woensdag 23 oktober 2013

I had a dream...

Zwetend word ik wakker, als ik weer denk aan die droom van net. Het maakt me nog banger, en ik verstop me diep onder het dekbed.

Grote zwarte mannen, die vast zitten aan klinkende kettingen liggen met hun blote lichamen dicht op elkaar in het donkere ruim van een groot vrachtschip uit Afrika.

De regen klettert, en de wind buldert af en toe venijnig tegen het raam van mijn slaapkamer. Zou het echt waar zijn? Sinterklaas op het dak? Bibberend denk ik weer aan die donkere mannen op het schip.

Er waren geen bedden, alleen maar een plank waarop ze zich nauwelijks konden bewegen. En ze hadden honger. Een zware stem zong met lage toon: ‘Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe…’
Opeens stonden op de kade allemaal nette heren die met luid gezang het schip welkom heetten: ‘Zie ginds komt de stoomboot.’

Dan lopen de geboeide mannen opeens in lange rijen achter elkaar, onder de stoffige hete middagzon. Ze werden geslagen, en getrapt door blanke mannen die met knallende zwepen achter hen aan liepen.

Ik krijg het warm onder mijn dekbed, en nat van het zweet denk ik alvast aan morgen. Mijn schoen, wat zou er in zitten? Sinterklaas is me vast niet vergeten? Wat een nare droom!

Maar… verderop was  een klein feestje aan de gang.  Vrolijke zwarte kindertjes zongen uit volle borst Sinterklaasliedjes, en middenin zat een zwarte Sinterklaas op een hoge kruk, en op de rand van zijn hoge Sinterklaasmuts stond geschreven: ds. Marten Luther King.

Ik begrijp er helemaal niets van,  en ik heb ook geen idee wie Marten Luther King is. Inmiddels is de regen opgehouden, als ik nog verder wegkruip onder mijn dekbed, en wordt het stil buiten.

Plotseling werd het feest verstoord door een grote zwarte vrouw met kroeshaar. Op haar voorhoofd staat geschreven met grote witte letters: VN! En met opgestoken wijsvinger, klinkt haar holle gebiedende stem: ‘Makkers, staakt uw wild geraas!’ De  kinderen schrokken, en de zwarte Sinterklaas keek verstoord in de richting van de zwarte vrouw.

Maar zijn schaterlach hield niet meer op, en de donkere vrouw verdween langzaam achter de stralen van de brandende zon…

Het wordt al langzaam licht buiten, als ik wakker wordt. Het dekbed ligt naast me op de grond, blijkbaar heb ik gelukkig toch nog geslapen.

Beneden hoor ik moeder met het ontbijt, en kruip ik snel mijn bed uit. Zou Sinterklaas ook zijn geweest? Vanavond is het fijn pakjesavond, gelukkig was alles maar een droom.

Ik zal eens aan vader vragen wie Marten Luther King is….

Zwarte Piet (2)

Volgens mevrouw Shepherd van de VN moet ons “racistisch” Sinterklaasfeest verboden worden.

Ze baseert haar opmerkingen op ziekelijke geluiden van mensen die onze cultuur niet begrijpen.

De hele ophef is gebaseerd op het gelijkheidsprincipe, (het woord “knecht” mag geloof ik al niet eens meer).  Zwarte Piet, de knecht van Sinterklaas, die bovendien ook nog dom en zwart is? 

Gelukkig keert heel Nederland zich fel tegen deze onzin. Sinterklaas hoort bij onze cultuur. Sinterklaas is een stukje van ons zelf, een stukje van het kind in ons, en als je dat gaat aanvallen dan voelen we dat als een persoonlijke aanval op onze eigen vrijheid. Daarom zijn alle reacties zo fel, en gelukkig maar.

Want wie brengt nou de vrolijke zwarte Pieterbaas in verband met de scheepsladingen vol negers uit Afrika die onder erbarmelijke omstandigheden naar Amerika werden vervoerd om daar hun heren te dienen?

Als je dat er bij durft te halen dan ben je ziek, erg ziek! En dat los je echt niet op met witte, blauwe of groene Pieten. 

Dan heb je zeer dringend psychologische hulp nodig.

zaterdag 19 oktober 2013

Zwarte Piet

Ik dacht niet dat het serieus was, tenminste vorig jaar nog niet.

Zwarte Piet is niet langer welkom in de ogen van de wereldverbeteraars. Maar elke vorm van aandacht die er aan besteedt wordt is er één teveel.

En wat bezielt dominee Henk Leegte, (voorzitter van comité dat de intocht van Sinterklaas in Amsterdam organiseert), om serieus een handreiking te doen naar deze cultuurbaren, als hij dan toch maar een aantal Pieten een andere kleur wil geven?

Hij doet zijn naam eer aan, want als je hieraan gaat toegeven dan heb je, óf geen gezond werkend verstand, óf helemáál geen verstand.

Want organisaties die een oer- Hollands onschuldig familiefeest willen ontdoen van haar karakteristieke traditionele figuren, en deze in verband brengen met slavernij en discriminatie verdienen in het gehéél geen aandacht. 

Wat dat betreft komt tot nu toe de enige juiste reactie van onze minister-president: “Zwarte Piet is zwart, daar kunnen we weinig aan veranderen!” 

En eigenlijk bedoelt hij natuurlijk: “Houdt er over op, ik heb wel wat anders te doen!”

woensdag 16 oktober 2013

De persoonlijke beleving...


In januari, op inruil gekocht. Eigenlijk per ongeluk, omdat ik alleen maar bij de dealer kwam voor een nieuw lampie voor mijn Scenic.

Ik heb helemaal niets met auto’s. Het interesseert me niet, en ik heb er geen verstand van. Maar de voorwaarden waren gunstig en de deal was gauw rond. Een pittig autootje, 100 pk geloof ik, lekker wendbaar, en trekt als een speer. Na een proefritje was ik verkocht, en ik ben er blij mee.

Gisteren werd ik benaderd door de verkoper toen ik voor iets anders bij de dealer moest zijn. ‘Hé, goedemorgen, mag ik je wat vragen?’ Natuurlijk, iedereen mag mij alles vragen, geen probleem.

‘Jij houdt wel van sportieve auto’s toch? Ik heb een klant die heeft wel belang in die Twingo die je een poosje geleden bij ons heb gekocht. Misschien wil je hem inruilen? Ik heb twee prachtige "RS’jes" staan’, zo sprak de Renault-man mij tegemoet…

Nu had ik geen idee wat een RS is, maar het schijnt dat deze nog sportiever zijn dan een GT. Je zult maar zo’n aanbieding krijgen…, want ik neem aan dat de dealer er blijkbaar dan ook wat voor over heeft om mijn supersnelle en krachtige “GT” weer terug te kopen. En blijkbaar ben ik destijds in zijn brein blijven hangen als verwent autoliefhebber voor de wat meer sportiever modellen. Hij schijnt me te kennen geloof ik…

Ik liet hem maar even in de waan, en ik liet me gewillig leiden naar twee blinkend opgepoetste Twingo RS’sen achter in de showroom, allebei een jaar ouder dan mijn GT.

Tja, ik zie natuurlijk aan de buitenkant geen verschil, maar daar ben ik dan ook “leek” voor, en had ik slechts een eventuele voorkeur voor de kleur. Rood wil ik niet, dus bleef over de blauwgrijze.

En alleen omdat ik nieuwsgierig was hoever zo’n dealer zou willen gaan om mijn “GT” terug te bemachtigen besloot ik twee offertes op te vragen. Eentje op inruil voor mijn GT, en eentje als ik mijn GT simpel weg zou willen verkopen aan de dealer, zonder inruil.

Nogmaals, een auto moet voor mij gewoon van A naar B, en als ie het niet doet, pak ik de fiets, ik ga lopen, of ik leen een andere auto. En ja, ze zijn er nog, die mannen die liever naar hun vriendin kijken dan naar hun auto, maar dat hoefde ik die verkoper niet wijs te maken. Maar ik laat dit zijspoor even voor wat het is, anders heb ik straks nog de complete emancipatiebeweging op mijn dak…

‘Ik maak het onmiddellijk voor je in orde, vandaag of morgen heb je de offertes in huis’, beloofde de man. ’s Middags belde ik nog even naar de dealer, wat deze deal voor mij zou opleveren, waarop meneer-Renault mij probeerde te overtuigen dat het slechts de "persoonlijke beleving" van het rijden in een  “RS” zou moeten zijn…

Tja, ik geloof niet dat ie me echt kent, maar ik liet hem nogmaals in de waan, en wachtte de offertes met nieuwsgierigheid af.

Een uurtje later, toen ik mijn laptop openklapte, had ik de “aanbieding” al in mijn mailbox. Ik dacht, die heeft haast! En ik dacht ook, ik ga een jaar ouder rijden, wie betaalt mijn afschrijving van een “gemist” jaar, en ook de kilometerstand was vier keer zo hoog als mijn GT nu. Ik mag potdomme wel geld toe krijgen van meneer Renault!

Maar nee, dit was niet het geval, er moest flink geld bij, en ik vond dus geen enkele aanwijzing of prikkeling die mij ervan overtuigde dat Renault zo dolgraag mijn auto weer terug wilde hebben, als u begrijpt wat ik bedoel. Zelfs de rij-klaar-kosten stonden doodleuk in de offerte berekend…

Beleefd heb ik bedankt, en kijk ik maar weer eens genoeglijk naar mijn “simpele” GT, die buiten altijd in mijn gezichtsveld staat. Het is de persoonlijke beleving! 

Wat kan een mens gelukkig zijn…