donderdag 19 december 2013

Andere kerst...

Eén van de meest besproken en bezongen onderwerpen is de liefde, maar ook het meest gehekeld en gehaat.  Liefde heelt, liefde maakt kapot. Liefde is er, of is er niet.

Wat is liefde? Het onbesproken, niet te verwoorden gevoel van een chemie tussen levende organismen? Waar komt de liefde vandaan, en wie heeft het verzonnen?

 Of is het gewoon ontstaan ergens tussen het allereerste begin en de wereld van vandaag? Wat is het doel, waarom kan het zo mooi zijn en waarom doet het soms pijn? Wat is de mystiek, of is die er juist helemaal niet?

We leven naar kerst toe, iedereen op eigen wijze, iedereen met eigen geheimen, eigen verlangens,  eigen pijn of hartstochtelijk verdriet. Soms verscheurd door tweestrijd, en verdoofd door een heimelijk dilemma. Diep weg gestopt onder de bovenlaag, die we over ons diepste ik heen hebben gelegd, verhard door een dikke laag plamuur die als een laag asfalt over onze eigen diepere werkelijkheid heen ligt.

Een kind geboren in een kribbe, dat belangrijk is voor de wereld? Ik ben er mee opgegroeid, ingegoten met de paplepel, en doordrongen van een waarheid die mijn eigen waarheid is geworden. Maar hoe verder de klok tikt, hoe minder ik er van begrijp.

En stel nou dat alles is verzonnen, en de geschiedenis flink op de loop is gegaan met verhalen van toen, van een Jezusfiguur die wonderen deed? De zoon van God, gekomen op aarde, die hier ruim dertig jaar heeft rond gelopen en daarna als schuldoffer is afgeslacht voor de wereld?

Ik ben gelovig, maar twijfel ook vaak. Gelukkig maar, anders zou mijn geloof nooit zo sterk zijn geweest. Net als twijfelaars, die niets geloven zeggen ze, of het zelfs zeker weten dat er niets is. Dan zeg ik, hoe weet je dat er niets is? Net zo min dat ik kan bewijzen dat er wél wat is.

 Geloof gaat niet zonder twijfel, en twijfel niet zonder geloof, anders twijfel je niet. Maar geloof gaat ook niet zonder verwarring, onbegrip, of zelfs een vette vloek.

De wereld is in barensnood, we liegen, we bedriegen, we consumeren als beesten, we zuigen de aarde leeg, we laten onze buren letterlijk verrotten, we hangen uit verveling elke avond voor de buis en we kijken naar inhoudsloze en zinloze programma’s die onze geest verzieken, positivo’s winnen terrein en realisten worden weg gewuifd door dromers die het geluk zoeken in uiterlijke schijn en waarheden, zoekend naar hun diepste ik.

We vereenzamen en verkillen in een jachtige wereld waarin hoogconjunctuur en bovenbaasgedrag zegevieren, en de werkelijke mens in ons geïsoleerd blijft.

En ik? Ik kan niet anders dan geloven, want dat is duizend keer sterker dan zeker weten , en voel ik mij geborgen als de zekerheden pijn gaan doen. Dan weet ik mij gedragen door een waarheid die doet leven, en door verdriet dat onderdeel wordt van mijn geluk...

Kerst 2013, zal het ooit weer een verhaal worden?


Fijne kerstdagen.

Geen opmerkingen: