zaterdag 23 februari 2013

Zomaar een moment...


Hij liep er zomaar, tussen de middag, buiten op de parkeerplaats. 

Ik ging wandelen met twee collega’s. Dan doen we vaak, even een “neus” halen, en slap lullen over niks.  

Een hoog bejaarde man van het type “Aziatisch”, (tenminste dat leek er op), kwam de parkeerplaats op gewandeld. Zijn gezicht verscholen achter een dikke bontmuts die hem bescherming bood tegen de snijdende oostenwind. 

Zijn handen omklemden een buggy die hij met zorg en passie voor zich uit duwde, in een licht gebogen houding. De kleine hummel in het karretje, ook dik ingepakt, keek met zijn grote ronde kijkers nieuwsgierig de wereld in. 
 
Het zag er aandoenlijk uit. 

Dit had moois, iets vertederends. Opa met kleinkind, of achterkleinkind, zich beschermend tegen het ijzig Nederlands klimaat, ontfermende zich met zorg over datgene wat hem is toevertrouwd. 

We stonden even stil, en keken naar dit “gewone”, tafereel uit het leven. Natuurlijk kennen we deze man niet, maar die tien seconden op de parkeerplaats hadden geen verhaal nodig… 

Even stil staan, even genieten van dit moment, even kijken en het leven rustig op je in laten werken.
Dat doen we veel te weinig, toch…? 

We keken nog eens om, en we begrepen elkaar. De oude man vervolgde zijn weg, en waakte over zijn kostbaar bezit.  We verlieten het terrein, en mengden ons in de drukte van het voetgangerspubliek op de Willemskade… 

Eigenlijk hebben we maar weinig nodig…

 

Geen opmerkingen: