het begin nog wel leuk, en zeer zeker een goed contrast bij de andere coaches om de “nuchterheid” er in te houden. Maar gaande weg ontpopt ze zich als een overdreven goedlachs poppetje dat leuk wil meedoen met de rest. Niet bevorderlijk voor de kritieken die ze geeft op de artiesten. Ze is te lief, en durft niet eerlijk te zijn in haar commentaren. Maar het is niet anders, en na Marco Borsato een redelijke “aanwinst” in het team van de coaches. In ieder geval een personage waar ik me niet aan erger…

En hoe zit het tot slot met de twee presentatoren? Het duo, Martijn en Wendy? Als er één reden is waarom ik op sommige momenten zou willen zappen, als TVOH mijn huiskamer terroriseert, dat zijn zij het, allebei!! Wendy van Dijk, met haar verschrikkelijk irritante snijdende-oostenwind-stem die gemakkelijk een gevoelstemperatuur kan bereiken van -27 graden, kan beter onmiddellijk terug naar haar typetjes. Daar kan ze zich tenminste achter verschuilen, want achter “TVOH-microfone” is ze niet om aan te horen.

En Martijn, ach Martijn, die probeert de helaas veel te vroeg overleden Willem Ruis na te doen, maar het is hem nét niet, of eigenlijk helemáál niet! Een loser, het zoontje van de grote Jeroen, die het verder geschopt heeft dan hij. Nou maakt het niet uit wat je wel of niet doet in je leven, maar ik heb deze schreeuwlelijk nog nooit enig zinnig woord horen zeggen op televisie, in tegenstelling tot zijn vader. En dan dat enge bovenlipje van die jongen, dat hij regelmatig zo scheef omhoog trekt, brrr!! Maar, ik geef toe, daar kan hij ook niets aan doen. Ja, ik trek óók geen volle zalen, maar tóch vind ik het irritant!

Nee, TVOH is zeker niet mijn favoriet. Sterker nog, als het aan mij lag schrijf ik er liever een column over, het liefst tijdens een aflevering op vrijdagavond. Een dankbare keuze…

Bij deze!





zondag 24 november 2013

Noaberplicht

Een dode vrouw ligt, onopgemerkt, tien jaar lang in een woning in een Rotterdamse woonwijk, en iedereen vraagt zich af waarom dit kon gebeuren in een dichtbevolkte stad?

Zelfs de buurvrouw, die er pal onder woont, vindt het een ‘vervelend’ idee dat blijkbaar niemand aan haar gedacht heeft.

Hoezo naïef, zij toch óók niet? Want als je al negen jaar buren bent, en je je na een paar weken niet gaat afvragen wat er aan de hand is als je nooit iemand ziet, dan heb je wel een enorme plaat voor je kop!

De kans, overigens, dat zoiets gebeurt op een plattelandsdorp in de Achterhoek is waarschijnlijk velen malen kleiner dan in de stad. Daar kennen ze nog de “noaberplicht” , en is het al opmerkelijk als je daar drie dágen niets bij je buren waarneemt, laat staan tien jaar!

Maar gelukkig hebben we tegenwoordig RTL4:  “Kijk op onze app, of er in uw straat óók een dode bij de buren ligt…”

Lang leve de social media!

woensdag 23 oktober 2013

I had a dream...

Zwetend word ik wakker, als ik weer denk aan die droom van net. Het maakt me nog banger, en ik verstop me diep onder het dekbed.

Grote zwarte mannen, die vast zitten aan klinkende kettingen liggen met hun blote lichamen dicht op elkaar in het donkere ruim van een groot vrachtschip uit Afrika.

De regen klettert, en de wind buldert af en toe venijnig tegen het raam van mijn slaapkamer. Zou het echt waar zijn? Sinterklaas op het dak? Bibberend denk ik weer aan die donkere mannen op het schip.

Er waren geen bedden, alleen maar een plank waarop ze zich nauwelijks konden bewegen. En ze hadden honger. Een zware stem zong met lage toon: ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe…’
Opeens stonden op de kade allemaal nette heren die met luid gezang het schip welkom heetten: ‘Zie ginds komt de stoomboot.’

Dan lopen de geboeide mannen opeens in lange rijen achter elkaar, onder de stoffige hete middagzon. Ze werden geslagen, en getrapt door blanke mannen die met knallende zwepen achter hen aan liepen.

Ik krijg het warm onder mijn dekbed, en nat van het zweet denk ik alvast aan morgen. Mijn schoen, wat zou er in zitten? Sinterklaas is me vast niet vergeten? Wat een nare droom!

Maar… verderop was  een klein feestje aan de gang.  Vrolijke zwarte kindertjes zongen uit volle borst Sinterklaasliedjes, en middenin zat een zwarte Sinterklaas op een hoge kruk, en op de rand van zijn hoge Sinterklaasmuts stond geschreven: ds. Marten Luther King.

Ik begrijp er helemaal niets van,  en ik heb ook geen idee wie Marten Luther King is. Inmiddels is de regen opgehouden, als ik nog verder wegkruip onder mijn dekbed, en wordt het stil buiten.

Plotseling werd het feest verstoord door een grote zwarte vrouw met kroeshaar. Op haar voorhoofd staat geschreven met grote witte letters: VN! En met opgestoken wijsvinger, klinkt haar holle gebiedende stem: ‘Makkers, staakt uw wild geraas!’ De  kinderen schrokken, en de zwarte Sinterklaas keek verstoord in de richting van de zwarte vrouw.

Maar zijn schaterlach hield niet meer op, en de donkere vrouw verdween langzaam achter de stralen van de brandende zon…

Het wordt al langzaam licht buiten, als ik wakker wordt. Het dekbed ligt naast me op de grond, blijkbaar heb ik gelukkig toch nog geslapen.

Beneden hoor ik moeder met het ontbijt, en kruip ik snel mijn bed uit. Zou Sinterklaas ook zijn geweest? Vanavond is het fijn pakjesavond, gelukkig was alles maar een droom.

Ik zal eens aan vader vragen wie Marten Luther King is….

Zwarte Piet (2)

Volgens mevrouw Shepherd van de VN moet ons “racistisch” Sinterklaasfeest verboden worden.

Ze baseert haar opmerkingen op ziekelijke geluiden van mensen die onze cultuur niet begrijpen.

De hele ophef is gebaseerd op het gelijkheidsprincipe, (het woord “knecht” mag geloof ik al niet eens meer).  Zwarte Piet, de knecht van Sinterklaas, die bovendien ook nog dom en zwart is? 

Gelukkig keert heel Nederland zich fel tegen deze onzin. Sinterklaas hoort bij onze cultuur. Sinterklaas is een stukje van ons zelf, een stukje van het kind in ons, en als je dat gaat aanvallen dan voelen we dat als een persoonlijke aanval op onze eigen vrijheid. Daarom zijn alle reacties zo fel, en gelukkig maar.

Want wie brengt nou de vrolijke zwarte Pieterbaas in verband met de scheepsladingen vol negers uit Afrika die onder erbarmelijke omstandigheden naar Amerika werden vervoerd om daar hun heren te dienen?

Als je dat er bij durft te halen dan ben je ziek, erg ziek! En dat los je echt niet op met witte, blauwe of groene Pieten. 

Dan heb je zeer dringend psychologische hulp nodig.

zaterdag 19 oktober 2013

Zwarte Piet

Ik dacht niet dat het serieus was, tenminste vorig jaar nog niet.

Zwarte Piet is niet langer welkom in de ogen van de wereldverbeteraars. Maar elke vorm van aandacht die er aan besteedt wordt is er één teveel.

En wat bezielt dominee Henk Leegte, (voorzitter van comité dat de intocht van Sinterklaas in Amsterdam organiseert), om serieus een handreiking te doen naar deze cultuurbaren, als hij dan toch maar een aantal Pieten een andere kleur wil geven?

Hij doet zijn naam eer aan, want als je hieraan gaat toegeven dan heb je, óf geen gezond werkend verstand, óf helemáál geen verstand.

Want organisaties die een oer- Hollands onschuldig familiefeest willen ontdoen van haar karakteristieke traditionele figuren, en deze in verband brengen met slavernij en discriminatie verdienen in het gehéél geen aandacht. 

Wat dat betreft komt tot nu toe de enige juiste reactie van onze minister-president: “Zwarte Piet is zwart, daar kunnen we weinig aan veranderen!” 

En eigenlijk bedoelt hij natuurlijk: “Houdt er over op, ik heb wel wat anders te doen!”

woensdag 16 oktober 2013

De persoonlijke beleving...


In januari, op inruil gekocht. Eigenlijk per ongeluk, omdat ik alleen maar bij de dealer kwam voor een nieuw lampie voor mijn Scenic.

Ik heb helemaal niets met auto’s. Het interesseert me niet, en ik heb er geen verstand van. Maar de voorwaarden waren gunstig en de deal was gauw rond. Een pittig autootje, 100 pk geloof ik, lekker wendbaar, en trekt als een speer. Na een proefritje was ik verkocht, en ik ben er blij mee.

Gisteren werd ik benaderd door de verkoper toen ik voor iets anders bij de dealer moest zijn. ‘Hé, goedemorgen, mag ik je wat vragen?’ Natuurlijk, iedereen mag mij alles vragen, geen probleem.

‘Jij houdt wel van sportieve auto’s toch? Ik heb een klant die heeft wel belang in die Twingo die je een poosje geleden bij ons heb gekocht. Misschien wil je hem inruilen? Ik heb twee prachtige "RS’jes" staan’, zo sprak de Renault-man mij tegemoet…

Nu had ik geen idee wat een RS is, maar het schijnt dat deze nog sportiever zijn dan een GT. Je zult maar zo’n aanbieding krijgen…, want ik neem aan dat de dealer er blijkbaar dan ook wat voor over heeft om mijn supersnelle en krachtige “GT” weer terug te kopen. En blijkbaar ben ik destijds in zijn brein blijven hangen als verwent autoliefhebber voor de wat meer sportiever modellen. Hij schijnt me te kennen geloof ik…

Ik liet hem maar even in de waan, en ik liet me gewillig leiden naar twee blinkend opgepoetste Twingo RS’sen achter in de showroom, allebei een jaar ouder dan mijn GT.

Tja, ik zie natuurlijk aan de buitenkant geen verschil, maar daar ben ik dan ook “leek” voor, en had ik slechts een eventuele voorkeur voor de kleur. Rood wil ik niet, dus bleef over de blauwgrijze.

En alleen omdat ik nieuwsgierig was hoever zo’n dealer zou willen gaan om mijn “GT” terug te bemachtigen besloot ik twee offertes op te vragen. Eentje op inruil voor mijn GT, en eentje als ik mijn GT simpel weg zou willen verkopen aan de dealer, zonder inruil.

Nogmaals, een auto moet voor mij gewoon van A naar B, en als ie het niet doet, pak ik de fiets, ik ga lopen, of ik leen een andere auto. En ja, ze zijn er nog, die mannen die liever naar hun vriendin kijken dan naar hun auto, maar dat hoefde ik die verkoper niet wijs te maken. Maar ik laat dit zijspoor even voor wat het is, anders heb ik straks nog de complete emancipatiebeweging op mijn dak…

‘Ik maak het onmiddellijk voor je in orde, vandaag of morgen heb je de offertes in huis’, beloofde de man. ’s Middags belde ik nog even naar de dealer, wat deze deal voor mij zou opleveren, waarop meneer-Renault mij probeerde te overtuigen dat het slechts de "persoonlijke beleving" van het rijden in een  “RS” zou moeten zijn…

Tja, ik geloof niet dat ie me echt kent, maar ik liet hem nogmaals in de waan, en wachtte de offertes met nieuwsgierigheid af.

Een uurtje later, toen ik mijn laptop openklapte, had ik de “aanbieding” al in mijn mailbox. Ik dacht, die heeft haast! En ik dacht ook, ik ga een jaar ouder rijden, wie betaalt mijn afschrijving van een “gemist” jaar, en ook de kilometerstand was vier keer zo hoog als mijn GT nu. Ik mag potdomme wel geld toe krijgen van meneer Renault!

Maar nee, dit was niet het geval, er moest flink geld bij, en ik vond dus geen enkele aanwijzing of prikkeling die mij ervan overtuigde dat Renault zo dolgraag mijn auto weer terug wilde hebben, als u begrijpt wat ik bedoel. Zelfs de rij-klaar-kosten stonden doodleuk in de offerte berekend…

Beleefd heb ik bedankt, en kijk ik maar weer eens genoeglijk naar mijn “simpele” GT, die buiten altijd in mijn gezichtsveld staat. Het is de persoonlijke beleving! 

Wat kan een mens gelukkig zijn…


dinsdag 10 september 2013

Schoolagenda

Scholengemeenschap Pieter Zandt in Kampen vernietigd haar 3000 schoolagenda’s omdat daarin een foto was afgedrukt van een leerling met het peace-teken op haar shirt, (in de Romeinse tijd was dit het teken van de antichrist). 

Wat de school doet mag ze natuurlijk helemaal zelf weten, maar de reacties lopen natuurlijk, als vanzelfsprekend bij dit onderwerp, uiteen.

Ik vind het in ieder geval bijzonder jammer dat een school die, zeker gezien haar reformatorische ideologie, (of misschien wel dánkzij deze reformatorische ideologie), zo uitpakt en zoveel gewicht legt in een “verkeerde” stikker op een bladzijde van een schoolagenda.

In Schoonloo vermoordt een vader zijn drie zoons, en daarna zichzelf, in Syrië sterven onschuldige mensen waarschijnlijk door het gebruik van chemische wapens, en steeds vaker worden burgers die zich van geen kwaad bewust zijn het slachtoffer van zinloos geweld, zomaar vernederd, zomaar doodgeschopt, zomaar doodgeschoten, of zomaar met een mes aan stukken gesneden.

En een christelijke school in Kampen vernietigd 3000 schoolagenda’s omdat er een “verkeerd” plaatje in zit?

Ik vraag mij af of de school nog wel "geloofwaardig" is, als je deze signalen uitzendt…

vrijdag 16 augustus 2013

Zigeunersaus


We hebben er weer eentje: zigeunersaus, het mag niet meer zo heten volgens de Duitse Sinti  en Roma, een woonwagenvereniging.
 
Na de negerzoen, de jodenkoek, de zwarte piet hebben we nu dus  de zigeunersaus.

De woonwagenbewoners in Nederland vinden het grote onzin, en terecht.
 
Zo kan ik er nog wel een paar verzinnen, de dame Blanche, de moorkop, het patatje oorlog, (misschien zet deze benaming wel aan tot haat? En de oale wievenkoek?
 
Het zal mij benieuwen wanneer de ouderenverenigingen in opstand komen.
 
En de Witte Reus, een discussiepunt voor extra lange mensen met blanke huidskleur? En dan de bokkenpootjes en varkensoren, misschien iets voor de partij voor de dieren? En de Drentse kosterworst staat binnenkort wellicht op de agenda van de wereldraad van kerken?
 
Waar gaan we naar toe met dit soort geneuzel? Ik krijg altijd sterk het gevoel dat deze vredesduiven en wereldverbeteraars geen gevoel voor humor en cultuur hebben.
 
Als je dit soort dingen ter discussie gaat stellen dan heb je denk ik niets beters te doen, en misschien heb ik wel een heel klein beetje medelijden met deze vorm van aandacht trekken.
 
Morgen haal ik zigeunerschnitzel, die is in de aanbieding…

zondag 4 augustus 2013

Gaypride


Waarom gebruiken homosympathisanten steeds maar weer de vernedering, mishandeling en discriminatie van homo’s als argument om daarmee het andere uiterste te verheerlijken: een wereldwijde acceptatie van homoseksualiteit die blijkbaar voor iedereen als normaal moet worden beschouwd?
 
Natuurlijk is het niet goed te praten dat homo’s in elkaar worden geslagen of, zoals in Rusland, in de val worden gelokt en mishandeld. Maar daarom hoef ik nog niet af te wijken van mijn overtuiging dat de liefde tussen man en vrouw de enige zuivere vorm is?
 
Ik sla geen homo’s in elkaar, maar ik zou als ambtenaar van de burgerlijke stand beslist geen homo’s in de echt kunnen en willen verbinden. Ook niet uit respect? Nee, als ik geen pindakaas lust dan koop ik het toch echt niet, alleen om Albert Heijn een plezier te doen?

Het wordt anders als mensen homo’s als uitschot zien. Ze zijn besmet met etnische zuiveringsdrang, en vernederen in meer of mindere mate óók gehandicapten, ouderen, joden en allochtonen.
 
Het gebeurt op grote schaal, wereldwijd! Dat heeft niets te maken met haat, maar breekt alle wetten van fatsoen en respect.
 
Je vraagt je af of zo’n botenfeestje in Amsterdam geen olie op het vuur is…

woensdag 24 juli 2013

Zomer 2013


De zomer is terug in het land.

De adviezen die worden uitgedeeld door de GGD, sportverenigingen, overheid en gemeentes, tonen weinig respect voor de het cognitief vermogen en de creativiteit van een normaal weldenkend mens!
 
Want het is natuurlijk mateloos irritant om elke dag te moeten lezen dat je ’s nachts maar beter niet onder een warm dekentje kunt gaan liggen, en dat je veel moet drinken. Goed dat ze nog even vermelden dat het hier om water gaat...

Ook schijnt het in de schaduw koeler te zijn dan in de volle zon? Alsof we dat nog niet wisten!
 
We kunnen klonen, mensen naar de maan brengen, we genezen kanker, we zitten technologisch gezien in een tijdperk van hoogconjunctuur, maar we zouden niet weten hoe we ons moeten beschermen tegen een beetje zon?
 
Door dit betuttelend gedrag  zou je minstens concluderen dat de gemiddelde Nederlander het niveau heeft van de placenta van een zeekoe! Dit soort adviezen zijn ronduit irritant en onbenullig!
 
We zijn toch volwassen mensen?

woensdag 17 juli 2013

Vakantie


Vakantiegangers storen zich onderweg het meest aan vieze toiletten langs de snelwegen, zo las ik deze week in de media.
 
Andere ergernissen zijn slechte wegrestaurants, jengelende kinderen op de achterbank, files en discussies met de partner over de route en de rijstijl, overvolle campings, slecht sanitair, een ondraaglijke hitte in de tent, drukke restaurants, ongedierte, de stress in de laatste dagen vóór de vakantie, of juist de stress op het éind van de vakantie omdat de auto weer moet worden ingepakt.
 
Natuurlijk kan het lastig zijn rekening te moeten houden met al deze ongenoegens, maar zijn dit niet dezelfde mensen die juist deze ergernissen zelf verspreiden op andere momenten?
 
De radio op standje onbenullig, hard lachen om niets, de beroemde middelvinger, altijd druk, en geen oog meer voor de kleine geneugten van het leven?
 
In mijn achtertuin fluiten de vogels, geniet ik ’s morgens van mijn bak koffie, van de hond op het gras kauwend op een stokje, van weelderig groen.
 
Maar vooral van… serene rust in mezelf!

Fijne vakantie!

woensdag 10 juli 2013

De wolf

De wolf keert mogelijk terug in onze moderne beschaving.

Johan Houwers van de VVD maakt zich ernstig zorgen en het doembeeld van verslonden kinderen, verscheurde schapen en vreselijke ziektes, staat nu al op zijn netvlies. Want de wolf past niet in zijn geciviliseerd en georganiseerd systeem, en hij voelt zich duidelijk bedreigd.

Ik vraag mij af of hij in de gaten heeft waar de echte bedreiging ligt? Want, wie was hier nou eerder, de wolf of zijn Ipad?

Is het niet de mens die door haar moderne technieken en beschaving de natuur op zijn kop zet? Logisch dat meneer Houwers zich zorgen maakt, want hij denkt dat hij vanuit zijn luie stoel de wereld op afstand kan monitoren, en dat alles verklaarbaar is.

En tja, daar komt die eigenwijze wolf opeens terug. En dat is natuurlijk een lelijke streep door de rekening van dit soort bestuurders die amper meer weten wat échte natuur is, en alles en iedereen ten koste van alles willen beschermen omdat ze denken dat zo hoort?

Dan mis je toch écht de essentie van het leven denk ik!

De terugkeer van de wolf, een geschenk uit de hemel! 
http://www.youtube.com/watch?v=4WbeP2qqKes

dinsdag 4 juni 2013

Parelvissers...

Zomaar een ochtend in juni. 

Mijn laptop open voor me aan tafel, een kop koffie, en de zon die haar licht weerkaatst in de lichte keuken.

De linde voor het huis wiegt langzaam haar blad op het ritme van de wind. 

Als ik dromerig naar buiten kijk, valt mijn oog op het straatnaambordje: Akelei  48 t/m 86.

Tegelijkertijd klinkt op de radio het duet “Parelvissers” uit de beroemde opera van George Bizet uit het jaar 1863. 

Het verhaal gaat ook dit keer over de liefde… 

Maar alleen al de prachtig slepende melodie, die in de loop der jaren al vertolkt is door menig bas, bariton of tenor, neemt me mee naar een andere tijd. 

Even werp ik een blik naar buiten…Akelei 48 t/m 86…De postbode kent slechts een naam en een huisnummer… 

De diepe klanken van de tenoren vermengen zich verder in mijn gedachten… 

Zurga wordt als hoofdman gekozen in een klein dorpje aan de zee in Ceylon (nu Sri Lanka). Wanneer Nadir en Zurga na lange tijd elkaar terugzien, halen ze herinneringen op aan vroeger, toen ze beiden verliefd waren op Léïla. Het duurt echter niet lang tot hun gesprek wordt onderbroken door de aankomst van een prauw
Akelei 48 t/m 86…we “voegen elkaar toe” op facebook en twitter…en we “doen” een whatsapp…
Nadir herkent onmiddellijk de persoon die zich in de prauw bevindt. Het is Léïla, ze komt bidden voor succes voor de parelvissers. Léïla zweert diverse eden, zo belooft ze zonder vriend of geliefde door het leven te gaan. Die eed zal ze echter snel vergeten, wanneer Nadir haar gaat opzoeken. Het duo begint spontaan te zingen over de liefde. Nourabad luistert op de achtergrond mee met hen en zal ze later aanklagen bij Zurga.
De Fyra is mislukt, en het zoveelste geldverslindende vervoerstraject gaat te gronde aan machtswellust en status…het is 2013…
Als Zurga, die als hoofd van het dorp ook het hoofd van de rechterlijke macht is, ontdekt dat de priesteres waarmee Nadir zong Léïla was, wordt hij razend. Hij veroordeelt de twee tot de dood. Wanneer Léïla de ketting, die ze vroeger kreeg van Zurga als dankbaarheid, teruggeeft aan hem, komt hij tot een inkeer. Zurga offert zijn eigen leven op en helpt de twee geliefden te vluchten.
Akelei 48 t/m 86…de verhalen liggen begraven onder een dikke laag vernis die we zelf gecreëerd hebben, we kennen elkaar niet meer, en de leugen triomfeert… 

Het duet is afgelopen, de liefde blijft, en het verhaal blijft…maar is er slechts, voor wie het wil zien… 

En dat maakt me intens gelukkig…

donderdag 9 mei 2013

Metamorfose

Als ik de voordeur achter mij dicht trek, steekt onze Cantah al meteen haar neus in de wind.

Nou doet ze dat wel vaker als we wandelen, maar dit keer hangt er iets in de lucht…

Ik loop zoals gewoonlijk naar de sloot, waar ze meestal haar behoefte doet. 

De bomen kleuren al aardig groen op deze mooie voorjaarsmorgen in mei, en de vogels zingen om het hardst.
 
Ze is nu ruim een half jaar, en weet als pup al aardig wat wel en niet kan. Prachtig om zo’n beest te zien socialiseren en op te groeien, en nu bezig is haar grenzen te gaan verleggen. Wat dat betreft lijkt onze “Golden” in het geheel niet op haar baas…
 
We wandelen verder, het nieuwe betonpad af, langs de rand van de wijk. Het is hier een officieel honden-los-loop-gebied maar we hebben Cantah tot nu toe, op deze plek, aangelijnd gehouden. De sloot die er langs loopt nodigt nou niet echt uit om eens lekker te gaan zwemmen, zelfs voor honden niet, tenzij ze van stinkende modderbaden houden natuurlijk...
 
Even verderop kwam een dame aangelopen met een, niet aangelijnde, jonge witte herder. De hond komt enthousiast aangelopen, en gevoelsmatig klik ik de riem los.

De begroeting is spontaan en het nodige aftasten was in een mum gedaan. De honden dollen als twee jonge honden, (toch opmerkelijk zo’n vergelijking in dit geval), over elkaar heen.
 
Ik maak een praatje met de bazin van Pluk, en de honden schuiven ongemerkt door het hoge gras steeds verder naar het vieze stilstaande water. Vanaf het punt waar wij staan kan ik, door haar steile oevers, de sloot niet goed zien.
 
Ach, ze spelen zo lekker…laat gaan, denk ik.
 
Maar opeens heeft Pluk zijn buik nat, en zie ik Cantah niet meer. Toch een beetje ongerust, (je weet maar nooit met een jonge hond die nog niet zo heel vaak het water in is geweest), ga ik poolshoogte nemen.
 
Maar wat ik zie, is geen Golden Retriever, maar aan de andere kant van de sloot merk ik een zwarte Labrador op die mij triomfantelijk aan staat te kijken. Zou dat…?
 
Het ís onze freule…
 
Van top tot teen, vet van de vieze zwarte modder, (zelfs zijn kop is zwart), en doordrenkt van het water.

Ik heb maar één visioen op dat moment: een schone droge witte Retriever, tevreden kauwend op zijn botje bij ons in de achtertuin, knipperend met haar ogen tegen de voorjaarszon, op haar plekje onder de beukenboom.
 
Het is nog even niet zover, en ik denk, die krijg ik in geen honderd jaar meer schoon…, maar de pret van de twee jonge teven, is een genot om naar te kijken, en ach..., thuis wacht de tuinslang.
 
Maar, hoe krijg ik een pup van ruim een half jaar terug aan deze kant van de sloot? En ook dat lost zich vanzelf op, want ik ben natuurlijk niet helemáál gestoord, en weet precies waar onze Cantah wel en niet naar luistert. En de twee honden komen, uiteindelijk op de signalen van hun begeleiders, trots aanrennen.
 
Het feest is voorbij, en thuis is er water, de zon in de tuin, en daarna een fris bad. Het is goed zo!
 
Het is onze Cantah!

woensdag 24 april 2013

Pasen 2013

Een frisse waddenwind waait door de helmen.

De fazanten houden wacht boven op een besneeuwd duin.

En de witte wereld doet even vergeten dat je bestaat.

De ochtend kleurt oranje als de zon achter de duinenrij omhoog klimt, en haar stralen in de keuken verspreidt.

Het wonder der natuur, in een ijzingwekkend mooi tafereel! Daar wordt een mens toch gelukkig van?

maandag 18 maart 2013

Damhert


In de duinen van Noord Holland creperen de damherten.
 
De dieren die in de jaren 50 waren uitgezet, groeiden in aantal zo hard dat de bewoonde wereld er last van kreeg, en er werd een hek omheen gezet.
 
Omdat de dieren gewend waren eten te halen in de naburige weilanden en ze daar nu niet meer bij kunnen komen, door de plaatsing van het hek, verhongeren ze nu. 
 
In Overijssel dreigt er een overschot aan de grauwe gans, wat tot schade leidt bij de boeren, die op hun beurt weer de eieren “schudden” dit voorjaar, om nog grotere aantallen ganzen te voorkomen.
 
Waarom breekt de mens toch steeds in, in de natuur?
 
Als je er last van hebt, ga dan lekker weg, of zet een hek rond je erf. Dat deden ze vroeger ook. Er is ruimte genoeg, voor mens en dier, op deze aardbol.
 
En als we de natuur maar gewoon haar gang laten gaan, dan hebben we allemaal een plek om te leven, heel simpel!

woensdag 13 maart 2013

Conserveren of beleven?


Is de passie, de mystiek, de bescherming van het ritueel uit het leven verdwenen?
 
Is het nu echt nodig dat we onmiddellijk alles en alles moeten communiceren en visualiseren?

Blijkbaar wel. Ben ik niet meer van deze tijd? Of is het een manco, dat sluipend de generaties vervuild en verpest, met “dank” aan de sociale media?
 
Er wordt een nieuwe paus gekozen, en we worden doodgegooid met foto’s van de Sixtijnse kapel, het kacheltje waar straks de witte rook in wordt geproduceerd, de route van de kardinalen, en zelfs de garderobe met de kledij van de nieuwe kerkvorst.
 
Vroeger, was er respect voor het ritueel met al haar geheimen en het geheimzinnige karakter van een dergelijke verkiezing. En tegenwoordig?
 
Of het nou een nieuwe paus betreft, een overlijden van een dierbare, een geboorte van een kind, de verkoudheid van de buurman, de ziekte van een collega, het nieuwe konijn van je beste vriendin, alles maar dan ook alles wordt onmiddellijk uitgebreid op het internet of in de krant geflikkerd.
 
Uitgekauwd, doorgesleten, met of zonder foto’s, er niets is meer van jezelf.

“Alstublieft, vreet het maar, en voor wie wil mag reageren...”. Waar is je zelfrespect?
 
Moeder aarde kent bijna geen geheimen en illusies meer, jammer!

 

zaterdag 23 februari 2013

Zomaar een moment...


Hij liep er zomaar, tussen de middag, buiten op de parkeerplaats. 

Ik ging wandelen met twee collega’s. Dan doen we vaak, even een “neus” halen, en slap lullen over niks.  

Een hoog bejaarde man van het type “Aziatisch”, (tenminste dat leek er op), kwam de parkeerplaats op gewandeld. Zijn gezicht verscholen achter een dikke bontmuts die hem bescherming bood tegen de snijdende oostenwind. 

Zijn handen omklemden een buggy die hij met zorg en passie voor zich uit duwde, in een licht gebogen houding. De kleine hummel in het karretje, ook dik ingepakt, keek met zijn grote ronde kijkers nieuwsgierig de wereld in. 
 
Het zag er aandoenlijk uit. 

Dit had moois, iets vertederends. Opa met kleinkind, of achterkleinkind, zich beschermend tegen het ijzig Nederlands klimaat, ontfermende zich met zorg over datgene wat hem is toevertrouwd. 

We stonden even stil, en keken naar dit “gewone”, tafereel uit het leven. Natuurlijk kennen we deze man niet, maar die tien seconden op de parkeerplaats hadden geen verhaal nodig… 

Even stil staan, even genieten van dit moment, even kijken en het leven rustig op je in laten werken.
Dat doen we veel te weinig, toch…? 

We keken nog eens om, en we begrepen elkaar. De oude man vervolgde zijn weg, en waakte over zijn kostbaar bezit.  We verlieten het terrein, en mengden ons in de drukte van het voetgangerspubliek op de Willemskade… 

Eigenlijk hebben we maar weinig nodig…

 

zaterdag 9 februari 2013

Stoplicht


"Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is er altijd wat te doen", riep Herman Finkers, in één van zijn shows.
 
Op 9 december 1868 werd het eerste verkeerslicht ter wereld geïntroduceerd in London.
 
Omdat er nog geen elektriciteit was, werkte het stoplicht met gaslampen die door een agent werden bedient.

Nu, (bijna 150 jaar later), hebben we automatisch geregelde verkeerslichten die werken op verkeersaanbod.
 
Maar op de N35, de weg van Zwolle naar Raalte, mogen ze wat mij betreft terug naar 1868.

Want op het moment dat rechtsafslaand verkeer uit Dalfsen richting Zwolle groen licht heeft, gaat ook het licht voor linksaf naar Raalte op groen, met als gevolg dat het verkeer vanuit Zwolle naar Raalte voor niets staat te wachten voor een rood stoplicht.
 
Een collega maakte mij er op attent, en het schijnt al jaren zo te zijn. Niemand die zich druk maakt hierover, of iederéén maakt zich druk en niemand doet wat, dat kan natuurlijk ook.
 
Toch maar weer terug naar de agent met de gaslamp als het niet opgelost wordt?

"Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Almelo is er altijd wat te doen...".

woensdag 23 januari 2013

Armstrong


Armstrong heeft gelogen, en de wereld staat op zijn kop.
 
Maar waarom smullen we zo van andermans ellende, terwijl we zelf vol zitten met leugens? Want, wie heeft er nou nog nooit gelogen?
 
Iederéén liegt. Leugentjes om bestwil, leugens in de machtspolitiek en op het werk, leugens die kwetsen, leugens die we niet eens meer in de gaten hebben, leugens om je eigen hachie te redden, en ook leugens die tot wanhoop drijven.
 
Natuurlijk wil ik al die leugens niet goed praten, en iemand die in de sport jarenlang de hele wereld voor de gek houdt, zal zijn straf niet ontlopen. Maar dat we daar nou zo overtrokken op moeten reageren, dat is natuurlijk naïviteit van de bovenste plank.
 
En de grootste critici wat dit betreft zijn soms ook de grootste leugenaars, in mijn ogen.
 
Stories zoals deze, druipen er vanaf in de pers, in de bladen, en op internet. Maar dat zegt alles van de media en helemaal niets van de wielrenner.
 
Armstrong komt publiekelijk met een bekentenis, voor het oog van het Amerikaanse volk. Ik vind het klasse van die man!
 
Maar misschien was dit ook wel een leugen? We zullen het nooit weten…

dinsdag 15 januari 2013

Winter


Het is winter, en moet je je eens voorstellen, als er geen televisie zou zijn, geen radio, en geen internet.
 
Zonder al die media ophef, met aanrijdingen, ontregeld treinverkeer, volle ziekenhuizen, en suggestieve opmerkingen over de verwachting van het komende winterweer, zou het heel wat romantischer zijn, net zoals vroeger.
 
Want onmiddellijk als de eerste rijp op de velden te vinden is in november, staan de complete media al op zijn kop. Een reporter van de NOS staat al met zijn bontmuts, (met flappen), op de snelweg, niet wetende dat hij zich compleet belachelijk maakt.
 
Met een bloedserieus gezicht kondigt hij aan, na één nachtvorstje, dat het best gevaarlijk kan worden en dat er zeven meter sneeuw in aantocht is.
 
En Helga van Leur, kan er maar niet genoeg krijgen om avond aan avond maar aan te dringen dat je maar beter alvast de schaatsen uit het vet kan halen, en de winterhandschoenen aan moet trekken, en vergeet vooral niet te krrrrrabben!
 
Lieve schat, het gaat volgende week al weer dooien, maak niet zo’n drukte. Doe gewoon, en geniet! Heerlijk dat winterweer!
 
Mag de televisie even uit?