donderdag 16 oktober 2014

Broodje dilemma

In het kader van de Wereldvoedseldag publiceerde de Stentor afgelopen donderdag een artikel over de verdeling van voedsel op onze aarde, waarbij centraal stond op welke manier wij zélf keuzes kunnen maken om ervoor te zorgen dat iedereen genoeg voedsel heeft.

Wat mij opviel is dat het vooral ging om de verdéling en verspilling van het voedsel op aarde. Niet onbelangrijk, maar een kritische houding naar de kwalitéit van ons voedsel had mijns inziens veel meer uit de verf mogen komen. Sterker nog, dit aspect wordt door Eric Pelleboer, één van de ondervraagden, op een gigantische manier gebagatelliseerd als hij beweert dat het een groot goed is dat we in de Nederlandse winkels zeven dagen per week terecht kunnen voor goedkoop voedsel van de hoogste kwaliteit.

Nou, dan mag meneer Eric Pelleboer zijn bril meenemen, en eens gaan lezen op al die pakjes, tubes, zakjes, flesjes en doosjes, wat voor rotzooi er allemaal in ons voedsel zit aan schadelijke stoffen ter wille van de commercie. Als je echt gezond wilt eten, dan kun je bijna alles in de winkel links laten liggen.

De kwálitatieve honger in onze consumptiemaatschappij is net zo verontrustend als de kwántitatieve honger in ontwikkelingsgebieden.

woensdag 15 oktober 2014

Zwarte Piet

Hoe kan de strijd om het behoud van Zwarte Piet ontaarden in rechtstreekse doodsbedreigingen en de meeste gruwelijke verwensingen aan het adres van bekende Nederlanders?

Om deze vraag te kunnen beantwoorden zal je eerst de oorzaak moeten weten van dit extremistisch gedrag.

De mens is een gewoontedier met een natuurlijke verbintenis naar zijn geboorteland en cultuur. Cultuur is onderhevig aan natuurlijke ontwikkelingen waar honderden jaren overheen gaan. Cultuur regel je niet, en leg je niet vast in wetten. Cultuur is een deel van onze identiteit en van ons mens zijn dat diep geworteld zit in onze genen.

Zwarte Piet hoort bij die cultuur. Daarom worden we zo verschrikkelijk fel en bloeddorstig als ons cultuurgoed kunstmatig, in relatief korte tijd, onderuit wordt gehaald door een klein groepje mensen dat de link legt met de slavernij en onderdrukking.

Ik praat geweld zéker niet goed, ik probeer het alleen te verklaren, maar deze mensen hebben dringend hulp nodig. Geef ze de zorg die ze nodig hebben om hun denkbeelden en trauma’s uit hun slavernijverleden te kunnen verwerken.

Er ligt een dankbare taak voor de GGZ in Nederland, want met symptoombestrijding schieten we niets op!

dinsdag 14 oktober 2014

De missie

Wat heeft het drama met de monstertruck in Haaksbergen te maken met het sturen van Nederlandse bommenwerpers naar Irak, en het onlangs vastgestelde minimale gewicht van 36 kilo voor mestkalveren vanaf 1 januari 2015?

Ogenschijnlijk niets, zou je zeggen, en dat er zelfs een causaal verband is lijkt op het eerste gezicht al helemáál niet logisch. Maar toch liggen oorzaak, gevolg, en verantwoordelijkheid dichter bij elkaar dan je denkt.

We leven in een wereld waarin de afrekencultuur hoogtij viert. Er gebeurt iets dat het daglicht niet kan verdragen en we willen zo snel mogelijk de verantwoordelijke partij aan de schandpaal nagelen. Er moet geanalyseerd worden, er moet onmiddellijk een schuldige worden aangewezen, en er zal gestraft worden, het liefst gisteren nog. Gelukkig hebben we in Nederland een goed systeem van orde en handhaving waarin justitie en politie de zaak controleerbaar en overzichtelijk proberen te houden. Maar wat doen we er eigenlijk zélf aan?

Hebben we zélf als burgers geen verantwoordelijkheid, en schuiven we maar al te gemakkelijk de bal naar de andere partij, omdat wij dan mooi buiten schot kunnen blijven? Als ik die plofkip niet koop, dan koopt iemand anders het wel?

Maar dat is toch eigenlijk helemaal niet eerlijk, en zeker niet solidair of sociaal? Ook niet als het zaken betreft zoals het drama in Haaksbergen, de bombardementen in Irak, en de jonge kalfjes die afgedankt worden omdat ze niet zwaar genoeg zijn?

We leven in een steeds snellere wereld, waarin we blijkbaar geen tijd meer vrij willen maken om zelf na te denken, of liever gezegd, lógisch na te willen denken en eerlijk te zijn voor jezélf. In de moderne dialoog vereisen ingewikkelde vraagstukken onmiddellijk antwoorden, onmogelijke stellingen krijgen de kwalificatie:  ééns of óneens, en lastige keuzes moeten nog in dezelfde seconde worden geforceerd. We leven in een tijd van oneliners en clichés want dat is gemakkelijk, snel en duidelijk. Tenminste, dat denken we. Maar het maakt ons tot vreemden voor ons zelf en onze omgeving. Het is niet hip meer om na te denken over de oorzaak en gevolg van ons eigen handelen.

