woensdag 23 oktober 2013

I had a dream...

Zwetend word ik wakker, als ik weer denk aan die droom van net. Het maakt me nog banger, en ik verstop me diep onder het dekbed.

Grote zwarte mannen, die vast zitten aan klinkende kettingen liggen met hun blote lichamen dicht op elkaar in het donkere ruim van een groot vrachtschip uit Afrika.

De regen klettert, en de wind buldert af en toe venijnig tegen het raam van mijn slaapkamer. Zou het echt waar zijn? Sinterklaas op het dak? Bibberend denk ik weer aan die donkere mannen op het schip.

Er waren geen bedden, alleen maar een plank waarop ze zich nauwelijks konden bewegen. En ze hadden honger. Een zware stem zong met lage toon: ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe…’
Opeens stonden op de kade allemaal nette heren die met luid gezang het schip welkom heetten: ‘Zie ginds komt de stoomboot.’

Dan lopen de geboeide mannen opeens in lange rijen achter elkaar, onder de stoffige hete middagzon. Ze werden geslagen, en getrapt door blanke mannen die met knallende zwepen achter hen aan liepen.

Ik krijg het warm onder mijn dekbed, en nat van het zweet denk ik alvast aan morgen. Mijn schoen, wat zou er in zitten? Sinterklaas is me vast niet vergeten? Wat een nare droom!

Maar… verderop was  een klein feestje aan de gang.  Vrolijke zwarte kindertjes zongen uit volle borst Sinterklaasliedjes, en middenin zat een zwarte Sinterklaas op een hoge kruk, en op de rand van zijn hoge Sinterklaasmuts stond geschreven: ds. Marten Luther King.

Ik begrijp er helemaal niets van,  en ik heb ook geen idee wie Marten Luther King is. Inmiddels is de regen opgehouden, als ik nog verder wegkruip onder mijn dekbed, en wordt het stil buiten.

Plotseling werd het feest verstoord door een grote zwarte vrouw met kroeshaar. Op haar voorhoofd staat geschreven met grote witte letters: VN! En met opgestoken wijsvinger, klinkt haar holle gebiedende stem: ‘Makkers, staakt uw wild geraas!’ De  kinderen schrokken, en de zwarte Sinterklaas keek verstoord in de richting van de zwarte vrouw.

Maar zijn schaterlach hield niet meer op, en de donkere vrouw verdween langzaam achter de stralen van de brandende zon…

Het wordt al langzaam licht buiten, als ik wakker wordt. Het dekbed ligt naast me op de grond, blijkbaar heb ik gelukkig toch nog geslapen.

Beneden hoor ik moeder met het ontbijt, en kruip ik snel mijn bed uit. Zou Sinterklaas ook zijn geweest? Vanavond is het fijn pakjesavond, gelukkig was alles maar een droom.

Ik zal eens aan vader vragen wie Marten Luther King is….

Geen opmerkingen: