zaterdag 27 september 2014

Toeslagen of ballonnen?

Niet dat ik de overheid op dit moment de hand boven het hoofd wil houden, maar het feit dat heel veel huishoudens hun teveel ontvangen kinderopvangtoeslag moeten terugbetalen is toch echt niet alleen aan de papierwinkel van de belastingdienst te wijten.

Als ouders verzuimd hebben om hun nieuwe financiële situatie door te geven door ander werk, ontslag of promotie, dan je kun je op je vingers natellen dat je ooit het teveel ontvangen geld terug moet betalen.

Maar of het nu te veel ontvangen toeslagen betreft, of een te hoge hypotheek, het heeft allemaal te maken met onzorgvuldigheid en gretigheid op het verkeerde moment. Want ook als je een huis koopt, en je zet de boel gelijk onder water door meer te gaan lenen dan je huis waard is, dan is het op dát moment al vragen om problemen, en neem je te grote risico’s.

Lenen gaat sowiesó gepaard met financiële risico’s, of het nu “geleende” zorgtoeslag is of een hypotheek, er is hoe dan ook een schuld die ooit ergens moet worden ingelost. Zelfs met een "aflossingsvrije" hypotheek houd je je zelf op een gigantische manier voor de gek! Je kunt je zelf op deze manier mooi rijk rekenen met geld dat niet van jou is. Simpel, maar allesbehalve handig!

Maar denk nu niet dat ik alleen maar kritiek heb, want, ik help je graag om weer een sluitend huishoudboekje te krijgen als je door welke omstandigheden dan ook de financiële weg kwijt bent geraakt. Alleen maar door weer zélf logisch na te gaan denken.

Succes gegarandeerd!

donderdag 25 september 2014

Geen idee...

Circus Renz kondigt haar komst aan in Kampen, en de gekleurde flyers vallen in de brievenbus bij duizenden Kampenaren, of krijgen een plekje achter de ruitenwissers van de auto’s in de straten. Ik krijg, met mijn vriendin, twee vrijkaarten voor de eerste voorstelling. Omdat we zo’n mooie Golden Retriever hebben, aldus de dame van het circus. We ontmoeten haar op straat terwijl we de hond uitlaten: “Ja, das ist ein sehr schönes Tier, ich habe auch ein Retriever…”

Ik ben nog nooit bij een circus geweest, en ik zal er ook nooit komen, maar toch besluiten we een kijkje te gaan nemen op het terrein. Dieren in gevangenschap, en zéker in een circus, is bepaald niet ons ding maar als je het niet gezien hebt kun je er ook niet over schrijven en vertellen…

De zon schijnt uitbundig, als we een paar dagen later over het terrein lopen. Een open trailer, half gevuld met stront, stond in de warme zon te stinken. We lopen verder, en op een afgezet stukje weiland staan twee olifanten en een achttal kamelen ons verveeld aan te staren. De olifanten slingeren onafgebroken met hun kop van links naar rechts, waarbij ze hun kolossale voorpoten synchroon laten mee bewegen, zonder ophouden. Het is te triest om naar te kijken. De kamelen kauwen, in liggende houding,  aan één stuk door terwijl ze ons lodderig aankijken.

“Kijk mam, daar zijn de olifanten!” “Ja schat, vanavond gaan ze leuke kunstjes doen in die grote tent, dan mag je ook mee…”. En moeder trekt haar kind mee naar het weiland er tegenover. Ze heeft geen idee, en dat kind al helemáál niet natuurlijk.

Met afgrijzen laat ik het tafereel op me inwerken, en loop met mijn vriendin ook naar de overkant, waar ook de tent met de wagens staan. Alweer een afgezet stukje grasland, waar zes honden lopen. Geen schaduwplekje te vinden, en niemand die naar ze om kijkt. Het is weliswaar niet zo heel erg warm meer in deze tijd van het jaar, maar het blijft een troosteloze aanblik. Ik dacht aan de woorden van de Duitse dame: “Ich habe auch ein Retriever...”

Even verder ligt een jonge leeuwin in een kooi, van redelijke omvang, te slapen in de zon, maar toch. Een viertal paarden staan veel minder comfortabel, en passen maar net in hun boxen. Alles is zo gewoon geworden, we hebben geen idee meer…

Melk komt uit de winkel, het geld komt uit de muur, en olifanten doen kunstjes in het circus. Dieren moeten leven in gevangenschap, dieren die misschien wel zijn geboren in het circus, dieren die niet meer weten waar ze vandaan komen, dieren die zich waarschijnlijk niets herinneren van hun eigen oorspronkelijke leefomgeving ver hier vandaan…of toch?

Nederlandse varkensboeren trekken aan de noodklok omdat ze zich slachtoffer voelen van de Russische boycot, en vragen staatssecretaris Dijksma om tijdens handelsmissies de consumptie van varkensvlees te stimuleren, omdat de kiloprijs ongekend laag is. Ze hebben werkelijk geen idee…

Maar niet alleen de varkensboeren, maar ook de journalisten die er over schrijven, want het gaat alleen maar over aantallen en de schade in euro’s per geslacht varken. Maar niemand die zich afvraagt welke consequenties het heeft als de consumptie van varkensvlees wordt gestimuleerd. Nog meer megastallen, CO2 uitstoot, gemanipuleerd voer, vervuiling, en dierenleed?

We hebben geen idee meer. Het is een sluipend proces dat zich afspeelt in de dierenindustrie of dierenvermaak, en voor een groot aantal mensen al de gewoonste zaak van de wereld, maar ze hebben werkelijk geen idee...

De Partij voor de Dieren neemt het voortouw als het gaat om bescherming van deze dieren, en wil op politiek niveau proberen verandering te bewerkstelligen. De partij onderscheidt zich hierin van milieuorganisaties zoals de dierenbescherming, en wil een politiek statement maken in een eigen politiek geluid. Want het mag niet de gewoonste zaak van de wereld worden dat dieren in de vleesindustrie worden mishandeld, of worden gebruikt voor vermaak.

Circus Renz is weer vertrokken en moeder en kind zijn de kauwende kamelen vast al lang weer vergeten.  Want, het geld komt uit de muur, de melk komt uit de fles, en de gehaktbal zit gewoon in een blikje...

We hebben werkelijk geen idee!

donderdag 18 september 2014

Bovenbazen

Wat heeft een gesneuvelde otter, in Zwolle bij Windesheim, te maken met de keerzijde van economische groei? Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk om oorzaak en gevolg vast te stellen, we zijn alleen in Nederland compleet de weg kwijt geraakt.

Prinsjesdag ligt nog maar net achter ons, en de economische trein dendert verder. De miljoenennota is gebaseerd op materiële welvaart en nieuwe bezuinigingen lijken alleen nog maar belangrijk om de economische groei weer nieuwe impulsen te geven. Groei, groei, en nog eens groei. Dat is de toon die al decennia lang, sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, gezet wordt. Hogere kwaliteit, hoogwaardiger technologieën, snellere dienstverlening, meer infrastructuur, méér koopkracht, meer winsten in het bedrijfsleven, en ga zo maar door.

Al in 1963 schetst wijlen Marten Toonder in zijn boek, de Bovenbazen, een somber toekomstbeeld van het kapitalistische stelsel. Een klein groepje ‘bovenbazen”, vergaart steeds meer rijkdom tot de beursthermometer oververhit raakt en het hele systeem dreigt in te storten. Toonders beschrijving van een kleine groep mensen die de geldmarkt in handen heeft komt akelig dicht bij de werkelijkheid van vandaag. De kredietcrisis, de bankencrisis en de eurocrisis, liggen nog vers in ons geheugen en hebben onze leefwereld, zowel economisch als ecologisch, grote schade aangebracht.

De troonrede is uitgesproken, de miljoenennota ligt op tafel, en de kabinetsplannen worden besproken, algemeen beschouwd, en ingevoerd. Er wordt hier en daar wat gesleuteld aan de belastingen, de inkomensverhoudingen, de werkloosheid, en de begrotingstekorten maar echte structurele oplossingen op langere termijn zal het niet geven in onze dolgedraaide mondiale economie.

Als we zo doorgaan met ons huidige consumptiegedrag, hebben we in de nabije toekomst aan één aardbol al lang niet meer genoeg. De bossen moeten plaats maken voor industrie en bebouwing, de leefomgeving van dieren wordt weggedrukt of ingesloten door nieuwe wegennetwerken, en we gebruiken met zijn allen veel meer dan de aarde ons geeft.  

De Partij van de Dieren wil door de aanpak, en slimme maatregelen op ecologisch niveau een basis leggen voor een betere wereld. De grenzen van groei zijn bereikt, de vee-industrie is compleet uit de hand gelopen ten koste van onschuldig dieren die op grote schaal mishandeld worden voor de commercie. Bodem, water en lucht zijn gigantisch vervuild door opkomende industrieën, voedselketens zijn bevuild door grote winstgevende concerns, de farmaceutische industrie verdient grof geld aan medicijnen waarvan de werking vaak niet eens zuiver is vastgesteld, en de winkels liggen vol met ongezonde artikelen.

In de film Unstoppable raast een onbemande trein, vol met chemicaliën en zonder remmen, met hoge snelheid dwars door de bewoonde wereld. Niemand kan dit “beest” stoppen. Totdat twee spoorwegbeambten halsbrekende toeren uithalen om het gevaar tot stilstand te brengen.

De Partij van de Dieren wil de doorgedraaide economie een halt toe roepen, door meer ruimte en levensvrijheid te bieden aan mens en dier, en daar zijn niet eens halsbrekende toeren voor nodig. Maar slechts een hernieuwd inzicht in wonen en werken, leven en laten leven, en in een gezond sociaal klimaat.

De otter in Zwolle is dood, gesneuveld door het verkeer bij Windesheim. Vorig jaar sneuvelde dertig procent van de honderd Nederlandse otters door aanrijdingen.

Economische groei heeft een te hoge prijs!  

maandag 15 september 2014

Megastallen ontoelaatbaar

Rechtvaardigt een uitnodigend gebaar van een boer, om onder het genot van een kop koffie zijn varkensstal te mogen bezichtigen, de omstandigheden waarin zijn varkens verkeren? Nee, natuurlijk niet. Boer Noordman in Lemelerveld probeert door het artikel in de Stentor van afgelopen donderdag het negatief imago over zijn bedrijfstak te verzachten. Maar moeder en dochter Noordman konden me niet overtuigen, toen ik afgelopen zaterdag het bedrijf bezocht, tijdens de open dag.

Onmiddellijk al, toen ik het terrein betrad, bekroop mij een soort gevoel van walging. De zon scheen, de ballonnetjes dansten hier en daar aan een hek, er werd vrolijk gelachen aan de tafeltjes die in het gras achter de boerderij waren gezet, kinderen liepen rond met kleurplaten, en in een kraam sisten de hamburgers op een bakplaat. Maar verderop zag ik de stallen, en een grote weerstand maakte zich van mij meester…

Dwars door mijn gevoel heen probeerde ik mij op een kunstmatige manier in te leven in de situatie van het hardwerkende boerengezin, maar toen ik de kraamkamer binnentrad verdween dit voornemen als sneeuw voor de zon. In een kleine ruimte, verdeeld in zes compartimenten van ieder een vierkante meter, lagen zes zeugen met hun jonge biggen op een kale vloer. Het moedervarken was zo groot dat ze in liggende houding net paste tussen de afscheidingsschotten. Ze keek me aan met haar kleine kraaloogjes, en haar blik vertelde me genoeg. Sommige jonge biggen waren flink beschadigd rondom hun ogen, omdat ze elkaar uit verveling te lijf gaan. En om de scherpe randjes er van af te halen worden daarom de tanden geslepen, zo werd mij verteld.

Ik liet me wijs maken dat de dieren hier binnen beter af waren dan buiten in de natuur, dat ze goed te eten kregen, en dat ze konden spelen met het balletje wat aan de muur was bevestigd...
Een stang aan de muur is bedoeld om het moedervarken op afstand te houden als de biggen geworpen zijn. Dit om te voorkomen dat er een aantal worden doodgedrukt...

“Dit is een proefopstelling”, vertelde de gastvrouw ons, “verderop staan de stallen waar de varkens nog gewoon tussen beugels staan.” Ik wist even niet of ik daar serieus op moest reageren.

We liepen verder en in het volgende verblijf kwam de stank mij tegemoet. De gastvrouw zag mijn vertrokken gezicht en verzekerde me dat ik er binnen een minuut geen last meer van zou hebben.
Ik dacht na, en misschien is dit wel de kern van het probleem met varkensboeren? Ze hebben er geen “last” meer van, en zien ze dus niet meer het leed dat ze hun dieren aan doen? Of wíllen ze het niet zien?

In de ruimte die onderverdeeld was in tien compartimenten, elk van amper tien vierkante meter, zaten honderd varkens wederom op een kale vloer, met helemaal niks. “Ja, wij zijn ruimdenkend”,  zegt boer Noordman in de Stentor. “Wij geven onze varkens zelf 25% meer ruimte dan de wettelijke norm...” Ik geloof écht dat deze varkensboer het leed van zijn dieren niet meer ziet! Of misschien niet wíl zien?

En misschien is het al precies zo met staatssecretaris Dijksma, die een aantal jaren geleden toen ze nog in de kamer zat, zo fel tegen de megastallen was? Een staatssecretaris die zich nu totaal niet druk lijkt te maken als provincies en gemeenten nu alle ruimte krijgen voor de bouw van megastallen?

De Partij voor de Dieren wil dat er een einde komt aan deze vorm van vee-industrie. Minder dieren betekent ook minder problemen voor mens en milieu. En minder dieren geven boeren zoals Noordman geen kans meer om op deze schaal zijn dieren te mishandelen en te gebruiken voor de handel.

Laten we hopen dat de symbolische steen die Marianne Thieme heeft overhandigd aan staatssecretaris Dijksma, tijdens het kamerdebat begin deze maand, inderdáád een grenssteen wordt!