donderdag 16 oktober 2014

Broodje dilemma

In het kader van de Wereldvoedseldag publiceerde de Stentor afgelopen donderdag een artikel over de verdeling van voedsel op onze aarde, waarbij centraal stond op welke manier wij zélf keuzes kunnen maken om ervoor te zorgen dat iedereen genoeg voedsel heeft.

Wat mij opviel is dat het vooral ging om de verdéling en verspilling van het voedsel op aarde. Niet onbelangrijk, maar een kritische houding naar de kwalitéit van ons voedsel had mijns inziens veel meer uit de verf mogen komen. Sterker nog, dit aspect wordt door Eric Pelleboer, één van de ondervraagden, op een gigantische manier gebagatelliseerd als hij beweert dat het een groot goed is dat we in de Nederlandse winkels zeven dagen per week terecht kunnen voor goedkoop voedsel van de hoogste kwaliteit.

Nou, dan mag meneer Eric Pelleboer zijn bril meenemen, en eens gaan lezen op al die pakjes, tubes, zakjes, flesjes en doosjes, wat voor rotzooi er allemaal in ons voedsel zit aan schadelijke stoffen ter wille van de commercie. Als je echt gezond wilt eten, dan kun je bijna alles in de winkel links laten liggen.

De kwálitatieve honger in onze consumptiemaatschappij is net zo verontrustend als de kwántitatieve honger in ontwikkelingsgebieden.

woensdag 15 oktober 2014

Zwarte Piet

Hoe kan de strijd om het behoud van Zwarte Piet ontaarden in rechtstreekse doodsbedreigingen en de meeste gruwelijke verwensingen aan het adres van bekende Nederlanders?

Om deze vraag te kunnen beantwoorden zal je eerst de oorzaak moeten weten van dit extremistisch gedrag.

De mens is een gewoontedier met een natuurlijke verbintenis naar zijn geboorteland en cultuur. Cultuur is onderhevig aan natuurlijke ontwikkelingen waar honderden jaren overheen gaan. Cultuur regel je niet, en leg je niet vast in wetten. Cultuur is een deel van onze identiteit en van ons mens zijn dat diep geworteld zit in onze genen.

Zwarte Piet hoort bij die cultuur. Daarom worden we zo verschrikkelijk fel en bloeddorstig als ons cultuurgoed kunstmatig, in relatief korte tijd, onderuit wordt gehaald door een klein groepje mensen dat de link legt met de slavernij en onderdrukking.

Ik praat geweld zéker niet goed, ik probeer het alleen te verklaren, maar deze mensen hebben dringend hulp nodig. Geef ze de zorg die ze nodig hebben om hun denkbeelden en trauma’s uit hun slavernijverleden te kunnen verwerken.

Er ligt een dankbare taak voor de GGZ in Nederland, want met symptoombestrijding schieten we niets op!

dinsdag 14 oktober 2014

De missie

Wat heeft het drama met de monstertruck in Haaksbergen te maken met het sturen van Nederlandse bommenwerpers naar Irak, en het onlangs vastgestelde minimale gewicht van 36 kilo voor mestkalveren vanaf 1 januari 2015?

Ogenschijnlijk niets, zou je zeggen, en dat er zelfs een causaal verband is lijkt op het eerste gezicht al helemáál niet logisch. Maar toch liggen oorzaak, gevolg, en verantwoordelijkheid dichter bij elkaar dan je denkt.

We leven in een wereld waarin de afrekencultuur hoogtij viert. Er gebeurt iets dat het daglicht niet kan verdragen en we willen zo snel mogelijk de verantwoordelijke partij aan de schandpaal nagelen. Er moet geanalyseerd worden, er moet onmiddellijk een schuldige worden aangewezen, en er zal gestraft worden, het liefst gisteren nog. Gelukkig hebben we in Nederland een goed systeem van orde en handhaving waarin justitie en politie de zaak controleerbaar en overzichtelijk proberen te houden. Maar wat doen we er eigenlijk zélf aan?

Hebben we zélf als burgers geen verantwoordelijkheid, en schuiven we maar al te gemakkelijk de bal naar de andere partij, omdat wij dan mooi buiten schot kunnen blijven? Als ik die plofkip niet koop, dan koopt iemand anders het wel?

Maar dat is toch eigenlijk helemaal niet eerlijk, en zeker niet solidair of sociaal? Ook niet als het zaken betreft zoals het drama in Haaksbergen, de bombardementen in Irak, en de jonge kalfjes die afgedankt worden omdat ze niet zwaar genoeg zijn?

We leven in een steeds snellere wereld, waarin we blijkbaar geen tijd meer vrij willen maken om zelf na te denken, of liever gezegd, lógisch na te willen denken en eerlijk te zijn voor jezélf. In de moderne dialoog vereisen ingewikkelde vraagstukken onmiddellijk antwoorden, onmogelijke stellingen krijgen de kwalificatie:  ééns of óneens, en lastige keuzes moeten nog in dezelfde seconde worden geforceerd. We leven in een tijd van oneliners en clichés want dat is gemakkelijk, snel en duidelijk. Tenminste, dat denken we. Maar het maakt ons tot vreemden voor ons zelf en onze omgeving. Het is niet hip meer om na te denken over de oorzaak en gevolg van ons eigen handelen.

Maar is het niet luguber en op zijn minst onverkwikkelijk dat onmiddellijk ná het ongeluk met de monstertruck in Haaksbergen het publiek zélf zich uitsprak over het grote risico op dat kleine pleintje vol met mensen waar een allesvernietigend monster dwars door de menigte heen reed? Het grote risico dat iedereen vóóraf al had ingecalculeerd?

Natuurlijk, als blijkt dat het protocol niet gevolgd is en de regels niet zijn toegepast moet er worden opgetreden, al is het alleen maar voor de nabestaanden. Maar hadden we ook zélf niet een hele grote verantwoordelijkheid?

Marianne Thieme benadrukt in haar pleidooi tegen het sturen van Nederlandse bommenwerpers in de strijd tegen de gruwelijkheden van de Islamitische Staat dat we slechts de symptomen bestrijden en niet de oorzaak aanpakken. Is het niet wat te gemakkelijk om te reageren uit emotie en de boel  plat te bombarderen? Er is grote verwarring en twijfel over de aanpak, maar dit is precies wat deze barbaren hebben willen uitlokken. Oorlog is nog nooit met geweld opgelost en zijn er altijd verliezers aan beide kanten. En met het sturen van bommenwerpers is de kans alleen maar groter dat er straks alsnog grondtroepen gestuurd worden en de zaak er alleen maar onoverzichtelijker en ernstiger door zal worden. “Als we werkelijk een einde willen maken aan de gruwelen moeten we de steun aan projecten in de Iraakse burgermaatschappij opschalen, de financiering van ISIS vanuit buurlanden aanpakken en de Iraakse regering onder druk zetten om de achtergestelde groepen die nu in de armen worden gedreven van ISIS te emanciperen en meer zeggenschap te geven”, aldus Thieme.

Kiezen we de weg van het geweld omdat we ons laten leiden door emotie, of denken we eerst na over de mogelijke gevolgen daarvan, en leren we inzien dat er ook andere wegen zijn die naar een oplossing voor dit conflict kunnen leiden?

Onlangs besloten de kalvermesterijen vanaf 1 januari alleen nog maar dieren van 36 kilo of meer te accepteren, en niet ouder dan 35 dagen. Daarna wordt het jonge dier vetgemest als slachtkalf, en ligt het binnen een jaar als kalfsvlees in de winkel. Maar de kalveren die niet zwaar genoeg zijn binnen die 35 dagen zijn niet meer commercieel interessant en dreigen doodgespoten te worden. Hoe lang zal het nog duren voordat ouderen die de leeftijd bereikt hebben van 75 jaar, “geholpen” worden als de reguliere zorg te duur wordt?

Kunnen we nog met droge ogen in onze gehaktbal prikken of genieten van een sappige biefstuk als er wereldwijd, op grote schaal dieren worden mishandeld, gebruikt, en zelfs worden afgemaakt als ze commercieel niet meer interessant zijn?

Durven we te kiezen we voor onze eigen verantwoordelijkheid, als er gevaar dreigt bij massa-evenementen, of gaan we gewoon mee in de menigte? Durven we verstandig na te denken, als er dreiging is van oorlog en geweld, in plaats van ons te laten leiden door emotie daardoor juist grote risico’s te nemen? Durven we te kiezen voor een diervriendelijk bestaan voor onze dieren die in hun eigen leefomgeving geboren mogen worden, op kunnen groeien, volwassen mogen zijn, en mogen sterven? Door een simpele keuze met mes en vork en te kiezen voor goede alternatieven op je bord kan het leven van onschuldige dieren veranderen. Dieren die nu op grote schaal moeten lijden ter wille van de handel.

De Partij voor de Dieren helpt om anders te denken, om anders te leven, en te kiezen voor een wereld waarin mens en dier kunnen leven in vrijheid en harmonie!

Wat heeft het drama in Haaksbergen met de monstertruck, te maken met het sturen van Nederlandse bommenwerpers naar Irak en het minimum gewicht voor mestkalveren?

Zeg het zelf maar…

woensdag 8 oktober 2014

Uithuilen, en opnieuw beginnen?

Dat de gemeente Kampen omroep RTV IJsselmond nu zo heel graag in de lucht wil houden, (de Stentor, 4 oktober), is natuurlijk een wassen neus. Wethouder Gerlofsma spreekt zich uit over de fikse betalingsachterstand bij de gemeente, en de coulante houding naar de omroep van de afgelopen jaren.

Maar RTV IJsselmond verkeert al jaren in zwaar weer en is ze de laatste maanden behoorlijk negatief in het nieuws door gerommel met subsidiegelden. De grens is nu wel bereikt, aldus de wethouder. De omroep is zo goed als failliet, zo verklaart ook het bestuur van de omroep zélf.

De adverteerders trekken zich bij bosjes terug, en een deel van de apparatuur is in het bezit van de eerder failliet verklaarde IJsselmond Media Producties. En last but not least, Kampen is behoorlijk uitgekeken op deze club, en is het gerommel meer dan beu.

Uithuilen, en opnieuw beginnen met nieuwe mensen en een nieuw gezicht naar buiten? Dat zou vooralsnog de enige oplossing kunnen zijn, ware het niet dat de lokale omroepen op sterven na dood zijn door de invoering van streekomroepen vanaf 1 januari 2015.

Een somber scenario voor RTV IJsselmond, dat eigenlijk maar één conclusie kent, het beeld gewoon op zwart!

zaterdag 27 september 2014

Toeslagen of ballonnen?

Niet dat ik de overheid op dit moment de hand boven het hoofd wil houden, maar het feit dat heel veel huishoudens hun teveel ontvangen kinderopvangtoeslag moeten terugbetalen is toch echt niet alleen aan de papierwinkel van de belastingdienst te wijten.

Als ouders verzuimd hebben om hun nieuwe financiële situatie door te geven door ander werk, ontslag of promotie, dan je kun je op je vingers natellen dat je ooit het teveel ontvangen geld terug moet betalen.

Maar of het nu te veel ontvangen toeslagen betreft, of een te hoge hypotheek, het heeft allemaal te maken met onzorgvuldigheid en gretigheid op het verkeerde moment. Want ook als je een huis koopt, en je zet de boel gelijk onder water door meer te gaan lenen dan je huis waard is, dan is het op dát moment al vragen om problemen, en neem je te grote risico’s.

Lenen gaat sowiesó gepaard met financiële risico’s, of het nu “geleende” zorgtoeslag is of een hypotheek, er is hoe dan ook een schuld die ooit ergens moet worden ingelost. Zelfs met een "aflossingsvrije" hypotheek houd je je zelf op een gigantische manier voor de gek! Je kunt je zelf op deze manier mooi rijk rekenen met geld dat niet van jou is. Simpel, maar allesbehalve handig!

Maar denk nu niet dat ik alleen maar kritiek heb, want, ik help je graag om weer een sluitend huishoudboekje te krijgen als je door welke omstandigheden dan ook de financiële weg kwijt bent geraakt. Alleen maar door weer zélf logisch na te gaan denken.

Succes gegarandeerd!

donderdag 25 september 2014

Geen idee...

Circus Renz kondigt haar komst aan in Kampen, en de gekleurde flyers vallen in de brievenbus bij duizenden Kampenaren, of krijgen een plekje achter de ruitenwissers van de auto’s in de straten. Ik krijg, met mijn vriendin, twee vrijkaarten voor de eerste voorstelling. Omdat we zo’n mooie Golden Retriever hebben, aldus de dame van het circus. We ontmoeten haar op straat terwijl we de hond uitlaten: “Ja, das ist ein sehr schönes Tier, ich habe auch ein Retriever…”

Ik ben nog nooit bij een circus geweest, en ik zal er ook nooit komen, maar toch besluiten we een kijkje te gaan nemen op het terrein. Dieren in gevangenschap, en zéker in een circus, is bepaald niet ons ding maar als je het niet gezien hebt kun je er ook niet over schrijven en vertellen…

De zon schijnt uitbundig, als we een paar dagen later over het terrein lopen. Een open trailer, half gevuld met stront, stond in de warme zon te stinken. We lopen verder, en op een afgezet stukje weiland staan twee olifanten en een achttal kamelen ons verveeld aan te staren. De olifanten slingeren onafgebroken met hun kop van links naar rechts, waarbij ze hun kolossale voorpoten synchroon laten mee bewegen, zonder ophouden. Het is te triest om naar te kijken. De kamelen kauwen, in liggende houding,  aan één stuk door terwijl ze ons lodderig aankijken.

“Kijk mam, daar zijn de olifanten!” “Ja schat, vanavond gaan ze leuke kunstjes doen in die grote tent, dan mag je ook mee…”. En moeder trekt haar kind mee naar het weiland er tegenover. Ze heeft geen idee, en dat kind al helemáál niet natuurlijk.

Met afgrijzen laat ik het tafereel op me inwerken, en loop met mijn vriendin ook naar de overkant, waar ook de tent met de wagens staan. Alweer een afgezet stukje grasland, waar zes honden lopen. Geen schaduwplekje te vinden, en niemand die naar ze om kijkt. Het is weliswaar niet zo heel erg warm meer in deze tijd van het jaar, maar het blijft een troosteloze aanblik. Ik dacht aan de woorden van de Duitse dame: “Ich habe auch ein Retriever...”

Even verder ligt een jonge leeuwin in een kooi, van redelijke omvang, te slapen in de zon, maar toch. Een viertal paarden staan veel minder comfortabel, en passen maar net in hun boxen. Alles is zo gewoon geworden, we hebben geen idee meer…

Melk komt uit de winkel, het geld komt uit de muur, en olifanten doen kunstjes in het circus. Dieren moeten leven in gevangenschap, dieren die misschien wel zijn geboren in het circus, dieren die niet meer weten waar ze vandaan komen, dieren die zich waarschijnlijk niets herinneren van hun eigen oorspronkelijke leefomgeving ver hier vandaan…of toch?

Nederlandse varkensboeren trekken aan de noodklok omdat ze zich slachtoffer voelen van de Russische boycot, en vragen staatssecretaris Dijksma om tijdens handelsmissies de consumptie van varkensvlees te stimuleren, omdat de kiloprijs ongekend laag is. Ze hebben werkelijk geen idee…

Maar niet alleen de varkensboeren, maar ook de journalisten die er over schrijven, want het gaat alleen maar over aantallen en de schade in euro’s per geslacht varken. Maar niemand die zich afvraagt welke consequenties het heeft als de consumptie van varkensvlees wordt gestimuleerd. Nog meer megastallen, CO2 uitstoot, gemanipuleerd voer, vervuiling, en dierenleed?

We hebben geen idee meer. Het is een sluipend proces dat zich afspeelt in de dierenindustrie of dierenvermaak, en voor een groot aantal mensen al de gewoonste zaak van de wereld, maar ze hebben werkelijk geen idee...

De Partij voor de Dieren neemt het voortouw als het gaat om bescherming van deze dieren, en wil op politiek niveau proberen verandering te bewerkstelligen. De partij onderscheidt zich hierin van milieuorganisaties zoals de dierenbescherming, en wil een politiek statement maken in een eigen politiek geluid. Want het mag niet de gewoonste zaak van de wereld worden dat dieren in de vleesindustrie worden mishandeld, of worden gebruikt voor vermaak.

Circus Renz is weer vertrokken en moeder en kind zijn de kauwende kamelen vast al lang weer vergeten.  Want, het geld komt uit de muur, de melk komt uit de fles, en de gehaktbal zit gewoon in een blikje...

We hebben werkelijk geen idee!

donderdag 18 september 2014

Bovenbazen

Wat heeft een gesneuvelde otter, in Zwolle bij Windesheim, te maken met de keerzijde van economische groei? Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk om oorzaak en gevolg vast te stellen, we zijn alleen in Nederland compleet de weg kwijt geraakt.

Prinsjesdag ligt nog maar net achter ons, en de economische trein dendert verder. De miljoenennota is gebaseerd op materiële welvaart en nieuwe bezuinigingen lijken alleen nog maar belangrijk om de economische groei weer nieuwe impulsen te geven. Groei, groei, en nog eens groei. Dat is de toon die al decennia lang, sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, gezet wordt. Hogere kwaliteit, hoogwaardiger technologieën, snellere dienstverlening, meer infrastructuur, méér koopkracht, meer winsten in het bedrijfsleven, en ga zo maar door.

Al in 1963 schetst wijlen Marten Toonder in zijn boek, de Bovenbazen, een somber toekomstbeeld van het kapitalistische stelsel. Een klein groepje ‘bovenbazen”, vergaart steeds meer rijkdom tot de beursthermometer oververhit raakt en het hele systeem dreigt in te storten. Toonders beschrijving van een kleine groep mensen die de geldmarkt in handen heeft komt akelig dicht bij de werkelijkheid van vandaag. De kredietcrisis, de bankencrisis en de eurocrisis, liggen nog vers in ons geheugen en hebben onze leefwereld, zowel economisch als ecologisch, grote schade aangebracht.

De troonrede is uitgesproken, de miljoenennota ligt op tafel, en de kabinetsplannen worden besproken, algemeen beschouwd, en ingevoerd. Er wordt hier en daar wat gesleuteld aan de belastingen, de inkomensverhoudingen, de werkloosheid, en de begrotingstekorten maar echte structurele oplossingen op langere termijn zal het niet geven in onze dolgedraaide mondiale economie.

Als we zo doorgaan met ons huidige consumptiegedrag, hebben we in de nabije toekomst aan één aardbol al lang niet meer genoeg. De bossen moeten plaats maken voor industrie en bebouwing, de leefomgeving van dieren wordt weggedrukt of ingesloten door nieuwe wegennetwerken, en we gebruiken met zijn allen veel meer dan de aarde ons geeft.  

De Partij van de Dieren wil door de aanpak, en slimme maatregelen op ecologisch niveau een basis leggen voor een betere wereld. De grenzen van groei zijn bereikt, de vee-industrie is compleet uit de hand gelopen ten koste van onschuldig dieren die op grote schaal mishandeld worden voor de commercie. Bodem, water en lucht zijn gigantisch vervuild door opkomende industrieën, voedselketens zijn bevuild door grote winstgevende concerns, de farmaceutische industrie verdient grof geld aan medicijnen waarvan de werking vaak niet eens zuiver is vastgesteld, en de winkels liggen vol met ongezonde artikelen.

In de film Unstoppable raast een onbemande trein, vol met chemicaliën en zonder remmen, met hoge snelheid dwars door de bewoonde wereld. Niemand kan dit “beest” stoppen. Totdat twee spoorwegbeambten halsbrekende toeren uithalen om het gevaar tot stilstand te brengen.

De Partij van de Dieren wil de doorgedraaide economie een halt toe roepen, door meer ruimte en levensvrijheid te bieden aan mens en dier, en daar zijn niet eens halsbrekende toeren voor nodig. Maar slechts een hernieuwd inzicht in wonen en werken, leven en laten leven, en in een gezond sociaal klimaat.

De otter in Zwolle is dood, gesneuveld door het verkeer bij Windesheim. Vorig jaar sneuvelde dertig procent van de honderd Nederlandse otters door aanrijdingen.

Economische groei heeft een te hoge prijs!  

maandag 15 september 2014

Megastallen ontoelaatbaar

Rechtvaardigt een uitnodigend gebaar van een boer, om onder het genot van een kop koffie zijn varkensstal te mogen bezichtigen, de omstandigheden waarin zijn varkens verkeren? Nee, natuurlijk niet. Boer Noordman in Lemelerveld probeert door het artikel in de Stentor van afgelopen donderdag het negatief imago over zijn bedrijfstak te verzachten. Maar moeder en dochter Noordman konden me niet overtuigen, toen ik afgelopen zaterdag het bedrijf bezocht, tijdens de open dag.

Onmiddellijk al, toen ik het terrein betrad, bekroop mij een soort gevoel van walging. De zon scheen, de ballonnetjes dansten hier en daar aan een hek, er werd vrolijk gelachen aan de tafeltjes die in het gras achter de boerderij waren gezet, kinderen liepen rond met kleurplaten, en in een kraam sisten de hamburgers op een bakplaat. Maar verderop zag ik de stallen, en een grote weerstand maakte zich van mij meester…

Dwars door mijn gevoel heen probeerde ik mij op een kunstmatige manier in te leven in de situatie van het hardwerkende boerengezin, maar toen ik de kraamkamer binnentrad verdween dit voornemen als sneeuw voor de zon. In een kleine ruimte, verdeeld in zes compartimenten van ieder een vierkante meter, lagen zes zeugen met hun jonge biggen op een kale vloer. Het moedervarken was zo groot dat ze in liggende houding net paste tussen de afscheidingsschotten. Ze keek me aan met haar kleine kraaloogjes, en haar blik vertelde me genoeg. Sommige jonge biggen waren flink beschadigd rondom hun ogen, omdat ze elkaar uit verveling te lijf gaan. En om de scherpe randjes er van af te halen worden daarom de tanden geslepen, zo werd mij verteld.

Ik liet me wijs maken dat de dieren hier binnen beter af waren dan buiten in de natuur, dat ze goed te eten kregen, en dat ze konden spelen met het balletje wat aan de muur was bevestigd...
Een stang aan de muur is bedoeld om het moedervarken op afstand te houden als de biggen geworpen zijn. Dit om te voorkomen dat er een aantal worden doodgedrukt...

“Dit is een proefopstelling”, vertelde de gastvrouw ons, “verderop staan de stallen waar de varkens nog gewoon tussen beugels staan.” Ik wist even niet of ik daar serieus op moest reageren.

We liepen verder en in het volgende verblijf kwam de stank mij tegemoet. De gastvrouw zag mijn vertrokken gezicht en verzekerde me dat ik er binnen een minuut geen last meer van zou hebben.
Ik dacht na, en misschien is dit wel de kern van het probleem met varkensboeren? Ze hebben er geen “last” meer van, en zien ze dus niet meer het leed dat ze hun dieren aan doen? Of wíllen ze het niet zien?

In de ruimte die onderverdeeld was in tien compartimenten, elk van amper tien vierkante meter, zaten honderd varkens wederom op een kale vloer, met helemaal niks. “Ja, wij zijn ruimdenkend”,  zegt boer Noordman in de Stentor. “Wij geven onze varkens zelf 25% meer ruimte dan de wettelijke norm...” Ik geloof écht dat deze varkensboer het leed van zijn dieren niet meer ziet! Of misschien niet wíl zien?

En misschien is het al precies zo met staatssecretaris Dijksma, die een aantal jaren geleden toen ze nog in de kamer zat, zo fel tegen de megastallen was? Een staatssecretaris die zich nu totaal niet druk lijkt te maken als provincies en gemeenten nu alle ruimte krijgen voor de bouw van megastallen?

De Partij voor de Dieren wil dat er een einde komt aan deze vorm van vee-industrie. Minder dieren betekent ook minder problemen voor mens en milieu. En minder dieren geven boeren zoals Noordman geen kans meer om op deze schaal zijn dieren te mishandelen en te gebruiken voor de handel.

Laten we hopen dat de symbolische steen die Marianne Thieme heeft overhandigd aan staatssecretaris Dijksma, tijdens het kamerdebat begin deze maand, inderdáád een grenssteen wordt!

zaterdag 23 augustus 2014

De Vegarevolutie: Een eerlijke, niet dwingende vega-promotie in plaats van een voedingsdogma!

De titel doet in eerste instantie iets anders vermoeden dan de inhoud van het boek weergeeft. Revolutie betekent ommekeer, of omslag, en in mijn belevenis gaat een revolutie gepaard met geweld, dwang, bloed, verwarring en angst. Sla de geschiedenis van de Franse Revolutie er maar op na. Maar de uitnodigende toon die Lisa Steltenpool hanteert, als ze ons meeneemt op reis in een wereld van het plantaardig eten, is een buitengewoon bevredigend genoegen!

In de “Vegarevolutie” ga je gewoon samen met Lisa op avontuur, en leer je niet anders dan zélf na te denken, en keuzes te maken over datgene wat zij je aanreikt. En als je het boek van Lisa hebt gelezen, zou je bijna onmiddellijk veganist willen worden, of op slag verliefd worden op haar en op haar plantaardige levensstijl. En dat kan je van de meeste veganisten, die ik heb leren kennen de laatste maanden, zéker niet zeggen!

Ik ben geen wetenschapper, geen voedingsdeskundige, en heb ook geen enkele opleiding op voedingsgebied gedaan. Toch denk ik dat het belangrijk is om, naast de inhoud, te kijken naar de manier waarop een boodschap wordt gebracht, en wat je er mee kúnt.

Het boek kent een gestructureerde opbouw. Zes hoofdstukken met adviezen in een ontspannend spel van wetenswaardigheden over plantaardige voeding, het hoe en waarom, en de sociale aspecten met de mogelijke consequenties voor jou en voor je omgeving als je plantaardig wilt gaan eten. Het geheel wordt afgesloten met handige, gemakkelijke en leuke recepten om uit te proberen.

Het boek nodigt uit, het boek inspireert, maar het boek dwingt tot niets. Nee, het laat je spontaan nadenken over je gezondheid, wat je eet, het welzijn van de dieren, duurzaamheid, en onze vervuilde planeet.

Naast de persoonlijke analyses, die Lisa op een soms heerlijke, onschuldige, bijna kinderlijke toon verwoordt, geeft zij je het gevoel dat ze geen dingen “nakauwt”, of klakkeloos overneemt van anderen. Haar uitleg is helder en geloofwaardig, en het leest erg gemakkelijk.

En last but not least, Lisa Steltenpool is nog maar 22, en ze heeft het klaar gespeeld om zich nu al op de kaart te zetten als een volwaardig partner in de voedingswereld. In de “Vegarevolutie” deelt zij op spontane en gepassioneerde wijze haar betrokkenheid, haar deskundigheid en haar ervaringen als het gaat om de “feestelijke” revolutie die je mee mag maken als je plantaardig gaat eten.

Zeer beslist een aanrader!


donderdag 31 juli 2014

Oud Holset

Als we wakker worden en we de eerste blikken naar buiten werpen, trekken de laatste nevels weg uit het dal. De maan, verbleekt in een rap tempo tegen de blauwe hemel, en je ziet bijna de schaduwen verdwijnen. In het gemaaide weiland, liggen de lange stroken gras te drogen in de steeds sterker wordende zon.

Het wordt een mooie dag vandaag, en er staat een lange wandeling op het programma. Op papier lijkt het de meest indrukwekkende, maar ook de moeilijkheidsgraad lijkt niet gering. Er zit veel niveauverschil in, soms met hellingen van 42%. De wandeling begint bij de herberg Oud-Holset in Holset onder de rook van Vaals. Vorig jaar hebben we hier al eens gefietst, toen we de Vijlenerbosroute gedaan hebben. Vandaag zullen we een deel van het traject gaan afleggen door dit bos. Na de koffie en de boodschappen pakken we onze rugzakken, voorzien van een flink aantal flessen met water, en genoeg fruit en brood.

We verlaten “de Wijngaard” in Euverem en we draaien de Rijksweg op richting Vaals. Vlakbij Vaals buigen we af door het landschap naar Holset. Als de we de auto parkeren op de parkeerplaats bij de kerk, herkennen we de plek van vorig jaar. Het Klûske, een wandelcafe, maakt zich op de voor de dag en de toren van de prachtige kerk, uit de 12e eeuw, steekt af tegen de blauwe hemel.

We lopen langs de kerk en verlaten het dorp als we de weg oversteken en gelijk een stevige klauter naar boven hebben. Voordat we het Vijlenerbos in duiken verzamel ik wat sparrenappels om de barbecue van vanavond van zijn eigenzinnige smaak en geur te kunnen voorzien. Het Vijlenerbos is het grootst en langst bewaarde bos van Zuid-Limburg, en als we langs twee grafheuvels zijn gelopen, om via een verscholen dicht begroeid paadje naar boven te kronkelen komen er twee Duitse meisjes met paarden aan de hand naar beneden gewandeld. Ze waarschuwen ons al vanuit het struikgewas dat we beter even kunnen wachten. Het is hier zo smal en laag dat amper de paarden zich een weg kunnen banen. Maar er is nog meer aan de hand.

Als de meisjes het bos uitkomen geven ze aan dat er een eindje terug een dode ree aan het hek ligt die aan het wegrotten is, en dat we niet opeens schrikken. Als we inderdaad enkele tientallen meters verder zijn, komt ons al een indringende lucht tegemoet en zien we rechts van ons het dier liggen. Waarschijnlijk jagers, want bij de nek is het lichaam volledig uit elkaar gereten. We kunnen ons tenminste niet voorstellen welk een groot roofdier hier zo’n beest zou aanvallen. Met de handen voor onze mond en neus lopen we verder, en laten het dier achter ons. De natuur is onverbiddelijk. Als we boven zijn hebben we een prachtig uitzicht over het dal en we gunnen ons even rust om water te drinken en te genieten.

Verderop in het bos, is het klimmen en dalen, langs de rotsachtige, smalle paden. We passeren grote grenspalen, die ons dan weer in België, dan weer in Nederland laten zwerven. Grenzen lopen hier nu eenmaal niet kaarsrecht zoals in het koloniale Afrika, of de staatsgrenzen in de VS. Als we het bos weer uitkomen hebben we even flink uitzicht, en mogen we genieten van het dal in de Belgische Gemmenich. We zijn meer weilandcrossers dan bosmuizen, en de lange, overigens prachtige bospaden, benauwen soms een beetje.

Links in het dal zien we beroemde spoorbrug van Moresnet. Deze brug is door krijgsgevangen gebouwd in de Eerste Wereldoorlog, en het gerucht gaat dat in de betonnen pijlers van de brug de lijken van gestorven krijgsgevangen liggen begraven. Een eindje verderop zien we een verplaatsbaar bankje en we nemen er onze lunch, achter een hegje met uitzicht op het dal. We nemen flink de tijd om uit te rusten van het zware traject, en we vervolgen onze wandeling ons verder naar brengt richting het Drielandenpunt op 321 meter.

We banen ons een weg, tussen de etende toeristen door, en we vullen ons water aan. Al snel verdwijnen we weer uit het rumoer de bossen in, en we lopen een lang en breed bekiezeld pad op een lichte plek in het bos, nog verder naar het zuiden België in. Het is er warm en we merken dat we moe beginnen te worden. We komen weer op adem, als we langzaam nu van richting veranderen en weer op het noorden aan wandelen. We hebben de zon schuin achter ons en dat betekent dat we weer richting Vaals lopen.

Via een draaihekje komen we terecht op het smokkelaarpaadje en lopen we opeens in Duitsland. Het is er erg smal en aan weerszijden naast ons worden we omgeven door een muur van dicht struikgewas. Verderop verandert het pad in een holle weg met in de zijwanden de dassenburchten. We ontdekken er enkele holen, en laten de geheimzinnige sfeer op ons in werken. Ik laat soms bewust het fotograferen achterwege, want je kunt nu eenmaal niet álles meenemen. Bovendien is het soms zó indrukwekkend dat een foto daar alleen maar afbreuk aan doet. De eigen waarneming en herinnering is dan mooier dan een foto ooit kan laten zien aan een geïnteresseerde belangstellende van het thuisfront.

In het laatste deel van de wandeling krijgen we nog een verrassing. Een lange, bochtige en zeer steile helling wacht ons als we verder lopen. Zo steil dat zelfs de ons tegemoetkomende mountainbikers, volop in de remmen moeten afdalen, en aan hun gelaatstrekken te zien is het niet gemakkelijk. Bovenop staat een grenspaal van de voormalige vrije Reichsstad Aachen, en is bijna duizend jaar oud. Ik raak hem aan en realiseer me dat ik, als ik nóg een evenzo lange tijd eerder had geleefd, het gewaad van Jezus aangeraakt zou kunnen hebben. Met die grenspaal vlak voor mijn neus, lijkt het allemaal niet zo heel erg lang geleden…

We rusten veel de laatste kilometers van deze zware middag, en via kleine dorpjes komen we uiteindelijk de bewoonde wereld van Holset binnen, tenminste dat dachten we. Want even verderop, geeft een bordje aan dat we nog 1,2 kilometer moeten wandelen. En als je moe bent lijkt zo’n stukje een mijl op zeven, maar we zien toch vrij vlot daarna het kerkje van Holset boven de heuvel uitkomen, en keren we terug bij de auto. We hebben zo’n bijna acht uren gelopen en met zware voeten, en warme lichamen rijden we voldaan terug naar Osebos in Euverem.


Het eerste uur doen we helemaal niets, en de geplande barbecue schuiven we door naar morgen. Het is inmiddels acht uur en we eten wat stokbrood met salade en soep. We zitten nog even buiten op het terras, te moe om naar bed te gaan. Maar als we liggen, weten we niets meer, en Janny “zaagt” al gauw bomen. Onze beren begrijpen het allemaal niet zo goed, en ze kijken elkaar eens aan. Hoe ouder hoe gekker. Maar ook zij zijn het andere moment ver weg in Limburgs dromenland. Het enige dat je nog ziet is een groot oor, net boven het dekbed uit, als de schemer het dal in Euverem vult…

zaterdag 19 juli 2014

Gaan veganisten óók naar de hemel?

“Het meest verdrietige vind ik als voedingsgoeroes hun totale gezinsleven verheerlijken in filmpjes op FB, en zelf ook nog geloven dat dit het resultaat is van hun geweldige gezonde lifestyle. Maar volgens mij zitten mensen met overgewicht, te weinig energie, eetverslaving, hartklachten, of zelfs kanker helemaal niet te wachten op deze familysoaps! ”

Wat is er aan de hand in voedingsland? Websites schieten als paddenstoelen uit de grond, en er wordt wat afgelogen en gesuggereerd over voeding. En kom je dan ook nog toevallig in een discussie terecht op Facebook, of LinkedIn, dan lijkt het wel of je de meest goddeloze dingen roept als je genuanceerde en netjes geformuleerde kritiek hebt op de voedingsfanaten, vooral als ze veganist zijn, of iets wat er op lijkt. Nee, kritiek past niet in de denkwereld van idealisten en dromers. Het is hún droom, en daar blijf je af. Pas op hoor!

Gisteren fietste ik wat melancholisch naar de stad om mijn cholesterol te laten meten bij de Nationale Cholesteroltest. Niet dat ik dat nou zo hard nodig vond, want ik neem dat hele cholesterolgedoe met een flinke korrel Keltisch zeezout. Als je al medicijnen krijgt aangesmeerd omdat je cholesterolgehalte ook maar iets boven de vijf zit, dan kan heel Nederland wel aan de simvastatines. Bovendien is cholesterol gezonder dan wij allemaal denken. Ik schreef er een poosje geleden nog een blog over. (http://www.wimstolk.blogspot.nl/2014/03/cholesterol-we-kunnen-geen-dag-zonder.html)

Nee, ik was gewoon nieuwsgierig omdat ik al bijna een half jaar bijna volledig plantaardig eet, en drie maanden geleden gestopt ben met medicijnen tegen te hoog cholesterol. Enigszins verrast was ik toen het metertje 4,04 aanwees. Begin dit jaar was het nog 5,9 en was het twee jaar geleden 7,9!

Zou Boele dan toch gelijk hebben? Ik bedoel Boele Ytsma, die met zijn bedrijf de Planteneter mensen probeert te overtuigen om plantaardig te gaan eten. Nee, ik denk het niet. Maar, je cholesterol dan?
Ja, wacht eens eventjes, cholesterol is helemaal niet zo slecht en bovendien kan het nooit gezond zijn om met 90% koolhydraten en 10% vet je lichaam gezond te voeden, zoals Boele  beweert.

 Ik weet nog goed dat hij verschrikkelijk boos werd op een artikel van Tim Noakes die het tegendeel beweert: veel vet, weinig koolhydraten. Een beetje kinderachtig om boos te worden en bovendien slecht voor je gezondheid…en dat voor een gezondheidsgoeroe! Maar misschien verklaart dit wel alles…

Ik nam afscheid van de cholesteroldames. Ze hadden overigens geen enkele aandacht en interesse in een gesprek over voeding, en toen ik thuis het witte plastic zakje opende waar nog een kleine attentie zat werd ik voor de zoveelste keer bevestigd dat wederom alles om geld draait, zelfs bij de Nationale Cholesteroltest. Een klein boekje over margarine kwam uit het zakje, met op de eerste pagina als blikvanger de volgende zin: “Welkom in de wereld van margarine, het Unilever Nutrition Team”. Alweer die verrekte kut-Becel! Niet de gezondheid van mensen staat centraal, maar de koersen van Unilever op de geldmarkt!

Ik gooi het boekje bij het oud papier, klap daarna mijn laptop open, en klik FB aan:

Boele in Amerika, Boele onder de douche, Boele op de bank naast zijn geliefde, Boele op de fiets, Boele in Tsjechië, Boele naar de winkel, Boele ruimt zijn boodschappen op, Boele voor zijn klasjes, Boele achter de webcam, Boele in bed, Boele eet een kliekje, Boele de planteneter, en bijna elke video begint met zijn oervervelende groene smoothie…, mag ik even een teiltje?

Ik volg de discussies op internet die vervelende persoonlijke hatelijkheden over en weer gaan vertonen. Gezonde en eerlijke kritieken worden weggewuifd door ongenuanceerde fundamentalisten die hun gelijk willen halen op voedingsgebied, en mijn gedachten dwalen weer af...

Hoe zou het toch komen dat een milieuactivist een onschuldig politicus neerschiet? Folkert van der G is doodgewoon, na twaalf jaar, alweer vrij. En dan heeft hij ook nog het lef om te blijven drammen over zijn vrijheidsbeperkende maatregelen?

Hoe zou het toch komen dat "voedingsactivisten", (veelal uit veganistische hoek), zo agressief reageren als ze kritiek krijgen op hun extremisme en leugens? Welnu, dit heeft helemaal niets meer te maken met hun idealen, of komt het misschien juist dankzíj hun te ver doorgeschoten idealen?

Maar het onderwerp voeding heeft er niets meer mee te maken, en staat er eigenlijk volkomen los van. Want ook al hadden deze mensen hun visie uitgedragen voor de nieuwste mode, de beste pingpongballen, of het welzijn van de gele blauwbekkanarie in de binnenlanden van Zuid-Afrika, dan had je dezelfde discussie, en precies dezelfde irritante uitspraken kunnen verwachten. Deze mensen zijn ziek, en hebben ergens vroeger waarschijnlijk iets gemist...

Want het gaat namelijk helemaal niet meer om voeding, en al helemáál niet meer over gezondheid maar om hun eigen gelijk! Met deze mensen is totaal geen discussie te voeren en zou het beste zijn om ze dus gewoon te negeren, op het moment dat je voor jezelf geen toegevoegde waarde meer ziet in deze dialogen, of je zelfs gaat ergeren.

Ik ben al lang uit verschillende groepen gestapt omdat de toon mij niet aanspreekt. Hier en daar ben ik nog wel eens in discussie, maar ik bepaal zelf hoever ik wil gaan en wanneer mijn grens is bereikt. En ik heb zelfs het contact met een aantal mensen gewoon verbroken!

Terug naar mijn eigen planten-eet-avontuur. Ik ben gelukkig de laatste maanden geprikkeld door andere zienswijzen van echte voedingsspecialisten die er ook voor zijn opgeleid, en daarom ook recht hebben van spreken. En als ze mijn taal spreken, hun toon mij aanstaat, en ook nog humor hebben, dan heb ik daar meer vertrouwen in dan alle kwakzalvers bij elkaar op dit gebied.

Maar vooral luister ik naar mijn eigen lichaam. Ik voel me goed maar er ontbreekt iets, en ik weet nog niet goed wat. Ik heb het idee dat ik bouwstoffen mis, zoals eiwitten en  vetten. Maar met behulp van een diëtist zal ik vast wel verder komen denk ik.

Nee, dat pure plantengedoe, dat heb ik wel gezien. Ik geloof best wel aan meer groente en fruit, granen en peulvruchten, maar ik geniet ook weer gewoon van een heerlijk verantwoord visje. Ik weet in de regio een goede biologische slager, waar ik na de vakantie eens zal gaan kijken met mijn vriendin. Potdomme, een beetje dierlijk vet erbij kan helemaal geen kwaad!

Lieve mensen, denk alsjeblieft gewoon aan je zelf, en dan herhaal ik maar weer eens de allesomvattende uitspraken van natuurvoedingsdeskundige Liesbeth Oerlemans. Eet gevarieerd, niet teveel, en zoveel mogelijk onbewerkt, maar denk vooral na!

Met deze uitspraken haal je alle extremistische voedingsinvalhoeken gewoon heerlijk onderuit, en mag je je vrij voelen om datgene te doen wat jou goed lijkt! Extremisten die zich blind staren op hun idealen kunnen niet meer logisch nadenken, al doen ze zich soms wel zo voor, en die strijd moet je niet meer willen aangaan...

En ja, ook veganisten komen in de hemel, al kun je ze op één hand tellen…

zondag 6 juli 2014

"Politieke correctheid"

Een bijzonder scherp artikel van Loes Reijmer afgelopen zaterdag in de Volkskrant, waarin zij haarscherp haar visie geeft over “politieke correctheid” in de laatste decennia.

Er is weliswaar een ander politiek klimaat gaan heersen na Pim Fortuyn, (alles mocht gezegd worden). Maar het lijkt er op dat we nu weer terug zijn bij af, wat betreft “Haagse correctheid”.

Die correctheid leek gelukkig even verdwenen, kort na de opkomst van Fortuyn, maar keerde snel terug in Haagse kringen. En dit is nu precies waar randfiguren zoals Geert Wilders zijn pijlen op richtte. Zéggen wat je denkt mocht in één keer maar “politieke correctheid” werd juist versterkt hierdoor: “We” zijn toch tolerant?

Ja, denk je dat nu echt? Nederland is vérre van tolerant, maar dat hoef ik hier niet uit te leggen, dat zie je gewoon op straat en in de kroeg. De Zwarte Piet discussie laait weer op, nota bene midden in de zomer.

Rutte is “politiek correct”, en verwijst “netjes” de discussie naar de samenleving. Maar wat hij werkelijk bedoeld is: “Rot op met je discussie over Zwarte Piet, en blijf van onze tradities af.

Het wordt tijd voor een neo-Fortuynisme, maar dan wel zónder die misleidende politieke correctheid…

dinsdag 1 juli 2014

Van koolhydraten wordt je dik...

Tim Noakes, de man die Afrika op zijn kop zet door zijn theorieën over low carb, high fat. In zijn boek, dat nog niet in het Nederlands verkrijgbaar is, verdedigt hij een eetpatroon met minder koolhydraten en meer (verzadigd) vet..Hij baseert zijn uitspraken na het lezen van ruim drieduizend wetenschappelijke artikelen en zeventig boeken…

Eet minder brood, rijst, pasta, aardappelen en suiker, zegt Noakes, en hij voegt er aan toe dat dit een antwoord kan zijn op obesitas (overgewicht),  diabetes, auto-immuunziekten en mogelijk kanker. Hij zegt dat er géén biologische noodzaak is om meer dan tweehonderd gram koolhydraten per dag te consumeren!

De doodsteek voor onze fanatieke veganisten? Stort hun wereld in als de door hen aanbevolen dagquota van groente en fruit blijkbaar helemaal niet zo gezond blijkt te zijn? Legt Tim Noakes hier iets pijnlijks bloot? Er zijn “planteneters” die behoorlijk in de stress schieten van zijn verhaal, want het barst van de koolhydraten in groente en fruit.

Maar, toont dat nou juist niet hun zwakke plek? Eigenlijk zou je verschrikkelijk blij moeten zijn met deze man die totaal iets anders durft te beweren. Maar wat nog veel belangrijker is, Noakes is buitengewoon kritisch op de ongezonde invloed die de farmaceutische industrie heeft op de geneeskunde, die gefinancierd wordt door deze industrie. “Zij willen dat jij aantoont dat hun producten werken, en op die manier ga je echt de waarheid niet vinden”, zegt Noakes.

In het magazine “Runnersworld” toont hij een gezonde dosis geprikkeldheid om de waarheid te vinden. En dat doet hij juist door paradoxen op te zoeken, daar waar anderen deze gemakshalve laten liggen. Hij vertelde van een vrouw die tijdens een ultramarathon haar bewustzijn had verloren terwijl ze in perfecte staat was begonnen aan de race. Oorzaak, niet door uitdroging, maar juist door te véél te drinken!

Noakes wist op basis van zijn intuïtie dat er iets niet klopte aan onze voedingsgewoontes, en stelde dus de carbs, (koolhydraten), ter discussie. Ik ga hier geen “onderbouwd” verhaal ophangen over wel of juist geen koolhydraten, want daar blijven de meningen over verdeeld. Ik heb in ieder geval bij mezelf de proef op de som gedaan, (overigens al veel eerder dan dat ik het artikel van Noakes onder ogen kreeg). Ondanks dat ik een fanatiek planteneter ben geworden, viel ik de laatste weken niet meer af. Ik weet wel dat dit ook niet persé het doel is als je plantaardig eet, maar toch voelde ik me er niet gezond bij, en heb besloten drastisch te gaan minderen met bananen en brood. Ik zal je vertellen, ik voel me minder opgeblazen, en de kilo’s vliegen eraf, zonder dat ik andere wijzigingen heb aangebracht in mijn plantaardig voedingspatroon.

En nu komt de crux. Ik beweer dus hiermee niet dat dit voor iederéén zou kunnen gelden. Maar voor mij is duidelijk dat bananen en brood in mijn geval niet zullen bijdragen aan gewichtsafname. Maar dat kan voor iemand anders wel heel anders uitpakken dus. En dit is maar een voorbeeld.

Met alle respect voor de vegetariërs, veganisten, flexanisten, carnivoren, herbivoren of omnivoren, en voorvechters daarvan, maar geen enkele van deze “ideale” voedingsideologen, predikt de enige en unieke “waarheid”. En wel om de simpele reden dat er zoveel verschillende, (wetenschappelijk) onderbouwde, theorieën domweg  haaks op elkaar staan, en dat bovendien geen enkel lichaam hetzelfde is.

Ik ben daarom erg blij met de kritische geluiden van Tim Noakes, ook al ben ik verwoed planteneter. Het houdt me scherp, en het zet me blijvend op een gezonde manier aan het denken. En bovendien is dit het zoveelste bewijs dat geen enkel dieet, voedingspatroon of lyfestyle op zich “gezond” zou moeten zijn.

Daarom is het zo belangrijk dat je zélf nadenkt, zélf bepaalt wat goed voor je is, en zélf je keuzes maakt. En dat is echt niet zo moeilijk als je ook nog eens je gezond verstand gebruikt. Eet gevarieerd, niet te veel, en zoveel mogelijk onbewerkt, maar gebruik vooral je kop!

Als je je realiseert dat maar tien bedrijven 90 procent van de wereldwijde voedingsindustrie in handen hebben, (Kraft, Coca-Cola, General Mills, Pepsico, Kellog’s, Mars, Unilever, Johnson&Johnson, P&G, en Nestlé), dan is het niet zo moeilijk om conclusies te trekken, zegt Tim Noakes in het artikel.
De nieuwste eiwitreep van Gatorade bevat 24 gram eiwit, maar er zit ook 28 gram suiker in omdat die reep zonder zoveel suiker gewoon niet te eten is en dus niet verkoopt.

Hetzelfde geldt voor cholesterolverlagende medicijnen waar ik overigens al eerder een blog over schreef. Cholesterolverlagende medicijnen, (simvastatines), zijn vrijwel ineffectief, zegt Noakes. Toch schrijven huisartsen ze voor met de boodschap dat wanneer je ze niet gebruikt, je er morgen dood bij neer zal vallen. Alle geneeskundestudenten krijgen dit aangeleerd. Dat is nu de macht van de farmaceutische industrie, om deze onzin te verkopen aan de geneeskunde. Het is de wereld op zijn kop.

Zet Noakes de boel op zijn kop door zijn low carb, high fat dieet? Ja en nee! Wél, als je niet open staat voor andere ideeën uit de voedingswereld, en zenuwachtig wordt van paradoxen. En niet, als je je gezond verstand gebruikt, wil leren van andere zienswijzes, en ruimte laat voor andere “waarheden’ op het gebied van voeding en gezondheid.

Nee, ook Noakes heeft de waarheid niet in pacht, maar het is wel een man die zich laat leiden door een eerlijke, open en kritische houding. Maar de oplettende lezer heeft ook in de gaten dat het mij niet gaat om de waarheid, maar dat het gaat om jou eigen inzicht, jouw eigen gevoel, en jou eigen gezond verstand om je lichaam datgene te geven waar jij je het beste bij voelt…

Ik kan niet anders dan hopen dat mensen zélf blijven nadenken en zich niet laten meeslepen door de soms opdringerige toon van “voedingsspecialisten”, die zichzelf, en hun waarheid nogal belangrijk vinden. Ik hoop dat mensen door de laag vernis heen prikken van prachtige websites, leuke blogs, en mooie programma’s. Het lichaam liegt nooit, en zal jou vertellen wat goed voor je is, vertrouw er maar op, en durf je te laten leiden door gezonde intuïtie! Want dat is je beste raadgever…


vrijdag 20 juni 2014

Verzadigd, of onverzadigd?

Tja, en daar sta je dan met je goeie gedrag. De laatste blog over voeding? Ik schrijf het wel eens vaker dat het de laatste is, maar ja, ik ben ook een mens…

Het is een alweer een paar weken geleden sinds mijn laatste blog over voeding en, ik moet eerlijk bekennen, de verhalen van de voedingsgoeroes op internet komen me zo langzamerhand de strot uit! Ik bedoel dat natuurlijk minder dramatisch en negatief dan het uitroepteken doet geloven, maar toch raak ik al aardig uitgekeken op alle adviezen, voedingsblogs en - filmpjes op Facebook. Ik ben in ieder geval al veel minder fanatiek dan toen ik begon.

Hoe komt dat? Ik kan tot nu toe drie redenen verzinnen, die eigenlijk alleen maar logisch te beredeneren zijn, voor mij althans. Maar ik zal het proberen één en ander toe te lichten in deze blog.

Er komt routine in mijn nieuwe eetpatroon, dus ik heb steeds minder informatie nodig. En dan is er de tóón van de meeste “deskundigen”, die me gaat irriteren. Allemaal mensen die het op hun beurt beter weten, maar hun uitspraken baseren op boeken en studies van anderen. En als laatste, het gewauwel op Facebook van “volgers” en “vrienden” onderling die blijkbaar niet zelf meer logisch kunnen nadenken en zich vervolgens druk maken om alles wat los en vast zit als het om voedsel gaat. Ik vraag me wel eens af genieten al die mensen nog van het leven als je zo geobsedeerd bent door voedsel, en je je elk moment van de dag afvraagt of je nu wel of geen pindakaas mag eten?

Een bloemlezing:
Of je al of niet brood mag eten bij het ontbijt, of dik zijn “erg” is, of je teveel fruit kan eten, of je wel of niet een zonnebril op mag hebben, of meer dan drie keer per dag eten niet gezonder is voor je darmen, of je blaadjes kunt eten van fruitbomen, of het niet vervelend is dat je zo vaak moet plassen omdat je veel vocht binnen krijgt, of een appel ook een superfood is, of teveel olie in je eten slecht is, of je van plantaardig eten slank wordt, of je van noten dik wordt, of je nu wel of géén chocola “mag” hebben, en dat een “klein” stukje geen “kwaad” kan, of je moe wordt van koffie, wat je “moet” drinken na het sporten, eten we spelt of eten we tarwe, zijn we nou van oorsprong alleseters of planteneters? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik word er chagrijnig van zou ik bijna zeggen, maar, ze zijn gelukkig niet allemáál zo. Daarover straks meer.

Even terug naar het begin. Ik vertelde dat ik door mijn nieuwe eetpatroon steeds minder informatie nodig heb, omdat ik mijn eigen weg geplaveid heb. Geforceerde krachtsinspanningen, zowel fysiek als mentaal, die ik in het begin heb moeten plegen om te veranderen zijn nu een dankbare gewoonte geworden. Ik hoef niet meer na te denken wat ik eet, want het is automatisme geworden. Het boodschappenlijstje is een vanzelfsprekendheid en het koken, meestal samen met mijn vriendin, is  een feestje . En alle informatie die je dan aangeboden krijgt op internet, is teveel,  is te vermoeiend, en is verschrikkelijk eentonig en saai! Vooral de hypes over superfoods en supplementen wekken bij mij negatieve energie op.

En dan de “deskundigen”. Bijna allemaal lullen ze gewoon uit boekjes, of praten ze weer andere "deskundigen" na. En de zaken die er niet of weinig toe doen komen tot uiting in de vormgeving van een boekje, een website of andere randactiviteiten. En daarmee wordt natuurlijk ook gewoon geld verdiend. Op zich niks mis mee, maar het vervelende is dat iedereen in zijn of haar eigen straatje lult, en vaak ook nog tegenstrijdig ook. Wetenschappelijk is er bijna niets bewezen, en als iets dan al bewezen is, dan zijn er weer andere "bewijzen" die de hele zaak omdraaien.

Er is er maar één die bij mij opvalt en die ver boven de anderen uitsteekt. Ze weet in haar blog en omschrijvingen de vinger rakelings op de zere plek te leggen, maar stelt zich ook kwetsbaar op. Ze is duidelijk en correct in haar formuleringen, gecombineerd met humor en soms licht cynisme. Ook zij heeft de waarheid niet in pacht, en laat anderen zélf denken door haar topics en uitspraken over voeding. Ze is tot nu toe een van de weinigen die mij positief weet te prikkelen op het gebied van voeding en gezondheid. Haar naam is Liesbeth Oerlemans, natuurvoedingsdeskundige, met passie voor voeding in de breedste zin van het woord. En zo stelt ze zich ook voor op haar website in de eerste alinea’s.

Ik volg Liesbeth al zeker een maand of vier. Ze is, als één van de weinigen in voedingsland, een verademing voor iedereen die zoekt naar de juiste vorm en toon als het gaat om voeding en gezondheid. Voor haar is de basis: natuurlijke, onbewerkte voeding, gevarieerd, niet te veel, maar vooral passend bij je eigen smaak en de manier waarop jij wilt leven. Je kunt haar vinden op www.liesbethoerlemans.com.

Voeding is emotie, en geen schaakspel. Voeding gaat tot in de diepste poriën van je lichaam, voeding is persoonlijk, voeding dat ben jij! Want jij bepaalt wat goed voor je is, en jij bent baas over je eigen lichaam. Jij alleen kiest, op basis van eerlijke en betrouwbare informatie, de voeding die bij jou past!

Ik heb mogen ervaren, ik heb mogen kiezen, ik heb mogen proberen, ik heb mogen afwegen, (soms ook letterlijk), en ik ga nu mijn eigen weg. Op weg gezet door anderen en nu, met voldoende bagage, ga ik verder op mijn eigen manier.

Het is de weg van een gezond leven, zoals ik dit ervaren heb, en zoals is denk dat goed voor me is…


zondag 1 juni 2014

Armoede

Het is slecht gesteld met de “armoede” in Nederland, maar wat is armoede?

Als ik het moet geloven dan bepalen twee instanties in Nederland of je arm bent of niet, het CBS en het SCP. Ze hanteren ongeveer de bijstandsnorm als enig uitgangspunt, draaien een rapportje uit en geven ruim een half miljoen gezinnen het predicaat:  “arm”, als ze beneden deze norm zitten.

Het eerste wat ik mij dan afvraag is, hoe je beneden deze norm terecht komt? Elke fatsoenlijke Nederlander ontvangt toch minstens bijstand?

En het tweede punt is, hoe gaat elk gezin afzonderlijk om met hun maandelijkse lasten, en hoe zit het met hun uitgavenpatroon? Er is bovendien niet gekeken naar spaartegoeden, en eventueel ander eigen vermogen.  

Ook is er geen rekening gehouden met, in een aantal gevallen, een veel te hoge hypotheek in verhouding met het onderpand. Ook toeslagen en (huur)subsidies, belastingvoordelen, collectiviteitkortingen bij verzekeraars zijn niet meegenomen.

Ik wil het probleem heus niet bagatelliseren, en met alle respect voor de minder bedeelden in de samenleving, maar ik geloof echt niet dat er ruim een half miljoen gezinnen in Nederland met een dekentje op schoot de winter doorbrengen.


dinsdag 27 mei 2014

Zwartboek UWV

En toen zat ik opeens vanmiddag in de auto om samen met een verslaggever van de Stentor, en nog zeven andere gedelegeerden, het Zwartboek UWV aan te bieden aan de Vaste Kamercommissie Sociale Zaken in Den Haag. 

Het UWV, dat de laatste maanden behoorlijk veel media-aandacht krijgt door de agressieve wijze waarop de organisatie haar klanten benaderd en gebruikt maakt van bijna vooroorlogse methodes om haar fraudebeleid uit te voeren. Zo’n 450 reacties van gedupeerde  UWV-“klanten”, zijn verzameld in dit Zwartboek, op initiatief van de Stentor. 

Het regende flink, onderweg naar Den Haag, en bijna leek het er nog op dat we door files te laat zouden komen, maar om even over enen vanmiddag vervoegden we ons bij de delegatie die al stond te wachten bij het gebouw van de Tweede Kamer. 

Eerst de nodige beveiligingsrituelen, (scans, poortjes, identificatie), en daarna konden we doorlopen de hal in. Enkele momenten later kwamen zes afgevaardigden van de Kamercommissie de Statenpassage binnenwandelen, en werd het Zwartboek aangeboden door de Stentor aan de voorzitter, mevrouw van der Burg van de VVD. 

Voor het officiële gedeelte was slechts een kwartier vrijgemaakt, maar er was uitgebreid gelegenheid om daarna met Kamerleden van gedachten te wisselen, en daar namen ze dan ook, tegen mijn  verwachting in, uitgebreid de tijd voor. 

Nee, ik ben niet meegegaan als gedupeerde maar ik heb wel degelijk een beeld gekregen van de manier waarop het UWV haar taken uitvoert, en communiceert naar haar klanten. Vanaf vorig jaar oktober heb ik er zelf ervaring mee, maar de honderden schrijnende gevallen in het Zwartboek liegen er niet om. 

Juist gisteren heeft minister Asscher, in een brief aan de Kamer, meegedeeld dat hij zijn huidig ingezette fraudebeleid ongewijzigd zal laten. Zal het dan allemaal niets helpen? 

Nee, daar ga je niet van uit, anders hoef je niet met een delegatie een petitie aan te bieden. En wellicht kan een kleine rimpeling een iets grotere golf veroorzaken, als je de juiste toon treft, de juiste mensen, en de juiste sfeer. En wie weet begint er dan toch nog iets te bewegen daar in Den Haag… 

Misschien mag ik dan toch een heel klein beetje trots zijn? 


   

dinsdag 13 mei 2014

Medicatie, of gewoon gezond eten?

Vol verwachting klopt mijn hart. Nou ja, het is geen Sinterklaas, en ik ben ook geen zes meer…

Maar toch ging ik vanmorgen, enigszins met verwachting, naar de huisarts voor de bloeduitslag, en bloeddruk.

Ruim drie maanden geleden nam ik het besluit om alleen maar plantaardig te gaan eten.

Los van alle “wijsheden” van de voedingsmagnaten, planteneters, vitaminedeskundigen, doktoren, voedselzandlopers, voedselbiologen en wat je allemaal niet aantreft onder de dames en heren die met prachtige verhalen en feiten willen imponeren, voel ik me gewoon uitstekend. Ik wil niet anders meer, en het beste bewijs is eigen ervaring…

Ik voel me energieker dan ooit, ik ben kilo’s afgevallen en mijn huid is schoner. Er is op het gebied van plantaardig voedsel genoeg variatie, en we hebben een heerlijk gevulde keuken met o.a. kruiden, rijst, pasta’s, noten, groente, fruit, zaden, gember, paddenstoelen en zelfs edelgist.

Edelgist? Ja, een alternatief voor kaas. Je koopt het in een bus, en je kunt het over je macaroni of je pizza te strooien, of je maakt er een lekker sausje van.

Maar daar gaat het nu niet over, vanmorgen ging ik dus naar de huisarts. Ruim twee maanden geleden stopte ik, uiteraard in overleg met de goede man, met de medicatie voor bloeddruk en cholesterol. Na alles wat er gezegd, en gepubliceerd is over cholesterol, wilde ik proef op de som nemen, en mijzelf overtuigen over het nut, of de onzin, van simvastatines, (cholesterolverlagende middelen).

Ik had zélf het risico, zo sprak de arts…en dat nam ik!

Omdat er, in mijn geval, slechts een preventieve grondslag ligt aan het gebruik van dit medicijn, en ik overtuigd was van de zelfregulerende werking van natuurlijke, gezonde voeding twijfelde ik geen moment en stond ik braaf een paar maanden geleden bij de apotheek om de doosjes met chemicaliën netjes in te leveren.

Weg ermee! En ik kan je vertellen, dat voelde goed.

Maar nu de proef op de som bij de assistentes. Een ‘meisje’ van zestien ontving me, en werd ondersteund door een iets oudere jonge dame, die op de achtergrond een wakend oog verzorgde. Ze liep stage, vertelde ze me, toen ik er tijdens mijn bezoek belangstellend naar vroeg.

“U heeft een verhoogd cholesterol…” Oeps, dat had ik niet verwacht! Maar toen ik vroeg naar de waardes daalde mijn hartslag weer, en haalde ik opgelucht adem. Van 5,7, in november vorig jaar,  naar 5,9 nu…

“Toch knap gedaan toch?” Ik probeerde de andere assistente te overtuigen, en dat lukte.

Cholesterolverlagers? Die hebben dus gewoon geen effect, naar het lijkt. Een dergelijk minimaal verschil is te verwaarlozen, en ik bereik dus hetzelfde resultaat zónder die chemische troep,  maar wél met simpelweg gezonder eten. Eureka! Rare jongens, die artsen…

Voordat ik nu alles en iedereen over me heen krijg over onverantwoord medicijngebruik, en al of niet bewezen waarheden over de effecten van gezonde voeding,  ligt het bewijs enkel en alleen dus gewoon bij mijn eigen ervaringen!


Tja, en wetenschappers, medici en voedingsdeskundigen zijn ook maar gewoon mensen, net als jij en ik…

zondag 11 mei 2014

Puurheid of dwaasheid?

Over smaak valt niet te twisten, maar dat Europa de nuchtere Ilse met “haar” Waylon de verdiende eerste plaats ontneemt, en kiest voor een vaag bebaard wezen met vrouwelijke vormen, is werkelijk het toppunt  van decadentie.

Natuurlijk is de verkiezing van het Eurovisiesongfestival al jaren een kwestie van politiek, maar toch wil het oog en oor óók wat.

En dan is het onbegrijpelijk dat mensen zich laten leiden door de act van een dergelijk vaag verschijnsel, dat zelf niet eens weet of ze nu man of vrouw is, of daar in ieder geval vaag over is. Ik vond het een walgelijke aanblik en te smerig om naar te kijken.

Wel een prachtige metafoor, overigens, dat onze huidige wereld schetst in een afglijdende samenleving. Pure echtheid, ingetogenheid en zuiverheid moet het afleggen tegen vaagheid, onwerkelijkheid en lelijkheid.

De wereld is in barensnood, ik geloof dat ik maar vast een ark ga bouwen…


zaterdag 10 mei 2014

UWV, een betrouwbare partner of een nachtmerrie?

Tot wanhoop gedreven klanten, een storm van kritiek, en zelfs gedupeerden die gedreven worden door zelfmoordgedachtes.
Dat alles wordt veroorzaakt door een slecht functionerend overheidsapparaat dat zich UWV noemt.

Het UWV, een samensmelting van eerdere uitvoeringsinstanties, o.a. Cadans, GAK, DETAM, en het CWI, (Centrum voor Werk en Inkomen), zou moeten voorzien in het verstrekken van uitkeringen, maar ook ondersteuning zou moeten geven aan re-integratieprojecten.

Het is de keus van de overheid om steeds meer zaken af te handelen via internet.  Dat is een moderne ontwikkeling, en daar is ook op zich niets mis mee. Voorwaarde is echter wel dat de systemen, waar we steeds meer in meer of mindere mate van afhankelijk zijn, goed werken en functioneel zijn. De persoonlijke benadering is immers nagenoeg verdwenen en ben je dus aangewezen op de mate van toegankelijkheid en de goede werking van deze systemen.

Het UWV presteert wat dit betreft al jaren ver onder de maat en een verkeerde verwijzing, actie, of een simpele muisklik kan nare gevolgen hebben voor de uitkering, met alle sociale gevolgen van dien.

Deze twee elementen, de totstandkoming van een groot overheidsapparaat dat aan de ene kant dienstverlenend wil zijn, en aan de andere kant een controlerende functie heeft,  én de afschaffing van de persoonlijke dienstverlening die plaats heeft moeten maken  voor een buitengewoon slecht functionerend elektronisch systeem, zijn de oorzaak van het escalerende UWV-debacle.

Mensen zijn verschillend, ze denken verschillend, ze werken anders, en ze hebben allemaal hun eigen persoonlijke situatie. Daarom kun je de vaststelling, continuering en controle van een uitkering nooit afvangen in een systeem, en is de persoonlijke benadering een allereerste vereiste om mensen met respect te kunnen behandelen, en hun situatie zuiver en naar persoonlijke omstandigheden te kunnen beoordelen.

Het is een utopie om er van uit te gaan dat je dit, als groot controlerend overheidsorgaan, wel even kunt regelen via internet. En dat heeft het UWV al heel lang zelf in de gaten, maar nog nooit willen toegeven. Toegeven is lastig, als je al drie miljard hebt uitgegeven aan ICT sinds de oprichting in 2002…

Dus slaat de organisatie door en gaat wild om zich heen slaan. In hun brieven, in hun toonzetting, in hun sanctiebeleid, in hun controles, in hun werkwijze, en worden werkzoekenden, onmiddellijk al na de inschrijving, gezien als potentiële fraudeurs.

Een kat in het nauw?

Het is een kwestie van tijd, de media zitten er nu echt bovenop, en het geduld is op bij goedwillende werkzoekenden.

De kat mag kiezen, verpletterd worden of vluchten. Het woord is aan de politiek…

donderdag 1 mei 2014

Felix Cohen

Als het Voedingscentrum betrouwbare adviezen wil geven, dan zou zij toch minstens aandacht moeten geven aan het feit dat er gezondere varianten bestaan voor de Schijf van Vijf, de alternatieven die er op de markt zijn voor vlees, vis en zuivelproducten, de superfoods, maar ook de verhoudingen voor wat betreft het eten van groenten en fruit.

Maar ook wat dat betreft houdt directeur Felix Cohen zijn poot stijf en sluit halsstarrig zijn ogen voor nieuwe inzichten op het gebied van voeding.

Er zijn natuurlijk verschrikkelijk veel voedselgoeroes die denken dat ze waarheid in pacht hebben over gezond eten, maar dat betekent natuurlijk niet dat een directeur van een belangrijk adviesorgaan van de overheid zich daarom afzijdig mag houden.

Zelfs het nuttigen van meer fruit en groente dan de schamele aanbevolen hoeveelheden van het VC wordt door Cohen bijna honend van tafel geveegd, ondanks het feit dat er een bijzonder breed draagvlak is onder de voedingsdeskundigen.

En zijn slappe opmerkingen over zijn eigen buik zijn misschien nog wel het meest tekenend voor de uitstraling van zijn eigen bedrijf: “Ik eet wel iets gezonder, maar afvallen is er nog niet van gekomen…” En dat noemt zich nou directeur van het Voedingscentrum!

dinsdag 29 april 2014

Speltbrood

Feiten en aannames vliegen de laatste maanden over de tafel als het gaat om voeding.

Nu weer de onzin die verspreid wordt door het Voedingscentrum over speltbrood. Speltbrood zou niet gezonder zijn dan tarwebrood.

Het Voedingscentrum, dat niet meer is dan een vooruitgeschoven post van het ministerie van Volksgezondheid, communiceert voor de zoveelste keer haar eigen mening in plaats van met een objectief advies te komen. Maar daar zit een theorie achter.

Spelt is familie van de tarwe, maar veel minder gemanipuleerd en bewerkt. Tarwe is zogezegd “doorgefokt” voor de commercie, en bij spelt is dat nog niet het geval. Bovendien blijkt, uit onderzoek van Wageningen University, dat de “gepimpte” tarwe van tegenwoordig aanzienlijk minder voedingsstoffen bevat dan vijftig jaar geleden.

En het Voedingscentrum laat het wel uit haar hoofd om dit te gaan onderkennen, want dan ploft hun hele imperium uit elkaar, en kunnen ze de schijf van vijf, en hun geloofwaardigheid, (althans wat er nog van over is), wel opdoeken. De laatste vijftig jaar zijn ook de voedingsstoffen in groente en fruit drastisch geslonken, en liggen hun aanbevolen dagelijkse hoeveelheden zwaar onder vuur bij voedingsexperts.

Gebruik dus gewoon je eigen gezond verstand, en maak eerlijke keuzes als het gaat om gezonde voeding. Hoe minder gemanipuleerd, hoe beter.

Logisch toch?

dinsdag 22 april 2014

Overijssel viert feest...

Het was het weekend van Sail Kampen, en PEC Zwolle. 

Natuurlijk, een prachtige ambiance in Kampen bij Sail, met een geweldig feest op de IJssel, en in de binnenstad. Hoewel er ook kritiek mocht zijn van bezoekers uit het buitenland die de geur misten van gerookt vis, en die het moesten doen met de patat, hamburgers met gebakken uien, ik kan me er wel iets bij voorstellen.

En dan, dé Overwinning! Ik ben beslist geen fan van voetbal, maar ik denk dat de overwinning van PEC, zeker na het storende vuurwerk van de Ajax-supporters, een gerechtvaardigde afstraffing is geweest voor de zwak voetballende club uit Amsterdam. Een dubbele overwinning dus, met groot feest in de kop van Overijssel!

Maar, bijna op dezelfde pagina, in de Stentor van afgelopen dinsdag stond een klein berichtje van een gebeurtenis, die van mij nog veel meer aandacht had mogen krijgen:

“Broedende zwaan gedood in Arnhem…” Vandalen snijden haar nek door, nadat ze het beest flink mishandeld hadden, en een nest met eieren blijft achter... 

Zondagochtend, Kampen viert feest, Zwolle was op weg naar de overwinning, en ergens in Arnhem wordt een dier genadeloos afgeslacht…

In wat voor wereld leven wij nog?

woensdag 16 april 2014

The Passion 2014

Als christelijke omroepen en kerkelijke organisaties de boodschap van het christelijke geloof willen uitdragen, hebben we daar tegenwoordig een nieuw jaarlijks opkomend evenement voor: The Passion.

Een evenement dat het lijdensverhaal van Jezus, in de dagen vlak voor zijn dood, via de taal en de geest van de moderne tijd, dichter bij de mensen moet brengen. Maar ik geloof eerlijk gezegd niet zo in dat beoogde effect.

Want tegenwoordig wordt overál een evenement van gemaakt, en onderscheidt The Passion zich hierin niet van een Lowlands, een Pinkpop, of een Serieus Request. Verzamel een paar duizend mensen op een plein met muziek, zet er wat bekende artiesten op, plak er nog een thema aan vast, en voilá, je hebt een feestje!

Bovendien zouden de organiserende kerken en omroepen zich op zijn minst moeten afvragen hoe geloofwaardig “de boodschap” overkomt als je die laat vertolken door artiesten die zich laten meeslepen door media-aandacht, en die het verhaal “best-wel-aantrekkelijk” vinden, want je zou er toch op zijn minst toch eerst zélf in moeten geloven…

donderdag 10 april 2014

De geest des tijds...

Iedereen, die mij een beetje kent en gevolgd heeft de laatste weken, zal het niet ontgaan zijn dat ik veranderd ben van eetpatroon.

Ik eet geen dieren meer, en ook laat ik alle verwante producten zoals melk, kaas en eieren, staan. Passé! Ze staan niet meer op mijn boodschappenlijstje. Ik voel me sterker, gezonder en fitter worden. En ik val nog af ook, mooi meegenomen dus!

Nu wás ik al één en al levenslust, maar nu ben ik helemáál een losgeslagen projectiel. De energie bruist er vanaf, en mijn vriendin? Die moet haast gek van mij worden. Nee hoor, het valt reuze mee, en ze pikt er zelf ook nog een graantje van mee. Niet van mijn drukte, maar van het voedsel…

Ik ga niet herhalen hoe dit er precies allemaal uitziet want daarover heb ik al een aantal blogs geschreven. En nu ik lekker in het zadel zit, de fruitschaal dagelijks rijkelijk overloopt van kleurig fruit, de koelkast gevuld is met heerlijke groentes, en de voorraadkast overloopt van granen, zaden, noten en specerijen, heb ik tijd gekregen om me verder te verdiepen in alles wat te maken heeft met voeding en gezondheid.

Tenminste zolang ik er nog zin in heb, want eerlijk gezegd komt zo langzamerhand het voedsel mijn neus uit als ik niet grondig selecteer wat ik wel en niet wil zien op internet. Maar op zich blijft het voor mij, een boeiende materie die mijn interesse blijft wekken.

De voedingsleer staat eigenlijk nog maar in de kinderschoenen en zijn er heel wat vragen die niet alleen mij bezig houden maar ook de deskundigen op dit gebied. En wat je dan merkt, in het grote bos der geleerden en goeroes, dat bijna iedereen denkt de waarheid in pacht te hebben. Het lijkt wel een soort religie, een heilig gebied, waar een ieder zijn rotsvaste overtuiging in heeft.

Rotsvast! Ja, want als het gaat over wat goed of slecht voor je is, dan lijken de messen geslepen en de pijlpunten gescherpt.  Ik overdrijf natuurlijk in lichte mate, want we zijn tenslotte niet in staat van oorlog, alhoewel ik soms wel eens sterk het gevoel heb.

En, misschien is deze opstelling soms ook wel te begrijpen want het gaat tenslotte uiteindelijk om onze gezondheid. Maar de argumenten, de feiten , de fabels, en de aannames vliegen over tafel. Vooral als het verhaal van de ene goeroe geen of gedeeltelijk aansluiting vindt bij de ander, of sterker nog, als men over en weer elkaar eens even flink tegenspreekt.

Dat is op zich helemaal niet slecht natuurlijk, maar het lijkt wel alsof er bij een aantal van deze mensen ook geen respect meer is voor de overtuiging en de vrijheid van de ander, om te eten wat je zelf wilt. En wie bepaalt wat voor jou gezond is? Niemand toch? En wat moeten Henk en Ingrid met die 1001 wijsheden, theorieën en ervaringen, die ook nog eens flink verschillen van elkaar?

Hoewel ik uiteraard zelf best wel serieus bezig ben met voedsel en gezondheid, moet ik wel eens lachen om verhitte discussies over het belang van koolhydraten, suikers, vetten, eiwitten, mineralen en vitaminen in ons voedsel. Of, als de degens gekruist worden in een dialoog over onze oorsprong en eetgewoontes. Op zich best wel een interessante discussie, maar het kan me eerlijk gezegd weinig boeien of we vroeger nou alleen plantjes aten of als vleesetende rovers de wouden afstroopten op zoek naar een vette dinosaurus.

En het lijkt allemaal redelijk onschuldig, zelfs als voedingsdeskundigen elkaar tegenspreken en ons willen informeren over de al of niet gezonde werking van chiazaad, tomaten, brood en noten,  soja, groenten en fruit, vetten, vlees, vis, en wél of geen superfoods en/of supplementen. Maar, als je een beetje goed nadenkt, en luistert naar je eigen lichaam is het een kwestie van selecteren en uitproberen wat voedsel met je doet.

Er is geen mens die de waarheid in pacht heeft.  Bovendien maak je mij niet wijs dat Adam en Eva, in het allereerste begin, zich druk maakten om het voedingsgehalte van de bewuste appel. Maar tijden zijn niet meer zoals toen, dat snap ik, en andere factoren spelen nu wel degelijk een rol. Denk aan het milieu, de marktwerking,  en de algehele voedselverdeling op aarde. Maar toch, luister gewoon naar je eigen lichaam en je weet onmiddellijk waar je aan toe bent, of wat je beter wel of niet kan eten. We hebben ook nog steeds ons gezond verstand, toch?

Veel mínder onschuldig lijkt het te gaan worden als óverheidsinstanties ongenuanceerde uitspraken gaan doen op basis van tegenstrijdige, al of niet wetenschappelijke, onderbouwde onderzoeken.

Als het Voedingscentrum adviseert om minder vlees te gaan eten, maar de schijf van vijf geen millimeter structurele verschuiving laat zien ten opzichte van vijftig jaar geleden dan kom je niet geloofwaardig over. Het Voedingscentrum, dat overigens lekker onder vuur ligt de laatste maanden, begint al direct met de openingszin op de homepage van haar website, die luidt als volgt: Door veilig om te gaan met je eten, voorkom je dat je ziek wordt!

Want een klinkklare onzin, en bovendien nog gevaarlijk ook voor mensen die hier hun levensverwachting op gaan baseren. Kom je dan even lekker bedrogen uit, als je gezond leeft, en toch ziek wordt!

En dan hun “fabels en feiten” over eieren, en de opmerkingen die daarop volgen met betrekking tot ons cholesterol. Je mag je mening hebben over de werking van cholesterol in je lichaam, maar als een voorlichtende overheidsinstantie het verband gaat benoemen tussen cholesterol en de kans op hart- en vaatziekten, terwijl dit nooit wetenschappelijk is aangetoond, dan vraag ik mij af waar je als adviesorgaan van de overheid mee bezig bent.

En dan de onzin die verkondigd wordt over brood. Het Voedingscentrum beweert dat je zonder brood niet gezond kunt eten omdat je dan niet genoeg vezels binnen krijgt. Je moet natuurlijk helemaal zelf weten of je wel of geen brood wilt eten, maar wat het voedingscentrum hier beweert is pure nonsens en gewoon niet waar.  Er is, naast brood, een enorm breed scala aan vezelrijke producten die je kunt kiezen. Maar net zoals vlees, is brood nu eenmaal vastgeroest in de schijf van vijf die blijkbaar heilig is, en onaantastbaar, naar het lijkt.

Ook  zijn er genoeg onderzoeken die de Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheden, (ADH), ter discussie stellen. De ADH-waardes zouden veel te laag zijn. De hoeveelheid nutriënten die we nu dagelijks binnen zouden moeten krijgen, op advies van het Voedingscentrum, zijn misschien net genoeg om scheurbuik te voorkomen, en leven we in een permanente bijna-ziek-status, dat heel wat anders is dan, gezond! Deskundigen noemen dit kwalitatieve honger, we denken dat we gezond zijn, maar we zijn het helemáál niet.

En waarom hoor je het Voedingscentrum hier nóóit over, terwijl ze weten dat de publicaties van deze onderzoeken er gewoon liggen? Ligt dit zo gevoelig? Stort met deze invalshoek de totale voedingswereld als een kaartenhuis in elkaar, en staan er te veel economische belangen op het spel? Is de prijs zo hoog, als deze nieuwe inzichten worden gecommuniceerd?

En zo kan ik nog twintig voorbeelden noemen van de “adviezen” van het Voedingscentrum. Alles is wetenschappelijk onderbouwd, zeggen ze, maar ze maken zélf de keuze op basis van welk wetenschappelijk onderzoek ze hun adviezen naar buiten brengen. En omdat die wetenschappelijke onderzoeken elkaar nogal eens tegenspreken is de informatie die het Voedingscentrum naar buiten brengt helemaal niet zo betrouwbaar en gebruiken ze alleen maar wat in hun straatje past.

En als je ze ernaar vraagt? Ik heb het geprobeerd, maar dan geven ze geen response. Want door de bezuinigingen hebben ze geen tijd meer om vragen te beantwoorden van particulieren, en wordt je afgescheept met publicaties van de Gezondheidsraad, waar ik niet om gevraagd heb.

Eigenaardig toch? Een overheidsinstelling, die een adviesrol wil vervullen als het om gezondheid en voedsel gaat, geeft niet thuis?

Blijkbaar past het in de geest van de tijd waarin we leven, en soms denk ik wel eens, had Eva die appel toen maar aan mij kunnen geven in het paradijs...

Maar ja, ik heet geen Adam.