dinsdag 4 juni 2013

Parelvissers...

Zomaar een ochtend in juni. 

Mijn laptop open voor me aan tafel, een kop koffie, en de zon die haar licht weerkaatst in de lichte keuken.

De linde voor het huis wiegt langzaam haar blad op het ritme van de wind. 

Als ik dromerig naar buiten kijk, valt mijn oog op het straatnaambordje: Akelei  48 t/m 86.

Tegelijkertijd klinkt op de radio het duet “Parelvissers” uit de beroemde opera van George Bizet uit het jaar 1863. 

Het verhaal gaat ook dit keer over de liefde… 

Maar alleen al de prachtig slepende melodie, die in de loop der jaren al vertolkt is door menig bas, bariton of tenor, neemt me mee naar een andere tijd. 

Even werp ik een blik naar buiten…Akelei 48 t/m 86…De postbode kent slechts een naam en een huisnummer… 

De diepe klanken van de tenoren vermengen zich verder in mijn gedachten… 

Zurga wordt als hoofdman gekozen in een klein dorpje aan de zee in Ceylon (nu Sri Lanka). Wanneer Nadir en Zurga na lange tijd elkaar terugzien, halen ze herinneringen op aan vroeger, toen ze beiden verliefd waren op Léïla. Het duurt echter niet lang tot hun gesprek wordt onderbroken door de aankomst van een prauw
Akelei 48 t/m 86…we “voegen elkaar toe” op facebook en twitter…en we “doen” een whatsapp…
Nadir herkent onmiddellijk de persoon die zich in de prauw bevindt. Het is Léïla, ze komt bidden voor succes voor de parelvissers. Léïla zweert diverse eden, zo belooft ze zonder vriend of geliefde door het leven te gaan. Die eed zal ze echter snel vergeten, wanneer Nadir haar gaat opzoeken. Het duo begint spontaan te zingen over de liefde. Nourabad luistert op de achtergrond mee met hen en zal ze later aanklagen bij Zurga.
De Fyra is mislukt, en het zoveelste geldverslindende vervoerstraject gaat te gronde aan machtswellust en status…het is 2013…
Als Zurga, die als hoofd van het dorp ook het hoofd van de rechterlijke macht is, ontdekt dat de priesteres waarmee Nadir zong Léïla was, wordt hij razend. Hij veroordeelt de twee tot de dood. Wanneer Léïla de ketting, die ze vroeger kreeg van Zurga als dankbaarheid, teruggeeft aan hem, komt hij tot een inkeer. Zurga offert zijn eigen leven op en helpt de twee geliefden te vluchten.
Akelei 48 t/m 86…de verhalen liggen begraven onder een dikke laag vernis die we zelf gecreëerd hebben, we kennen elkaar niet meer, en de leugen triomfeert… 

Het duet is afgelopen, de liefde blijft, en het verhaal blijft…maar is er slechts, voor wie het wil zien… 

En dat maakt me intens gelukkig…