Maar is het niet luguber en op zijn minst onverkwikkelijk dat onmiddellijk ná het ongeluk met de monstertruck in Haaksbergen het publiek zélf zich uitsprak over het grote risico op dat kleine pleintje vol met mensen waar een allesvernietigend monster dwars door de menigte heen reed? Het grote risico dat iedereen vóóraf al had ingecalculeerd?

Natuurlijk, als blijkt dat het protocol niet gevolgd is en de regels niet zijn toegepast moet er worden opgetreden, al is het alleen maar voor de nabestaanden. Maar hadden we ook zélf niet een hele grote verantwoordelijkheid?

Marianne Thieme benadrukt in haar pleidooi tegen het sturen van Nederlandse bommenwerpers in de strijd tegen de gruwelijkheden van de Islamitische Staat dat we slechts de symptomen bestrijden en niet de oorzaak aanpakken. Is het niet wat te gemakkelijk om te reageren uit emotie en de boel  plat te bombarderen? Er is grote verwarring en twijfel over de aanpak, maar dit is precies wat deze barbaren hebben willen uitlokken. Oorlog is nog nooit met geweld opgelost en zijn er altijd verliezers aan beide kanten. En met het sturen van bommenwerpers is de kans alleen maar groter dat er straks alsnog grondtroepen gestuurd worden en de zaak er alleen maar onoverzichtelijker en ernstiger door zal worden. “Als we werkelijk een einde willen maken aan de gruwelen moeten we de steun aan projecten in de Iraakse burgermaatschappij opschalen, de financiering van ISIS vanuit buurlanden aanpakken en de Iraakse regering onder druk zetten om de achtergestelde groepen die nu in de armen worden gedreven van ISIS te emanciperen en meer zeggenschap te geven”, aldus Thieme.

Kiezen we de weg van het geweld omdat we ons laten leiden door emotie, of denken we eerst na over de mogelijke gevolgen daarvan, en leren we inzien dat er ook andere wegen zijn die naar een oplossing voor dit conflict kunnen leiden?

Onlangs besloten de kalvermesterijen vanaf 1 januari alleen nog maar dieren van 36 kilo of meer te accepteren, en niet ouder dan 35 dagen. Daarna wordt het jonge dier vetgemest als slachtkalf, en ligt het binnen een jaar als kalfsvlees in de winkel. Maar de kalveren die niet zwaar genoeg zijn binnen die 35 dagen zijn niet meer commercieel interessant en dreigen doodgespoten te worden. Hoe lang zal het nog duren voordat ouderen die de leeftijd bereikt hebben van 75 jaar, “geholpen” worden als de reguliere zorg te duur wordt?

Kunnen we nog met droge ogen in onze gehaktbal prikken of genieten van een sappige biefstuk als er wereldwijd, op grote schaal dieren worden mishandeld, gebruikt, en zelfs worden afgemaakt als ze commercieel niet meer interessant zijn?

Durven we te kiezen we voor onze eigen verantwoordelijkheid, als er gevaar dreigt bij massa-evenementen, of gaan we gewoon mee in de menigte? Durven we verstandig na te denken, als er dreiging is van oorlog en geweld, in plaats van ons te laten leiden door emotie daardoor juist grote risico’s te nemen? Durven we te kiezen voor een diervriendelijk bestaan voor onze dieren die in hun eigen leefomgeving geboren mogen worden, op kunnen groeien, volwassen mogen zijn, en mogen sterven? Door een simpele keuze met mes en vork en te kiezen voor goede alternatieven op je bord kan het leven van onschuldige dieren veranderen. Dieren die nu op grote schaal moeten lijden ter wille van de handel.

De Partij voor de Dieren helpt om anders te denken, om anders te leven, en te kiezen voor een wereld waarin mens en dier kunnen leven in vrijheid en harmonie!

Wat heeft het drama in Haaksbergen met de monstertruck, te maken met het sturen van Nederlandse bommenwerpers naar Irak en het minimum gewicht voor mestkalveren?

Zeg het zelf maar…

woensdag 8 oktober 2014

Uithuilen, en opnieuw beginnen?

Dat de gemeente Kampen omroep RTV IJsselmond nu zo heel graag in de lucht wil houden, (de Stentor, 4 oktober), is natuurlijk een wassen neus. Wethouder Gerlofsma spreekt zich uit over de fikse betalingsachterstand bij de gemeente, en de coulante houding naar de omroep van de afgelopen jaren.

Maar RTV IJsselmond verkeert al jaren in zwaar weer en is ze de laatste maanden behoorlijk negatief in het nieuws door gerommel met subsidiegelden. De grens is nu wel bereikt, aldus de wethouder. De omroep is zo goed als failliet, zo verklaart ook het bestuur van de omroep zélf.

De adverteerders trekken zich bij bosjes terug, en een deel van de apparatuur is in het bezit van de eerder failliet verklaarde IJsselmond Media Producties. En last but not least, Kampen is behoorlijk uitgekeken op deze club, en is het gerommel meer dan beu.

Uithuilen, en opnieuw beginnen met nieuwe mensen en een nieuw gezicht naar buiten? Dat zou vooralsnog de enige oplossing kunnen zijn, ware het niet dat de lokale omroepen op sterven na dood zijn door de invoering van streekomroepen vanaf 1 januari 2015.

Een somber scenario voor RTV IJsselmond, dat eigenlijk maar één conclusie kent, het beeld gewoon op zwart!