donderdag 19 december 2013

Andere kerst...

Eén van de meest besproken en bezongen onderwerpen is de liefde, maar ook het meest gehekeld en gehaat.  Liefde heelt, liefde maakt kapot. Liefde is er, of is er niet.

Wat is liefde? Het onbesproken, niet te verwoorden gevoel van een chemie tussen levende organismen? Waar komt de liefde vandaan, en wie heeft het verzonnen?

 Of is het gewoon ontstaan ergens tussen het allereerste begin en de wereld van vandaag? Wat is het doel, waarom kan het zo mooi zijn en waarom doet het soms pijn? Wat is de mystiek, of is die er juist helemaal niet?

We leven naar kerst toe, iedereen op eigen wijze, iedereen met eigen geheimen, eigen verlangens,  eigen pijn of hartstochtelijk verdriet. Soms verscheurd door tweestrijd, en verdoofd door een heimelijk dilemma. Diep weg gestopt onder de bovenlaag, die we over ons diepste ik heen hebben gelegd, verhard door een dikke laag plamuur die als een laag asfalt over onze eigen diepere werkelijkheid heen ligt.

Een kind geboren in een kribbe, dat belangrijk is voor de wereld? Ik ben er mee opgegroeid, ingegoten met de paplepel, en doordrongen van een waarheid die mijn eigen waarheid is geworden. Maar hoe verder de klok tikt, hoe minder ik er van begrijp.

En stel nou dat alles is verzonnen, en de geschiedenis flink op de loop is gegaan met verhalen van toen, van een Jezusfiguur die wonderen deed? De zoon van God, gekomen op aarde, die hier ruim dertig jaar heeft rond gelopen en daarna als schuldoffer is afgeslacht voor de wereld?

Ik ben gelovig, maar twijfel ook vaak. Gelukkig maar, anders zou mijn geloof nooit zo sterk zijn geweest. Net als twijfelaars, die niets geloven zeggen ze, of het zelfs zeker weten dat er niets is. Dan zeg ik, hoe weet je dat er niets is? Net zo min dat ik kan bewijzen dat er wél wat is.

 Geloof gaat niet zonder twijfel, en twijfel niet zonder geloof, anders twijfel je niet. Maar geloof gaat ook niet zonder verwarring, onbegrip, of zelfs een vette vloek.

De wereld is in barensnood, we liegen, we bedriegen, we consumeren als beesten, we zuigen de aarde leeg, we laten onze buren letterlijk verrotten, we hangen uit verveling elke avond voor de buis en we kijken naar inhoudsloze en zinloze programma’s die onze geest verzieken, positivo’s winnen terrein en realisten worden weg gewuifd door dromers die het geluk zoeken in uiterlijke schijn en waarheden, zoekend naar hun diepste ik.

We vereenzamen en verkillen in een jachtige wereld waarin hoogconjunctuur en bovenbaasgedrag zegevieren, en de werkelijke mens in ons geïsoleerd blijft.

En ik? Ik kan niet anders dan geloven, want dat is duizend keer sterker dan zeker weten , en voel ik mij geborgen als de zekerheden pijn gaan doen. Dan weet ik mij gedragen door een waarheid die doet leven, en door verdriet dat onderdeel wordt van mijn geluk...

Kerst 2013, zal het ooit weer een verhaal worden?


Fijne kerstdagen.

vrijdag 13 december 2013

TVOH

Een drama, mislukt, over de top, of zoals de Engelsen zeggen, a pain in the arse! Wat een verschrikkelijk programma!

Zowel de artiesten, als de coaches, als de presentatoren, (die bovendien allemaal beter thuis hadden mogen blijven wat mij betreft), zijn elementen van een ongeneerde bak herrie op de vrijdagavond.

Want, waar in de vorige seizoenen hier en daar nog enig zangtalent een plezier was om naar te luisteren en te kijken, is het dit jaar werkelijk drie keer niks. Soms zitten de artiesten er zelfs gewoon een halve noot naast, ze zingen vals, doen vreemde uithalen die het hun alleen maar om de uithalen zijn te doen, en bovendien zijn ze slecht of helemaal niet getimed, of ze kloppen niet met de muziek. En dat is niet bij een enkeling het geval, want competitie moet er natuurlijk blijven, maar er is geen enkele artiest die een plezier is om naar te luisteren. En dat komt door de formule van het programma: het competitie-element, aangedikt en opgeklopt door de presentatie en de coaches.

Zingen is een gave. Die gave heb je wél, of die heb je niet. En op het moment dat je gaat strijden in een commerciële show, zoals TVOH, gaan jonge artiesten die er gevoelig voor zijn op de verkeerde moment accenten leggen, en gaan ze eigenlijk af als een gieter. Ja, zelfs Shirma! Aan de andere kant moet je natuurlijk wel lef hebben om voor een miljoenenpubliek af te willen gaan, of is het misschien zielig?

En dan de coaches. Vorig jaar hadden we nog Nick en Simon, die naast Marco Borsato nog enigszins de jonge artiesten van eerlijke kritieken konden voorzien. Nu hebben we Marco gelukkig nog, maar Trijntje en Ilse mogen wat mij betreft gewoon weer gaan doen waar ze goed in zijn. En Ali? Tja, waar is die goed in? Hij zal wellicht zijn talenten hebben, alleen ik heb ze nog niet gezien.

Laten we beginnen met Trijntje, want als zij begint te praten dan word ik bijna onpasselijk. Ze had beter in de voetsporen van haar vader kunnen treden, en priester of dominee moeten worden. Alleen dat toontje al. Ook is ze niet eerlijk in haar beoordelingen voor sommige slecht presterende artiesten. Want,  zelfs als het overduidelijk is dat een optreden faliekant mislukt is dan presteert zij het nog om de jonge verwachtingsvolle artiest de hemel in te prijzen. Nee, ik houd beslist niet van die "zie-mij-eens-goed-commentaar-geven"-mentaliteit. Neem dan Marco, die is tenminste eerlijk, en durft op een eerlijke opbouwende manier kritiek te geven ook als deze negatief is.

En dan Ali, wat een dweil van een vent zeg. Maar alles is relatief, en er zijn vast mensen die hem “cool” vinden. Maar als Ali zijn mond open doet, en zijn ogen sluit, diep nadenkend wat hij in de komende seconden zijn strot uit zal laten vloeien, dan ben ik al weg. Nou ja, eerst niet, anders kon ik natuurlijk niet zo’n scherp commentaar geven. Maar wat een “pedagoog” zeg. Weet je wel, zo’n type dat je van alles mee wil geven, maar waar je meteen gigantisch doorheen prikt. Zo’n narcist die het geweldig vindt om zichzelf te horen praten:  Er is maar één die goed commentaar kan geven en dat ben ik…

En dan hebben we tot slot nog onze eigen Ilse uit de Achterhoek. In het begin nog wel leuk, en zeer zeker een goed contrast bij de andere coaches om de “nuchterheid” er in te houden. Maar gaande weg ontpopt ze zich als een overdreven goedlachs poppetje dat leuk wil meedoen met de rest. Niet bevorderlijk voor de kritieken die ze geeft op de artiesten. Ze is te lief, en durft niet eerlijk te zijn in haar commentaren. Maar het is niet anders, en na Marco Borsato een redelijke “aanwinst” in het team van de coaches. In ieder geval een personage waar ik me niet aan erger…

En hoe zit het tot slot met de twee presentatoren? Het duo, Martijn en Wendy? Als er één reden is waarom ik op sommige momenten zou willen zappen, als TVOH mijn huiskamer terroriseert, dat zijn zij het, allebei!! Wendy van Dijk, met haar verschrikkelijk irritante snijdende-oostenwind-stem die gemakkelijk een gevoelstemperatuur kan bereiken van -27 graden, kan beter onmiddellijk terug naar haar typetjes. Daar kan ze zich tenminste achter verschuilen, want achter “TVOH-microfone” is ze niet om aan te horen.

En Martijn, ach Martijn, die probeert de helaas veel te vroeg overleden Willem Ruis na te doen, maar het is hem nét niet, of eigenlijk helemáál niet! Een loser, het zoontje van de grote Jeroen, die het verder geschopt heeft dan hij. Nou maakt het niet uit wat je wel of niet doet in je leven, maar ik heb deze schreeuwlelijk nog nooit enig zinnig woord horen zeggen op televisie, in tegenstelling tot zijn vader. En dan dat enge bovenlipje van die jongen, dat hij regelmatig zo scheef omhoog trekt, brrr!! Maar, ik geef toe, daar kan hij ook niets aan doen. Ja, ik trek óók geen volle zalen, maar tóch vind ik het irritant!

Nee, TVOH is zeker niet mijn favoriet. Sterker nog, als het aan mij lag schrijf ik er liever een column over, het liefst tijdens een aflevering op vrijdagavond. Een dankbare keuze…

Bij deze!