zondag 23 oktober 2016

Zwarte Piet

Zowel columnschrijver Özcan Akyol(de Stentor) als kinderombudsman Margrite Kalverboer hebben, in hun visie op de Zwarte Piet-discussie, in het geheel niet in de gaten dat niet Zwarte Piet zélf het probleem is, maar de manier waarop er in Nederland gewicht wordt gelegd in een onschuldig Sinterklaas-icoon.

Het feit dat zwarte kinderen zich gediscrimineerd voelen door opmerkingen uit hun omgeving, vooral rondom het Sinterklaasfeest, ligt verscholen in de negatieve lading waarmee tegenstanders van Zwarte Piet al een aantal jaren geleden de discussie zijn gestart, en verband zijn gaan leggen met de slavernij uit het verleden. Als er niemand over zou zijn begonnen zou in geen enkel kinderbrein het ook maar in de verste verte zijn opgekomen om in Zwarte Piet een karikatuur te zien van discriminatie en vernedering. Bovendien zijn het niet de kínderen, maar de volwássenen die er een probleem van maken, aldus reacties van de kinderen in het rapport van mevrouw Kalverboer.

En een alternatieve Piet is écht geen oplossing om voor- en tegenstanders tot bedaren te brengen, integendeel, want het is olie op het vuur gooien en alleen maar symptoombestrijding. Bovendien is het hoogverraad want Zwarte Piet hóórt bij Nederland, en hóórt bij onze cultuur!

Je kunt onmogelijk de ‘Zwarte Piet’ bij onze nationale held zélf neerleggen.

donderdag 15 september 2016

Orgaandonatie

Een schertsvertoning noem ik het, de verplichte orgaandonatie. Nee, niet verplicht, zegt Pia Dijkstra, want als je je organen niet af wilt staan kun je dat gewoon aangeven.

Maar daar gáát het helemaal niet om! Het gaat erom dat de overheid, zonder het je eerst gevraagd te hebben, je het recht ontneemt om over je eigen lichaam te beschikken! En dit is nog maar het begin, want wanneer komt de verplichte zaaddonatie, of het verplicht afstaan van ledematen, en/of geslachtsdelen? Straks ben je achttien en dan ben je in principe je hele lichaam al kwijt, zonder dat je ook maar iets gevraagd is!

En, met alle respect, maar alle argumenten die worden aangedragen door de voorstanders van dit wetsvoorstel kunnen regelrecht de prullenbak in. Het redden van mensenlevens kun je nooit goedpraten als er een dergelijk besluit van de overheid aan vooraf is gegaan.

Ik sta mijn organen sowieso niet af. In een wereld waar artsen beïnvloedbaar zijn door bonussen van farmaceuten, en waar orgaanhandel hoogtij viert, blijf ik graag zélf baas over mijn eigen lichaam zonder dat er eerst een keus voor mij gemaakt is. Aan mijn lijf geen polonaise!

dinsdag 6 september 2016

Sponsorgeld artsen

‘Artsen krijgen veel geld van de farmaceutische industrie’, (Volkskrant, 3 september). De keus voor een geneesmiddel ligt niet bij de patiënt, maar begint bij de pen van de dokter, zo blijkt uit onderzoek van verzekeraar VGZ.

Dat maakt artsen dus interessant als marketingobject en ontvangen ze hoge bedragen van de industrie, in ruil voor het voorschrijven van hun medicijnen. Niet onze gezóndheid heeft dus de hoogste prioriteit, maar de portemonnee van de arts. En maakt niet uit of je nu hoofdpijn hebt of kanker, het liefst kanker natuurlijk want daar wordt het meeste aan verdiend!

En de politiek kijkt passief toe langs de zijlijn, en maakt zich dus bondgenoot van dit ethisch onverantwoord spel. Want geld, dat hard nodig is om de kwaliteit van de zorg weer een béétje gezicht te geven in Nederland, blijft natuurlijk op deze manier in het verkeerde circuit circuleren.

Natuurlijk wast internist Eric Stroes, die in de top 25 staat van de grootste graaiers, zijn handen in onschuld. Maar uit onderzoek van ziektekostenverzekeraar VGZ blijkt dat hij de meest dure cholesterolverlagers voorschrijft geproduceerd door Amgen en Sanofi, die vorig jaar ruim € 32.000,00 op zijn bankrekening heeft bijgeschreven.

Stinkt dat, of stinkt dat niet?

maandag 25 juli 2016

Als het noodlot toeslaat...

Noodsignalen waren nog net niet nodig, want hulp kwam al snel om de hoek. Een beetje hulpeloos stond ze daar, de buurvrouw. Hoogzwanger en zonder sleutel, voor de voordeur. Ze wilde net haar whatsapp inschakelen, toen ik met mijn bolide om de hoek heen kwam scheuren. Kleine Naut stond, nietsvermoedend, in de buurt van moeders rokken lekker aan te keutelen. Het tafeltje buiten lag al vol met boodschappen uit de fietstas. Een aandoenlijk tafereel!

Maar wat nu? Geen sleutel, een dichte deur, en het begon ook al licht te spetteren. ‘Jij hebt toch een ladder?’, vroeg ze me, en ze realiseerde zich opgelucht dat ze er niet meer alléén voor stond…Maar helaas, die vlieger ging niet op. Want buurman heeft veel spullen, maar nou net geen ladder! En dat was nu precies het enige dat we nodig hadden, want boven hing het bed lekker te luchten in het open raam. En er vanuit gaande dat niet de buurvrouw met haar twee buiken de ladder op zou gaan, maar ik, zag ik het als een dankbare taak om als redder in nood de ochtend te kunnen afsluiten. Maar dan moet je wél een ladder hebben!

‘Daar stáát er één!’, riep ze opeens. Maar terwijl we er naar toe liepen lag het gevaarte al op de nek van een schilder, die er mee vandoor leek te gaan. Alsof hij onraad rook… Maar toen ik een beroep op hem deed begreep hij onmiddellijk de ernst van de situatie, en keek met een scheef hoofd richting de dikke buik van buuf.

De schilder twijfelde geen moment, en een minuut later stond de ladder rechtop onder het slaapkamerraam, en gedreven door mijn apeninstinct klauterde ik vlot naar boven. ‘Mag ik het dekbed even op de grond gooien?’ riep ik naar beneden, om te voorkomen dat ik zou uitglijden en met beddengoed en al weer naar beneden zou zeilen. Gelukkig stond het bed al op klossen, voor de komende bevalling, dus kon ik via het hoge bed gemakkelijk de vloer weer bereiken. We bedankten de schilder voor zijn attente daad, en kon buuf gelukkig door de voordeur haar eigen huis weer in.

Zómaar kan het noodlot toeslaan op een gewone maandagochtend in Kampen. En ook zómaar brengt het lot op dat moment de juiste mensen bij elkaar. Het lijkt allemaal toeval, maar soms mogen we ons realiseren dat het leven meestal geen regie nodig heeft, en hebben we alles wat we nodig hebben op je de juiste tijd, op de juiste plaats en op het juiste moment…

dinsdag 19 juli 2016

Zwembad

Ouders maken zich zorgen om de inrichting van het nieuwe zwembad in Kampen. In het zwembad is het nieuwe kindergedeelte niet afgeschermd van o.a. het wedstrijdbad, en ouders maken zich zorgen om de veiligheid van hun kinderen, (Stentor, 12 juli).

Maar ik geloof dat ouders zich tegenwoordig meer zorgen maken om hun mobiele telefoon want, in plaats van op hun kinderen te letten, staren ze de hele dag met hun glas-in-lood-ogen op dat duffe schermpje. Die hekjes zijn er dus niet voor de kinderen, maar voor het gemakzucht van ouders! Hetzelfde fenomeen doet zich voor als hondeneigenaren met hun trouwe viervoeter een ommetje lopen. Want vaak wordt niet de hond wordt uitgelaten, maar de smartphone: ‘Dankjewel baas, voor de gezellige wandeling…’

Ik ben het dit keer met de keuze van de gemeente Kampen eens. Want de verantwoordelijkheid voor de kinderen rust, in dit geval, natuurlijk gewoon bij de ouders. Maar die hebben het tegenwoordig te druk met Pokémon, hét nieuwe spel op telefoongebied. En wellicht is er al een app op de markt waar de ouders de hele dag op kunnen kijken, of hun kinderen niet toevallig al zijn verdronken in het wedstrijdbad…?

zaterdag 16 juli 2016

Nice

De Franse socioloog Laurent Chambon is bang voor de toekomst van zijn land: ‘Het wordt erger, en niemand heeft een antwoord’. Dat juist Nice is getroffen verbaast hem niets. ‘De spanningen tussen extreem-rechts en moslims zijn al jaren hoog, en de luxe uitstraling van het centrum lokt frustratie uit in de arme buitenwijken van de stad waar grote armoede en uitzichtloosheid heerst’, aldus Chambon in de Stentor van afgelopen zaterdag.

Staan we machteloos tegen deze groeiende terreuraanslagen? Misschien, maar aan de andere kant hebben we als westerse maatschappij natuurlijk een enorme plaat voor onze kop als we onze decadente leugens over droomhuizen, droombanen en droomreizen onafgebroken via de media de wereld in blijven slingeren. Logisch dat deze ziekelijke verheerlijking van bezit en rijkdom in het ‘rijke’ westen frustraties kan opleveren in de ‘minder’ bedeelde gebieden van de wereld.

Op geen enkele manier is de afgrijselijke daad van Mohamed Bouhlel te rechtvaardigen, en is er ook geen pasklaar antwoord op. Maar je kunt je wél afvragen of wij als westerse maatschappij onze decadentie niet wat minder in de etalage moeten zetten? Als frustratie aanleiding is voor de aanslag zoals afgelopen donderdag in Nice, dan liggen er dus blijkbaar toch nog mogelijkheden voor ons?

donderdag 14 juli 2016

Aal Digitaal

Je ziet ze overal, Ja, ook al ver vóór het Pokémontijdperk dat recent haar intrede heeft gedaan in het Nederlandse straatbeeld. Jongeren, maar ook oudere jongeren, die gefixeerd zijn op hun telefoon en die alleen even opkijken om nergens tegenaan te lopen, te fietsen of te rijden. Ze zijn niet alleen een gevaar voor de hun omgeving, maar het is ook nog eens buitengewoon asociaal in de meest letterlijke zin van het woord. Asociaal betekent, vérre van sociaal!

Gezellig samen de hond uit laten? Steeds meer hondenbezitters laten hun telefóón uit, in plaats van hun trouwe viervoeter. Vanmorgen slentert er weer één door de straat met zijn hond. De baas kijkt niet op of om, en staart onafgebroken naar zijn scherm. De hond vraagt regelmatig aandacht, en kijkt zo nu en dan smekend in de richting van zijn baas, maar het arme dier krijgt geen enkele reactie! Je zult maar zo’n baas hebben. Hij moet wel erg van dieren houden…

Ik blijf het tafereel volgen totdat baas en hond bij de laatste huizen verdwijnen om de hoek. De jongen heeft zijn hoofd nog geen seconde afgewend van zijn telefoon, en de hond bleef maar naast hem sjokken, alleen! Een buitengewoon droevig, en hartverscheurend schouwspel!

Daarnaast zijn deze randfiguren eigenlijk gewoon zielig, zonder dat ze het in de gaten hebben. Ik neem aan dat ze gewoon als normale baby ter wereld zijn gekomen, maar ontpoppen deze wezens zich niet al in een vroeg stadium tot levende fossielen? Want geef nou toe, meer is het toch niet? Ik neem tenminste aan dat ze normaal worden geboren, hoewel ik denk dat we niet ver meer af zijn van het nieuwe geboortekaartje:

'We zijn dolblij met de geboorte van onze dochter, Aal Digitaal. Aal heeft een geheugencapaciteit van 64G en ze wordt aangestuurd door Android. Aal weegt 145 gram, en ze is 12 cm lang. Moeder en kind staan 24/7 voor u ter beschikking'.

Aan de andere kant keert het tij wel weer een keer, en kunnen ook jongeren over een paar honderd jaar misschien weer een normaal gesprek voeren, en is Aal Digitaal al lang weer een uitzondering zullen we maar hopen…

Want voorlopig voel ik me nog steeds intens gelukkig als ik sámen met mijn hond mag genieten op de wandeling in het bos, of op het strand! Daar kan Aal nog een puntje aan zuigen...

maandag 27 juni 2016

Uitbreiding moskee Kampen

Progressief links sprak kort geleden haar verontwaardiging uit over de stemverklaring van SGP-fractievoorzitter Klaas van den Bosch die het betreurt dat uitbreiding van de moskee noodzakelijk is, maar daarentegen wel vóór het voorstel heeft gestemd. De SGP heeft natuurlijk het volste recht om, net zoals de moslims, uit te komen voor datgene waar zij voor staat maar dan hadden ze consequent moeten zijn en ook tégen het voorstel moeten stemmen.

In de tweede plaats verraste mij positief de gematigde reactie van Suat Azer, (islamitisch PvdA-raadslid). Hij toonde zich ‘geraakt’ door de uitspraak van collega van den Bosch, en liet de zaak verder voor wat het is.

En ik denk dat deze manier van reageren het enige goede antwoord is op de hardheid van de discussie die op dit moment gaande is rondom het discriminatievraagstuk in Nederland. Een buitengewoon sterke reactie waarbij hij zichzelf respecteert en uitdraagt waar hij voor staat, maar tevens zijn partijgenoot van de SGP met respect behandelt. En daar kunnen zijn collega’s van GL, SP,  én van zijn eigen partij die zich soms in felle bewoordingen uitspraken tégen de stemverklaring van van den Bosch, nog flink wat van leren!

zaterdag 11 juni 2016

Typhoon

De discussie die aan de gang is rondom het staande houden van rapper Typhoon op basis van zijn uiterlijk schiet zoals gewoonlijk haar doel weer voorbij en zijn we wederom bezig met symptoombestrijding en gebakken lucht.

De grote vraag is of de politie zich schuldig maakt aan discriminatie, of gebruikt ze simpelweg historische feiten om de pakkans te vergroten en is ze daarom extra alert op burgers met een ander kleurtje en een mooi pak? Waarom niet, zou ik zeggen!

Het probleem in de publieke discussie rondom discriminatie is natuurlijk het gelijkheidsprincipe, maar vooral de onmogelijke formulering o.a. in de grondwet hierover. Discriminatie betekent letterlijk: het maken van onderscheid, en dat mag niet volgens de wet. Een belachelijk item want sinds mensenheugenis bestaat er al onderscheid in álles. Dat moet je niet weg willen poetsen via een wet, dat gaat regelrecht tegen alle natuur in. 

Geen enkel mens is gelijk, en elke situatie is weer anders. Sterker nog, de samenleving ontleent haar bestaansrecht juist aan ónderscheid. En waarom zou de politie in Zwolle geen dankbaar gebruik maken van dit onderscheid en hun routinecontroles baseren op voorkennis en feiten?

Jammer voor de groep in kwestie, maar de cijfers geven nu eenmaal aan dat er bij onze allochtone medemens de criminaliteitscijfers hoger liggen. En dit heeft niets te maken met een veroordeling met voorbedachte rade op basis huidskleur en een mooie auto, maar simpelweg om de pakkans te vergroten. Laat dat oordeel maar aan de rechter over als het komt tot vervolging.

Gelijkheid is een onzinnig streven, het is handiger om beter te leren omgaan met verschillen die er sinds mensenheugenis zijn, en er ook altijd zullen blijven!

vrijdag 10 juni 2016

Boeren

Vorig jaar kwam er een eind aan dertig jaar melkquotum, dat door de boeren gevierd werd als bevrijdingsdag. Het melkquotum dat destijds op aandringen van de boeren zélf is ingevoerd om de markt te beschermen?

De boeren investeerden na de opheffing flink, maar nu zijn we weer terug bij af en groeit de melkplas door de minimale afzetmogelijkheden en ongunstige exportcondities in het buitenland. De prijs zakt tot onder de kostprijs en de financiële reserves van de boeren raken uitgeput door hun hoge vaste lasten. Terug naar het quotum?

Ja, natuurlijk, dat staat buiten kijf want geef een boer een vinger en hij neemt gelijk de hele hand. De buitenproportionele risicovolle investeringen in grasland en in koeien, kort na de afschaffing van het quotum in een markt die behoorlijk kan fluctueren in een sector als deze? Dan ben je niet erg bewust van de risico's. Of je bent het wél en je trekt je er gewoon niets van aan, maar dan moet je nu ook niet gaan piepen. En we zien nu waar dit toe kan leiden. We zien nu dezelfde verschijnselen als in de zorgsector, marktwerking levert niets op en brengt alleen maar ellende.

Terug naar het quotum is beter voor het milieu, beter voor de dieren, en uiteindelijk ook beter voor de boer zélf. Natuurlijk is het vreselijk als je bedrijf ten gronde gaat, maar de boeren moeten eerlijkheidshalve zeker hun hand ook in eigen boezem steken!

donderdag 2 juni 2016

Flinke bezem

De gemeenten Kampen en Dronten gaan samenwerken om de participatiewet een impuls te geven. ‘Het werken aan een baan voor werkzoekenden staat daarbij voorop’, zegt wethouder Gerrit Jan Veldhoen (Stentor, 27 mei). Nee, zegt PvdA-raadslid Suat Azer, want gaan we nu wéér een extra laag creëren tussen werkzoekenden en aanbieders als het UWV en Impact?

Ik ben het eens met Azer, maar het UWV is beslist geen aanbieder van werk! Zij gedraagt in hoofdzaak zich als een controlerend overheidsorgaan dat doorgeschoten is in het bestrijden van fraude en eerder werkzoekenden het leven zuur maakt dan dat zij ondersteuning verleent.

De beoogde samenwerking tussen de gemeenten is primair bedoeld om de wet goed uit te voeren, aldus Veldhoen. Maar wéér staat de wet centraal, in plaats van de werkzoekende zélf! Hoe meer bestuurders bezig zijn met regelgeving en handhaving, hoe verder weg staat de (werkzoekende) burger die, zéker in dit geval, nog steeds het nakijken heeft.

Ga met een flinke bezem door het UWV en met het geld dat daarbij vrijkomt kun je heel wat werkzoekenden, eventueel via mobiliteitscentra, op een effectieve manier persoonlijk begeleiden naar werk! Maar laat de gemeenten zich daar alsjeblieft niet mee gaan bemoeien!

zondag 22 mei 2016

Extremisme op basisscholen, een weloverwogen keuze of stoerdoenerij?

Basisschoolleraren schrikken steeds vaker van onverwachte felle opmerkingen uit de mond van kinderen tot twaalf jaar. Het rapport van onderzoeksbureau Deversion liegt er niet om. Maar is er wel spráke van extremisme, of is het gewoon stoer doen van een groep kinderen uit onwetendheid en onverschilligheid?

Het gesprek op de scholen is zéker hard nodig, maar ik denk niet dat kinderen vanaf acht jaar al weloverwogen keuzes maken om zich aan te willen sluiten bij een rechts-extremistische groepering. Ik denk dat juist de onverschilligheid en onwetendheid van deze kinderen veel gevaarlijker is. Ze hebben geen flauw benul waar ze het over hebben en praten na wat ze van thuis, of via social media oppikken.

Deze groep vergt een totaal andere aanpak dan de jongeren die geradicaliseerd zijn, en naar Syrië afreizen. We moeten ons dus meer zorgen maken om hun onverschilligheid, dan om de ínhoud van de uitlatingen.

Want dit zijn dezelfde kinderen die hard lachen om dierenleed, die de pijn van een ander als vermaak zien, of uit baldadigheid de stilte verstoren tijdens herdenkingen omdat ze hebben geen flauw benul hebben van het leed en het verdriet wat er achter schuil gaat…

vrijdag 20 mei 2016

Sylvana Simons: onderbuikpolitiek?

Noem Zwarte Piet in één adem met het discriminatievraagstuk dan kun je er vergif op innemen dat dit onmiddellijk weerstand veroorzaakt bij het gros van de Nederlandse bevolking.

De tv-presentator Sylvana Simons wil in de politiek, maar als je al afzet tegen onze grootste zwarte nationale trots en je brengt dit in onmiddellijk verband met racisme dan hoeft Simons zich echt geen zorgen te maken over haar politiek loopbaan, want die komt niet eens van de grond. Simons vertoont typisch BN-gedrag, ze willen allemaal ‘wat’ doen voor de samenleving.

Bovendien stoort men zich in de Den Haag aan hetzelfde provocerend gedrag dat ze ook uitstraalt in haar programma’s. Misschien is het handiger voor haar om in de leer te gaan bij Geert Wilders, die in ieder geval een boodschap heeft, en weet wat er speelt onder de Nederlandse bevolking.

Als je slechts de politiek in wilt om ongelijkheid om te buigen naar gelijkheid, en je wordt daarbij ook nog eens gedreven vanuit je onderbuik, dan heeft dit geen enkele voedingsbodem.
Ongelijkheid is een zegen voor de mensheid! Accepteer dat, en gedraag je niet als ‘miss Europe’ die gaat voor de wereldvrede.

zaterdag 14 mei 2016

Ebru Umar

Ebru Umar maakt er geen geheim van dat zij als Nederlands columniste, met Turkse achtergrond, dankbaar gebruik maakt van haar recht van vrije meningsuiting. Ze beledigt regelmatig de Turkse president Erdogan in haar tweets en de gevolgen kennen we.

Eenmaal terug in Nederland is ze de afgelopen week een veelgevraagde gast in de talkshows, waarbij ze met een ongemakkelijke vorm van arrogantie haar daden probeert te rechtvaardigen, en zich daarbij verschuilt achter het recht van vrije meningsuiting. Het lijkt wel of ze het gewoon lekker vindt, maar er komt blijkbaar niemand op het idee om haar te vragen wat ze wil beréiken met die beledigde tweets richting Erdogan! En dit geldt overigens natuurlijk niet alleen voor háár, maar voor álle columnisten die zich hieraan schuldig maken.

Of het recht op vrije meningsuiting nu wél of níet in de wet is geregeld, het heeft altijd consequenties als je alles maar zegt en schrijft wat je wilt, zeker als je daarbij een ander beledigt en je niet afvraagt welke doel je uitspraken dienen. Wat opvalt is dat Ebru Umar consequent de aandacht vestigt op Turkse Nederlanders die Erdogan achterna lopen, en daarmee haar éigen verantwoordelijkheid verdoezelt.

Het recht van vrije meningsuiting is beslist geen vrijbrief om zonder na te denken alles uit te spreken of te publiceren. Je hebt daarbij wel degelijk een eigen verantwoordelijkheid, en zéker als het gaat om beledigende teksten of uitspraken gericht op andersdenkenden.

zondag 8 mei 2016

Stijn Kosterman

Men spreekt er schande van, maar hij wordt door niemand aangeklaagd. De rappende homohater Stijn Kosterman , (Steen), wierp een smet op het Utrechts bevrijdingsfestival. Joden en homo’s worden regelmatig gediscrimineerd en beledigd met zijn grove nazieteksten.

Arjan Duijn van het bevrijdingscomité spreekt schande van zijn optreden tijdens het festival, maar ook de Tweede Kamer wil opheldering. Geert Wilders wordt, opmerkelijk genoeg. onmiddellijk aangeklaagd na zijn ‘minder-Marokkanen uitspraak’ maar deze man wordt blijkbaar nog steeds niet vervolgd.

We zouden het ons in Nederland en Europa een stuk gemakkelijk maken als we het verbod op discriminatie uit de grondwet schrappen. Het heeft namelijk geen enkele zin, en het werkt alleen maar polariserend. Maar wat moeten we dan met Steen? Gewoon negeren, en de organisatoren van een bevrijdingsfestival zouden van tevoren zich eerst eens moeten oriënteren op wie ze binnenhalen, en dan deze oproerkraaiers, zoals Steen, gewoon buiten de deur houden. Dat heeft veel meer effect!

Want, hoe meer we willen regelen in de wet op dit gebied, des te groter de kans dat opruiende karakters zoals Steen de kans krijgen om zich te profileren, en we het onderwerp 'discriminatie' blijven voeden in de media en op internet.

Het is sowiesó volslagen achterlijk om de naleving van gelijkheid te beschermen via een wet, om de doodeenvoudige reden dat helemaal níemand gelijk is, en er ook geen gelijke situaties bestaan. Onderscheid zit in onze genen, daar zijn we mee geboren en dat zal er hoop ik altijd blijven, stel je voor zeg...

Elk mens is uniek, en het is veel beter om elkaar te leren accepteren in elkaars óngelijkheid! Dat is beter dan energie te steken in rappende fascisten.

woensdag 4 mei 2016

En toen was het weer even stil...

Herdenken en herinneren, vergeten en vergeven? Met respect, en wat ongemakkelijk, zet ik deze begrippen neer op een dag als vandaag, 4 mei 2016.

Ik ken de verschrikkingen van de oorlog natuurlijk niet als persoonlijke ervaring, maar ik weet nog goed dat we vroeger een boekje kregen op de lagere school. Een dun boekje met een met een zwart-wit tekening op de omslag: het beeld in Rotterdam van de man met in het midden een gat op de plek van zijn hart. Een paar minuten was het stil, zo heette het boekje. Natuurlijk kon ik me er toen, als jongetje van tien, elf, niets bij voorstellen maar ik voelde wel dat er iets verschrikkelijks moest zijn gebeurd, toen nog maar ruim twintig jaar geleden.

Later bezochten we het voormalig kamp Westerbork. Via de radiosterrenwacht wandel je naar de plek waar ruim zeventig jaar geleden tienduizenden mensen werden afgevoerd naar de concentratiekampen. Kleine monumentale herinneringen staan ruim opgesteld in de bosrijke omgeving. Ik voelde de angst, ik hoorde het lawaai van de treinen, en zag de mensenmassa’s in mijn gedachten voortschuifelen.

Achter ons fietste een echtpaar van middelbare leeftijd, en ik hoorde de man zeggen:

´Nou, hier is ook niets te zien, ik had me er veel meer van voorgesteld…’

Ik mag niet generaliseren maar dit zijn misschien dezelfde types die selfies maken op de Dam in Amsterdam, tijdens de herdenkingsceremonie. Ik moest glimlachen, en ik dacht: je moest eens weten wat ik allemaal waarneem, hier op dit moment, op deze stille plek waar de geschiedenis haar diepe sporen heeft nagelaten…